iWines

Pragnienie

2011-06-07T01:11:00.000-07:00

Na pradawne pytanie – białe czy czerwone – w Bangkoku dać mogę tylko jedną odpowiedź – białe. (no chyba, że różowe ale to już inna historia). Przy bezustannie lejącym się z nieba żarze wina czerwone nie specjalnie się sprawdzają. Wyjęte z lodówki w ciągu minut ogrzewają się do temperatur czyniących je niepijalnymi, z tutejszą pikantną kuchnią nie chcą iść pod rękę, może wieczorem, w klimatyzowanej restauracji, do steku z wołowiny Kobe (a zjeść go można tu już za jakieś 70 zł) dało by radę ale na co dzień są bez szans.

Dlatego sięgam po białe, wytrawne, z Indii, marki Revo. Czerwone spod tej samej etykiety sprawdziło się nieźle, ale doświadczenie uczy, że dobre białe zrobić jest trudniej.

Wącham – nie wiem jak to działa ale wygląda na to, że wraz z cała moja osobą do Azji przeprowadził się też mój nos. Zamiast gruszek czuję mango, zamiast jabłek – papaję. Zresztą bez wdawania się w szczegóły – zapach słodki, owocowy choć jakby nieco zatęchły, rozgotowany. Wącham jeszcze raz i owoc ustępuje nucie marcepanu. Wchodzę w to.

Usta na szczęście kwasowe – tego mi w tym upale trzeba, świeżości. Jest tej kwasowości na tyle dużo, że udaje się jej skryć sporą zawartość alkoholu. Wino waży swoje na języku, ma nieco ciała. Niestety z każą minutą w kieliszku i z każdym stopniem Celsjusza ubywa mu uroku. Alkohol zaczyna grać pierwsze skrzypce, owoc dusi się w jego oparach, wino znika. Jest na to jedna rada- pić szybko.

Więc piję, kończę kieliszek i gonię do lodówki po butelkę wody. Dziś ktoś inny jest sprite, ja jestem pragnienie.

Uciec, ale dokąd?

2011-05-18T01:22:00.000-07:00

Jedna jaskółka wiosny nie czyni. Niestety, sam fakt, że właśnie piję wino jednocześnie o nim pisząc nie niesie za sobą konsekwencji w postaci pełnej reaktywacji iWines. Prawda jest taka, że od wina jestem daleko, w kraju w którym stanowi ono uciechę nielicznych i przegrywa nierówną walkę z wszechobecnym piwem oraz ryżową whiskey. Tajowie pić wino dopiero się uczą, uczą się też je robić, od dobrych paru lat i z niezłymi rezultatami. Ale dziś nie o winie tajskim, butelka tego czeka na jakąś okazję na kuchennej półce. Dziś o winie z Indii.

Ale, ale. Powiedzieć, że wino pochodzi z Indii to jak powiedzieć, że wino jest z Europy czyli niemal nic. Butelka, którą właśnie wyjąłem z lodówki (w moim mieszkaniu temperatura pokojowa wynosi pewnie z 28 stopni wiec i czerwone wino zasługuje na chwilę chłodu. Również w tutejszych restauracjach widziałem czerwone wina chłodzące się w kubełkach z lodem) przyjechała z dalekiej północy subkontynentu Indyjskiego, z himalajskiej prowincji Sikkim, nad którą wznosi się pięć szczytów trzeciej najwyższej góry świata, Kanczendzangi. W Sikkim uprawia się herbatę, kardamonu, liczne gatunki owoców. Nie uprawia się natomiast winogron. Wino, które właśnie piję dotarło tam z innego, nie wiadomo jakiego stanu. W Indiach każdy region ma inne prawo dotyczące alkoholu, inne podatki i ceny stąd na moim winie napis „For sale in Sikkim Only”.

Ale dosyć tego wstępu, dajcie się człowiekowi napić. Zwłaszcza, że wina jestem spragniony, ostatni raz w ustach miałem je jakieś 3 miesiące temu. Pytanie brzmi, czy ta absencja nie zaburza mojego postrzegania właśnie degustowanej butelki. Bo ta, o dziwo, całkiem całkiem mi smakuje. Już spoglądając przez grube ścianki szklanki (jako świeżo upieczony ekspata nie dorobiłem się jeszcze kieliszka) widzę, że wino jest południowe, z ciepłych, ba gorących rejonów świata – gęste, przysadziste, nieprzejrzyste. Nos potwierdza to co ujrzały oczy – pełno tu konfitur, śliwkowych powideł, jest nawet zapach skóry, słodkie przyprawy. Nie wytrzymuję, biorę łyk. To nie wino! To koncentrat! Stężenie smaku równe stężeniu wilgotności w bangkockim powietrzu. Wino wżera się w język, chwyta i nie chce puścić. Zgodnie z przewidywaniami jest dużo, dużo alkoholu ale na szczęście nie brakuje też kwasowości. Całość balansuje gdzieś pomiędzy gęstym sokiem owocowym a winem. I smakuje. Możliwe, że odwyk zrobił swoje i obecnie moim kubkom smakowym przyjemność sprawiłby jakikolwiek sok poddany fermentacji. Ale możliwe też, że wino, które piję jest po prostu niezłe.

W lodówce mam jeszcze wersję białą, w szafce wspomnianego tajskiego Shiraza, obok butelkę z południa Francji kupioną w Laosie. Zaś w sklepie za rogiem czeka cała półka pełna win. Niestety na razie zawartość portfela nie współgra z cenami naklejonymi na piętrzące się na tej półce butelki. A są tam mozelskie rieslingi, genialne z tutejszą kuchnią i w tutejszym klimacie. Są wina z Sancerre, które najlepiej smakują z kozim serem ale, że sera tu nie ma to smakować będą i same w sobie. Zresztą, że wino jest i czeka wcale mnie nie dziwi. Podróżując po świecie, przekonałem się już, że jest ono wszędzie. W Kambodżańskich wioskach znaleźć można legendarne etykiety z Bordeaux podobnie jak w wiejskim sklepiku nad moherowymi klifami Irlandii. Niezłe butelki widywałem w minimarketach na Bali i w sklepie na wysokości 4 tyś mnpm w Nepalu. Wygląda na to, że przed winem nie ma ucieczki.

ps. Tu tylko o winie. Szerzej o życiu w Tajlandii na blogu www.skokwbok.blogspot.com

Ostatki

2011-02-03T00:51:00.000-08:00

Jedną nogą w samolocie do Azji drugą mocno ugrzązłem w Europejskich klimatach. Czując zbliżający się odlot próbuję nachapać się staro-kontynentalnych klimatów. A te klimaty to weekendowy wypad na narty do Czech a tam Utopenec, Smazeny Syr i tanie Rulandske Modre wypite z gwinta w obitym boazerią pensjonacie – cienkie, kwaśne ale w kontekście tak klasycznych okoliczności i dzielone na pół z kim trzeba – w sam raz. Te klimaty to też stek w restauracji Przystań położonej w miejscu zaprawdę kosmicznym – na środku Odry, w poświacie pięknie iluminowanego uniwersytetu. Do steku karafka tamtejszego house wine – sycylijskiego Nero d'Avola od producenta, którego nazwy nie pamiętam za to o zapachu przypalonego mleka, tostów i drewna, który przywołuje przyjemne wspomnienia. 33 zł za karafkę to za dużo, za butelkę byłoby znacznie lepiej. Ale wino niezłe. Tymczasem klimaty europejskie to wreszcie butelki opróżniane w zeszłym tygodniu właściwe codziennie, seriami, w przytulnym lokum w najpiękniejszych okolicach Wrocławia. Większości z nich nie wymienię z nazwy, nie był warte zapamiętania a jedynie opróżnienia. Ponad przeciętność wybiły się dwa – dziesięcioletnie już Chateau La Vieille Cure z bordoskiego Fronsac – wino nie wielkie ale przyjemne z wyraźnie odciśniętym już na nim zębem czasu. W barwie pobladłe na brzegach, w nosie a to szczypta kakao, a to suszona śliwka, trochę konfitury żurawinowej, garść mokrych trocin. W ustach z jednej strony miękkość z drugiej wciąż żywa kwasowość i długi, beczkowy posmak. Zdałoby się więcej ciała, więcej głębi ale, że to moje winiarskie ostatni – nie narzekam.

Drugie wino, które zapamiętałem pochodzi z gołą innej półki bo tej w osiedlowym sklepie. Za niewiele ponad 20 zł kupiłem ładną, pękatą flaszkę z Pugli – nie będę udawał, że wiem coś o tamtejszych winach, nie będę ściemniał że znam takie szczepy jak Negro Amaro i Malvasia Nera. Wiem natomiast, że Malnera 2008, Feudo di Santa Corce, Salento, sprawiło mi sporo przyjemności swoim aromatem kwaśnych malin, soczystymi choć nieco wodnistymi ustami, wyraźnie zaznaczonymi ale nie nachalnymi garbnikami - wchodzę w to.

No i tak pękają kolejne flaszki, mijają kolejne wieczory a ja czuję, że wciąż mi mało, że nie zdążę napoić się na zapas, że gdy już ochłonę po lądowaniu w ciepłych krajach – zatęsknię. Również za winem.

Pinot wieczorową porą

2011-01-18T08:17:00.000-08:00

Jeśli miałbym wybrać swoje dwa ulubione szczepy, wśród win białych bezapelacyjnie zwyciężył by riesling, w kategorii win czerwonych na szczycie podium stanął by pinot noir. Rieslingi (może poza ich słodkimi wcieleniami) to jednak wina wybitnie letnie, chłodne, odświeżające, dlatego zimą stawiam na pinot noir.

Pierwsze pinoty, których próbowałem zupełnie mnie do siebie nie przekonały. Był to śmiesznie tanie burgundy kupowane niemal hurtowo we francuskich hipermarketach – przeważnie wodniste, mocno kwasowe, bez ciała i charakteru. Potem przyszedł czas na pinoty klifornijskie – intensywnie (nie raz zbyt intensywnie) i słodko pachnące, puszyste, przyciężkie. Te wina dowodziły, że z pinota można wiele wycisnąć ale wciąż mnie nie urzekły. Ta sztuka udała się dopiero pinotom szwajcarskim łączącym w sobie godną nowego świata koncentrację z europejską subtelnością.

Niestety, w polskich sklepach o pinota nie łatwo – zwłaszcza gdy ktoś, tak jak ja przeważnie porusza się w przedziale cenowym do 40zł. W hipermarketach nie ma co nawet tracić czasu na poszukiwania, w sklepach specjalistycznych jest lepiej ale drogo. Tyle, że gdy człowiek napije się takiego wina, jakiego miałem przyjemność próbować wczoraj, przekonuje się, że warto czasami wydać tych 20 zł więcej po to by cieszyć się każdym łykiem wina.

Butelka, którą odkorkowałem wczoraj wieczorem i opróżniam do dna w doborowym towarzystwie pochodziła z wrocławskiego sklepu Winarium gdzie kosztuje 59zł. W Winarium wszystkie pinoty oscylują mniej więcej w okolicach tej półki cenowej. Jeśli wszystkie oscylują też wokół tego poziom jakości, to warto czasem takie pieniądze wydać.

Wino cieszy już oko – rubinowo lśniące, malujące na ściankach kieliszka gęsty, finezyjny wzór. Nachylam się nad lampką a w mój nos uderza owocowa soczystość, aromaty wiśni, truskawek, octu balsamicznego i słodko gorzka nuta kakao. Odwlekam pierwszy łyk, cieszę się zapachem, aż wreszcie smakuję. Na języku w zgrabną całość łączy się świeżość owocu morwy i gładkość faktury. Niczego nie brakuje, nic nie przeważa – jest intensywność smaku, jest ożywcza kwasowość, jest łagodząca ją szczypta słodyczy, są aksamitne garbniki i długi, pełen życia posmak. Jedyne czego nie ma to gryzący w podniebienie alkohol – choć jest go aż 14,5% nie przytłacza wina jedynie nieco je ocieplając. Ktoś powie, że taki umiar i równowaga równa się brakowi charakteru. Co z tego, skoro to tak wspaniale smakuje. Skoro jest to, co najważniejsze – echo owocu, słońca, ziemi. Jest wino.

Nazwa: Leyda Pinot Noir Single Vineyard Las Brisas
Kraj: Chile, Leyda Valley
Szczep: Pinot Noir
Ronik: 2008

Kiwi Maraton

2011-01-14T03:46:00.000-08:00

Seria pożegnalna trwa. Powoli żegnam się ze znajomymi, z miejscami, z polskim jedzeniem. Żegnam się też z winem. Tam gdzie jadę należy ono do luksusów a na te, przynajmniej na początku, nie będzie mnie stać. Dlatego nie przepuszczam żadnej okazji, żeby się nim nacieszyć. A taka nadarzyła się niedawno, w postaci panelu degustacyjnego Magazynu Wino. Temat: Nowa Zelandia.

Jak dotąd próbowałem niewielu tamtejszych win a moja widza na ich temat była szczątkowa i ograniczała się do kilku wyrwanych z kontekstu haseł: sauvignon blanc, pinot noir, aromaty trawiaste i kocich sików. Mało? O dziwo – na dobry początek, wystarczyło.

Win było ponad 30, z tego zdecydowana większość z dwóch wspomnianych wyżej szczepów. Na pierwszy ogień poszyły liczne wcielenia sauvignon blanc. Powietrze w salce degustacyjnej błyskawicznie zapełniło się aromatami pokrzyw i liści pomidora, ziół i... potu (degustatorom nie udało się ustalić czy był to pot świeży czy zakisły). Czasem na pierwszy plan wyrywały się zapachy egzotycznych owoców, mango, passiflory. W ustach królowała wysoka kwasowość i świeżość. Przy dwóch czy trzech próbkach było to przyjemne, przy kilkunastu – mocno nużące. Co nie znaczy że z tłumu podobnych do siebie i raczej nie porywających win nie udało się wybrać kilku wyjątków. Redakcyjnych degustatorów przekonał do siebie sauvignon blanc od Cloudy Bay (95pln), pachnący liśćmi pokrzywy, mocno skoncentrowany, krągły i soczysty. Mnie chyba najbardziej przypadła do gustu butelka, która przy pierwszym kontakcie na tyle mocno zalatywała kapustą kiszoną, że postanowiliśmy odłożyć ją na później. Przewietrzone Bel Echo Clos Henry Sauvignon Blanc Terroir Portrait 2008 (75pln) okazało bardziej owocowy charakter z przyjemną nutą słodyczy na podniebieniu, która czyniła rozszalałą kwasowość bardziej zjadliwą. Przy okazji przekonałem się, że nie umiem jeszcze wyczuć różnicy między redukcyjnymi aromatami siarki a żelazawą mineralnością a na pocieszenie dostałem informację, że były takie czasy, gdy z podobnym problemem borykał się redaktor TPB, czasy oczywiście zamierzchłe. Pozostaje mi ćwiczyć dalej.

Jak by w przerwie między nowozelandzkimi sauvignon blanc a winami czerwonymi w kieliszkach wylądowało kilka chardonnay. Z bodajże sześciu zaprezentowanych win, żadne nie urzekało. Aromaty jak z lunaparku (gotowana kukurydza i kameralizowany popcorn), smaki przytępione, mdłe. Zdaniem Andrzeja Daszkiewicza, który części tych win miał okazję próbować na miejscu, w winiarniach Nowej Zelandii, u źródła smakowały o niebo lepiej. Wygląda więc na to, że winę za ich kiepską kondycję ponosić mogą złe warunki transportu lub przechowywania.

Humory degustatorów poprawiły wina czerwone – w ogromnej większości pinot noir. Te, które nie męczyły intensywnymi zapachami papryki czy czekolady, uwodziły wonią dzikiej róży, truskawek i rabarbaru podkreślonymi przyjemnymi akcentami ziemistymi i ziołowymi. W ustach na zmianę (lub razem) soczysta świeżość i aksamitna elegancja. Na czoło stawki wybiła się butelka Bel Echo Clos Henry Marloborough 2008 (75pln) – mroczne, pełne życia wino, nie męczące mimo 13,5% alkoholu. Podobał się też pachnący herbatą różaną Petit Clos Pinot Noir (zwłaszcza że cena całkiem znośna – 55zł) oraz likierowy w nosie i nieco słodszy (oraz droższy – 133pln) Cloudy Bay Pinot Noir 2007.

Dobrego wrażenia jakie wywarły na nas wina czerwone nie udało się zepsuć trzem butelkom z innych niż pinot noir szczepów. Zawiódł jedynie kupaż od Waipara West Winery (jak niestety wszystkie wina od tego producenta tego dnia), z dobrej strony pokazał się natomiast Te Mata Woodthorpe Vineyard Shiraz z Hawkes Bay. Pachnący jagodzianką, o dobrej równowadze i delikatnych garbnikach.

Zatem – czerwone górą. Białym natomiast potrzeba chyba innego, mniej zimowego kontekstu. Zatęsknię za nimi pewnie już za niespełna miesiąc, na jednej z rozpalonych do białości tajskich plaż.

Notra Dame De La Solitude 2006

2011-01-12T14:49:00.000-08:00

Wspomniałem ostatnio, że w najbliższym czasie nie zabraknie okazji do otwierania dobrych butelek. A wszystko to za sprawą biletu do Tajlandii, jaki niedawno zdecydowałem się kupić. Warto dodać – biletu w jedną stronę. Nie będę się tu rozpisywał o tej podróży, do tego służy inny blog. Tutaj ma być o winie.

To, o którym chcę napisać przytargałem do starych dobrych znajomych, którzy zaprosili mnie na coś na kształt kolacji pożegnalnej. Znajomych, trzeba podkreślić, kompletnie zwariowanych na punkcie dobrej kuchni oraz wina i mogących o nich rozmawiać godzinami. W tych okolicznościach o byle winku z Biedronki nie mogło być mowy. Po chwili namysłu sięgnąłem po pierwszą butelkę z mojej mini kolekcji – Notre Dame De La Solitude 2006.

Nie jest to może etykieta szalenie droga, ale jako że z otwarciem tego wina czekałem cierpliwie dobre 4 lata, oczekiwania były niemałe. Niemałe było też rozczarowanie przy pierwszym kontakcie nosa z winem - aromat okazał się niemrawy, jakby przygaszony. Prawdę mówiąc już myślałem, że nic z niego nie będzie, że za długo trzymałem butelkę w piwnicy, lub że życie uleciało z niej jeszcze w sklepie, w którym kupiłem ją kilka lat temu (był to zdaje się Auchan, cena raczej nie przekraczała 50zł). Przełknąłem gorzką pigułkę w postaci rozczarowanych min moich przyjaciół a następnie zamiast pastwić się nad zawartością kieliszka skupiłem się na wspaniałym curry krewetkowo-dyniowym, które kusiło mnie z talerza intensywnością barw i aromatów.

Człowiek jednak nie wielbłąd i pić musi i nie minęło wiele czasu a ja znowu sięgałem po lampkę. Tych kilka minut zwłoki dokonało w niej gwałtownej metamorfozy, wino uśpione przez lata w butelce, powoli budziło się do życia. W nosie zawirowało późne lato, aromat wosku i słomy zdominowany przez coraz wyraźniejszą dojrzał gruszkę. Usta ukazały miękki, wręcz aksamitny charakter, elegancję i krągłość. Dotąd próbowałem tylko bardzo młodych białych Bordeaux – przyjemnie rześkich, soczystych, na wskroś prostych. Okazuje się jednak, że warto dać im poleżeć, nabrać ogłady. To pięcioletnie wino miało fantastycznie kremową, śmietankową konsystencję i pozostawiało po sobie przyjemnie oleistą warstewkę na języku. W niczym jednak nie przypominało niektórych, przesadnie ciężkich i tłustych nowo światowych białych win – w przeciwieństwie do nich urzekało lekkością i delikatnością. Szczęśliwie udało się je również dobrze dobrać do jedzenia – wspomniane już curry było bardziej słodkawe niż pikantne, dzięki czemu podkreślało łagodną, nieco przygaszoną już przez czas kwasowość wina. Butelka młodsza lub z innego szczepu (do Azjatyckich klimatów zazwyczaj sięgam po rieslingi, zresztą w ogóle pijąc białe wina zazwyczaj sięgam po rieslingi) mogła by się dla tego dania okazać zbyt ostra.

Wino to świetna szkoła cierpliwości. Po porostu warto czekać. Z otwarciem niektórych butelek i już po ich otwarciu – z pochopną oceną. Można się mocno pomylić.

Nazwa: Notre Dame De La Solitude
Kraj: Francja, Bordeaux, Graves
Szczep: Semillion, Sauvignon Blanc
Ronik: 2006

To drink or not to drink?

2010-12-29T04:03:00.000-08:00

Ledwie udało nam się uporać z problemem doboru win do wigilijnych potraw a już winiarski świat gnębi nowy problem, – czym przywitać nowy rok? Szampanem? Winem musującym? Winem gazowanym?

Prawdę mówiąc w moim przypadku będzie to...byle co. Co się nawinie, co mi ktoś do kieliszka naleje. W sylwestrową noc, w okolicach 24-tej świat wiruje w zawrotnym tempie a ja, obściskując się z przyjaciółmi przed knajpą na kontemplowanie wina nie mam już ani czasu ani ochoty. Dlatego szampana zostawiam w domu – są na niego lepsze okazje.

Mam za to inny dylemat. A dotyczy on mojej skromnej kolekcji win. Leżały one dotąd we względnie dobrych warunkach w piwnicy mojego domu rodzinnego. Niestety, dom rodzinny poszedł pod młotek a nad winami zawisła groźba bezdomności. I tu pojawia się pytanie, – które z win można już wypić, a dla których powinienem szukać nowego lokum? Butelek jest 10, z różnych regionów, z różnych roczników, różnych rodzajów. Dodam, że okazji do ich wypicia w najbliższym czasie nie zabraknie – wręcz przeciwnie, w nadchodzących tygodniach będę potrzebował kilku sporej klasy butelek.

Oto lista:

BORDEAUX

czerwone:

Chateau Dauzac 2004, Margoux, Grand Cru Classe
Chateau La Vielle Cure 2000, Fronsac
Chateau Prieure Lichine 2002, Margoux, Grand Cru Classe
Chateau St Georges 2005, Cote Pavie, Saint Emilion, Grand Cru Classe
Chateau Rollan De By 2005, Medoc, Cru Burgeois
L’Esprit de Chevalier 2005, Pessac Leognan

białe:

Notre Dame De La Solitude 2006, Graves

MOSEL SAAR RUVER

Zelbach-Oster Zeitlinger Sonnenhur, Riesling Kabinett Trocken, 2007

TOKAJ

Benko Borhaz Tokaji Aszu, 5 Puttonyons, 2003

DOURO

Quinta Do Crasto Old Vines Reserva, Douro 2005

Co mogę otworzyć już a co koniecznie trzeba jeszcze odłożyć i na jak długo? Co zyska na dalszym leżakowaniu a co nie straci wypite w ciągu miesiąca. Pomożecie? Na to liczę.

Wesołych!

2010-12-24T02:48:00.000-08:00

Z okazji urodzin Jezusa, który, jak podają oficjalne źródła kościelne na swój pierwszy, dokonany publicznie cud wybrał trick nie inny a właśnie zamianę wody w wino (brawa!) wszystkim wam dobrze życzę, na co dzień i od święta. Wesołych!

Trzy ponętne Brazylijki

2010-12-13T15:58:00.000-08:00

Jako że zachciało mi się ostatnio pisać o winach egzotycznych z mniej lub wcale nieznanych regionów, gdy na moją skrzynkę mailową przyszło zaproszenie na degustację win z Brazylii poczułem się w obowiązku wziąć w niej udział. Do sklepu Winarium, w którym czekały na mnie trzy Brazylijki (na głowę jeszcze nie upadłem i oczywiście, że wolałbym, by były to Brazylijki z krwi i kości a nie wina, ale jak się nie ma co się lubi…) przebrnąć musiałem przez całe zasypane śniegiem miasto. Ale chyba było warto.

Oczekiwań nie miałem żadnych, bo i o winach Brazylii nie wiedziałem nic poza tym, że istnieją (Ta informacja wpadła mi w ucho już jakiś czas temu, ale nie poświęciłem jej większej uwagi). Jakiekolwiek przypuszczenia snuć mogłem jedynie na podstawach ogólnych –, że wino z ciepłych stron, że z nowego świata, więc pewnie rozdmuchane i w stylu nie do końca przeze mnie ulubionym. Tyle, że tu kłania się brzemię zasady, wg której punkt siedzenia określa punktu widzenia a wszytko, co oglądane z daleka, zlewa się w jedną, bezbarwną masę. I tak skoro Brazylia leży gdzieś tam hen daleko, na tym samym kontynencie co Chile czy Argentyna to pewnie i wina powstają tam podobne. I co? I figa z makiem.

Wszystkie trzy wina pochodziły od jednego producenta – Pizzato – i okazały się dość stonowane, może nie ascetyczne, ale też na pewno nienapompowane owocem, alkoholem i słońcem. Paradoksalnie, relatywnie najwięcej ciała okazało się mieć wino różowe –Fausto, Merlot Rose 2008 (29zł). I to wino smakowało mi najmniej. Przysadzisty, mięsisty nos, tłustawe usta, w ogóle nie to, czego szukam w rose. To, co piszę jest jednak bardziej kwestią gustu niż jakiś wad tego wina – wydawało się być zupełnie poprawne.

Na drugi ogień poszedł Fausto, Merlot z 2006 roku (29zł). Równie ciemny w kieliszku jak w nosie, roztaczający przyjemną woń suszonych śliwek i słodkich przypraw. W ustach średniego ciała, o wyważonej kwasowości. Ogólnie niemęczące i zostawiające po sobie dobre wrażenie. Plusik.

Trio zamykał Fausto, Cabernet Sauvignon 2006. (29zł) Intensywność aromatu szybko przytłumiła przecież wciąż świeże wspomnienia Merlota. Ciemne owoce, jeżyny, zioła (załoga sklepu podpowiadała nutki warzywne, których sam w nim nie znalazłem). W ustach przyjemna soczystość, sporo owocu, delikatne garbniki. Zupełnie nie jak Cabernet Sauvignon.

O Brazylijskich winach wciąż nie wiem nic (to zadanie domowe do odrobienia), więc ciężko mi zgadywać czy charakter tych trzech butelek jest dla tego kraju typowy, czy to odstępstwo od normy (ba! Nie wiem w ogóle czy istnieje jakiś charakter typowy dla win Brazylii a jak się nad tym głębiej zastanowić to w ogóle nic o tym kraju nie wiem – trzeba będzie tam pojechać!). Może część „winy” za tak nienowo światowy styl testowanych dziś przeze mnie butelek ponoszą włoskie korzenie rodziny producenta, która do Brazylii przybyła w 1880 roku z Veneto? Tak czy inaczej– cieszy mnie takie nie konformistyczne podejście do wina, bez oglądania się na sąsiadów, na mody i gusta. Niestety, nie wszystkich to przekonuje. Panowie z Winarium zapytani o to, jak prezentuje się sprzedaż Brazylijek na tle wszechmocnych sąsiadów z Argentyny, Australii i im podobnych, niechętnie przyznali, że słabo. Równie słabo jak Brazylijska reprezentacja podczas ćwierćfinałowego meczu MŚ2010 przegranego 2-1 z Holandią (Hup Hup!). Cóż, podobno niektórzy klienci sklepu degustujący te wina przede mną, skarżyli się, że są one... za mało Chilijskie.

Ja tymczasem na wino wolę patrzeć inaczej. Rzadko szukam czegoś, co znam i lubię (to wolę przywozić w bagażniku samochodu prosto z Francji;)), przeważnie rozglądam się za czymś nowym, dziwnym, innym. Jasne, można całe życie wpieprzać pomidorową i jeździć na wakacje do Łeby. Tylko po co? Ja po prostu nie znoszę się nudzić. Na szczęście przy winie (i nie tylko) rzadko mi się to zdarza.

Wiek wielkich odkryć

2010-12-11T04:40:00.001-08:00

Chyba każdy potrafi wymienić kilka krajów, w których robi się wino. Mnie pierwsza do głowy przychodzi Francja, the mothership of all wine. Ktoś rzuci Wochami lub Hiszpanią. Ktoś wywoła do Tablicy Chile, USA, Australię. Lista jest długa.

A gdyby tak odwrócić pytanie – w jakich krajach nie robi się wina? Od razu robi się ciekawie, na światło dzienne wychodzą nowe fakty, stereotypy ulegają brutalnej weryfikacji. Bo okazuje się, że w miejscach w których w powszechnej świadomości wina nie ma – wino jest. I to coraz lepsze.

Sam miałem przyjemność zderzyć się z kilkoma egzotycznymi butelkami. Przyjemność ta miała dwa oblicza. Czasami była czysto poznawcza, czerpana z samego faktu próbowania czegoś nowego, nieznanego. Tak było w przypadku win z Wietnamu. Lider tamtejszego winiarstwa – Dalat Winery opanował tajemnice logistyki i sztukę sprzedaży – butelki Dalat Wine dostępne są niemal w całym kraju, jak on długi i wąski, od Sajgonu aż po Hanoi. Gorzej z jakością – próbowane przeze mnie Red Dalat Wine i White Dalat Wine do picia nadawały się dopiero po zmieszaniu z dowolnym napojem gazowanym i zagryzione boskim mango.

Ale bywało i tak, że wina z tradycyjnie niewiniarskich regionów okazywały się po prostu smaczne. Tak było w przypadku Sula Winery Shiraz – pitemu we włoskiej knajpie zlokalizowanej w indyjskiej stolicy biznesu – mieście Bangalore. Ciemne, mocne, skoncentrowane, typowo południowe ale ogólnie – naprawdę niezłe. O ile jednak o winach indyjskich słyszałem zanim ruszyłem na podbój Azji to o tym, że wino robi się również w Tajlandii zwyczajnie nie miałem pojęcia. Tym większym zaskoczeniem okazało się Chenin Blanc z Granmonte Winery - aromatyczny, nieźle zrównoważony, o pożądanej zwłaszcza w upalnym Bangkoku kwasowości.

Nie piszę o tym wszystkim, żeby pochwalić się egzotycznymi podróżami. Do tego służył mi inny blog. Raczej chcę przypomnieć innym (i sobie), że wciąż jest wiele do odkrycia. Wystarczy tylko wybrać kraj, w którym „na pewno nie robi się wina” i rozpaczać poszukiwania. Chwila spędzona z Google pozwala trafić na takie perełki jak na przykład wina Birmańskie. Zdaniem zamieszkałego w Bangkoku Bloggera, który miał okazję tych win próbować, najgorsze co można o nich powiedzieć, to że są pijalne. Ten przymiotnik podobno dobrze odpisuje 2009 Pinot Noir Taunggyi Wine z Red Mountain Estate. Wina białe (Chardonnay) i różowe od tego producenta nie tylko nadają się do picia ale po prostu nieźle smakują. Tak się składa, że mój brat wraz z przyjaciółmi spędzi w Myanmarze najbliższe 3 tygodnie, liczę na wrażenia degustacyjne z pierwszej ręki.

Sam równie chętnie jak win z Birmy, spróbowałbym tych z Wielkiej Brytanii, zwłaszcza musujących. Podobno należy traktować je już nie jak ciekawostkę ale poważną konkurencję dla samego Szampana. W styczniu tego roku podczas organizowanego w Weronie konkursu win musujących, pochodzące z West Sussex wino Nyetimber’s Classic Cuvée 2003 uznano z najlepsze wino z bąbelkami na świecie. W tyle zostali tacy producenci jak Roederer czy Bollinger.

Świat zmienia się tak szybko, że nie sposób za nim nadarzyć. I nawet relaksując się z lampką wina w dłoni nie można zaznać spokoju. I całe szczęście! Na spokój i nudę jeszcze przyjdzie czas (gdzieś tak po 90-tce), na razie trzeba odkrywać, eksplorować, sycić wiecznie głodną ciekawość pamiętając, że nie o to chodzi by złapać króliczka, ale by gonić go.

Rozgrzewka

2010-12-07T03:35:00.000-08:00

Od paru dni znajomi raz po raz pytają mnie o to, jakiego wina powinni użyć do grzańca. Za każdym razem odpowiadam, że byle jakiego , niech tylko będzie czerwone (chociaż może nie warto się ograniczać? Może grzaniec z wina białego też może być niezły?) i tanie. Sam bez skrupułów leję do garnka wino z kartonu. Zmieszane z przyprawami, owocami, rumem, miodem i czym tam jeszcze dusza zapragnie i tak będzie smakowało jak należy.

Ale picie wina zimą na grzańcu na szczęście się nie kończy. Jerzy Kruk w swoim videoblogu proponuje wina wzmacniane. Tym samym tropem podąża na Facebooku Andrzej Daszkiewicz promując hasło „A glass of good port a day will keep the winter away”. Mnie to przekonuje, jest jednak pewno „ale” – wciąż mowa o winach słodkich. A, że z win deserowych najbardziej upodobałem sobie kwiatowo cytrusowe i skrajnie nie zimowe mozelskie Rieslingi to w poszukiwaniu butelki na mrozy podążyłem innym tropem. Skoro jest mi zimno, stawiam na wino z miejsca kojarzącego mi się z upałem. Tym sposobem na mój stół trafiła butelka z Korsyki, zakupiona jakieś 3 lata temu, gdzieś na południu Francji.

Nazwa: Clos Teddi
Kraj: Francja, Korsyka, AOC Patrimonio,
Szczep: Niellucciu (Sangiovese) , Sciaccarellu
Ronik: 2007

Jak to wino pachnie! Gdy temperatura za oknem leci na łeb na szyję, jego aromat unosi koniuszki ust przywołując na twarz rozkoszny uśmiech. Nad kieliszkiem jak czerwony balonik płynie aromat soczystych truskawek, takich pochłanianych prosto z krzaka. Wtóruje mu zapach działkowej czerwonej porzeczki, kwaśnych malin z przydrożnych chaszczy, czarnych jagód i dla urozmaicenia – szczypta cynamonu.

Każdy łyk to owocowy wodospad, który rozpływa się po języku pozostawiając po sobie cienką kredową powłoczkę. Jeżeli ktoś zastanawia się czym jest ta cholerna mineralność, o której rozpisują się degustatorzy recenzując kolejne butelki to tu znajdą ją w czystej, wapiennej formie. Wino pochodzi z południa co objawia się w postaci 13% alkoholu – łatwiej jednak odnaleźć tę informację na etykiecie niż w ustach. Procenty nie gryzą w język, nie przytłaczają, świetnie harmonizują się z wyrazistą kwasowością. Wydajność winnicy, w której powstaje wino, wynosi zaledwie 16 hektolitrów na hektar stąd piękne nasycenie i koncentracja smaku. Jednak trzymająca pieczę nad posiadłością Marie Brigitte Julliard zachowała umiar godny mieszkańca wyspy i zamiast tworzyć wino napompowane i nużące postawiła na głębie smaku, równowagę i elegancję. Całość jest przyjemnie ożywcza i pełna werwy. Niby bardziej jak jak mroźny, zimowy poranek niż leniwe, letnie popołudnie, a jednak rozgrzewa.

Tymczasem za oknem znowu sypie śnieg. I pewnie przykryje również tory, po których jutro pomknąć mam na Galę Grand Prix Magazynu Wino. Pomknijcie i wy. Rzucając przy wejściu hasło „Maciej Klimowicz, iWines blog” za bilet zamiast 50 zapłacicie 35zł. Pewnie, że warto. Nie po to wsiadam w pociąg o 5-tej rano, żeby nie było warto.

Ukryty skarb

2010-11-30T09:36:00.000-08:00

Wyobraźcie sobie wioskę na krańcu świata. Dostać tu można się tylko wąską, krętą dróżką biegnąca wśród zielono brunatnych pagórków. Autobus przemyka tędy dwa razy w tygodniu. Wokół szumi ocean. Już? Właśnie wyobraziliście sobie położoną w irlandzkim hrabstwie Cork miejscowość Kilcrohane. Miejscowość, w której niedawno skryłem się przed życiowym sztormem.

Są tu dwa puby (nad jednym z nich był kiedyś hotelik ale właścicielka zamurowała wejście twierdząc, że na strych straszy), jeden sklepik, jedna restauracja. Jest też pomalowana na niebiesko szkoła i zapełniający się co niedzielę ludźmi kościółek. Oba Puby zapełniają się ludźmi również w dni powszednie za to sklepik przeważnie jest pusty. Z panującego tu półmroku wyłaniają się słoiki z marmoladą pomarańczową, wyblakłe pocztówki, lodówki z nabiałem, kilka butelek wina.

Dużo tego nie ma – jakiś Merlot z południa Francji, Pinot Grigio z nowego świata. Zresztą wino piją tu turyści a tych jesienią nie ma zbyt wielu. Sam też przyjechałem tu raczej pić piwo dlatego już zbierałem się do wyjścia gdy kątem oka dostrzegłem jeszcze kilka flaszek, stojących na bocznej, niepozornej półce. Podszedłem, przetarłem etykietkę pierwszej butelki z brzegu i… przetarłem oczy ze zdziwienia. Trzymałem w dłoniach Chateau Latour rocznik 1967.

No jak? No skąd? Tutaj, na końcu świata, takie wino? Z nieco rozdziawiona gębą zacząłem oglądać kolejne butelki. Na Latour się nie skończyło. Obok znalazłem Chateau Haut-Brion rocznik 1968 (x2), kombinerki, Haut-Brion 1958 (x2), mocno wiekowe Chassagne Montrachet oraz palnik acetylenowy.

Po rozmowie z właścicielką sklepu, Marią O’Mahony, okazało się, że wina stoją tu, w tych niegodnych warunkach, od późnych lat 80-tych i że co gorsza wszystkie są prawdopodobnie zepsute. Trafiły tutaj z piwnicy przyjaciela rodziny, w której tym podobnych skarbów jest znacznie więcej. Niestety akurat tych kilka butelek padło ofiarą mrozu a ich kilkanaście koleżanek z tej samej, feralnej skrzynki nie nadawało się do picia – można nimi było co najwyżej doprawić sałatkę. Tą zresztą pani Maria obiecała przyrządzić gdy następnym razem trafię do Kilcrohane.Winegret na bazie bordoskiego Premier Cru? Wrócę na pewno!

Ale nie tyko dlatego. Kilcrohane i bez tych win okazało się niezwykłym miejscem. Gdy pada tu deszcz to leje jak z cebra ale gdy świeci słońce na niebie natychmiast pojawia się tęcza, albo dwie. Gdy wieje wiatr to niemal nie da się ustać na nogach ale gdy jest cisza to nie słychać zupełnie nic a jeziorka wśród pagórków odbijają błękit nieba jak kryształowe lustra. Klify, ocean, zielone wzgórza – tutejsze widoki zachwycają. Zachwycają też ludzie, którzy gdy pracują to ciężko, gdy pija to dużo a gdy jedzą to tłusto. Takiej jagnięciny jak w domu Anki i Garretta, przyjaciół, u których mieszkałem, nie jadłem jeszcze nigdy. Tak świeżych krabów jak te, które sam wyłowiłem z oceanu na kutrze mojego gospodarza - też nie. Sałatki krabowe, lamb chops, shepards pie, własnoręcznie uśmiercone krewetki – to tutejszy standard a w każdym razie nie jedzenie od święta.

Nic więc dziwnego, że powrocie do domu waga pokazywała mi, że jestem o parę kilo cięższy. Ważne, że w duchu czuję się znacznie lżejszy. I gotów na następną wyprawę.

Inwi(ne)tation!

2010-11-26T11:32:00.000-08:00

Dzisiaj zamiast planowanych wspomnień z Irlandii (zaskakująco winiarskich wspomnień!) – zaproszenie.

Można w naszym kraju narzekać na pogodę, korki i dziesiątki innych rzeczy. Ale na pewno nie można narzekać na brak imprez winiarskich – zwłaszcza gdy mieszka się w Warszawie. W ciągu ostatnich tygodni na moją skrzynkę mailową trafiły zaproszenia na kilka takich wydarzeń. Niestety z Wrocławia do stolicy jest za daleko, żebym mógł pojawić się na nich wszystkich, będę więc musiał wybierać. Tylko jak tu na przykład wybrać między morzem włoskich win od 56 renomowanych producentów, którzy pojawią się 1 grudnia na Gambero Rosso a międzynarodową reprezentacja winiarską jaka wdzięczyć się będzie na gali Grand Prix Magazynu Wino?

Oba wydarzenia będą miały miejsce w Grudniu, w jego pierwszej połowie, konkretnie – 1.12 (Gambero Rosso) oraz 7-8.12 (GPMW). Co jednak najważniejsze, na obie imprezy może się wybrać każdy . Może więc zamiast katować kolejne butelki z „Biedronki” warto dla odmiany spróbować kilkudziesięciu win z najwyższej półki?

Mnie zachęcać nie trzeba – degustacje to chyba najbardziej skuteczny sposób, żeby na winie się poznać, nauczyć się je rozumieć i smakować. Studia i lektura na pewno pomagają ale bez gimnastyki buzi i języka znawcą win nikt jeszcze nie został. Jeżeli jednak komuś wciąż brakuje motywacji żeby zagościć na którejś (lub obu) ze wspomnianych imprez – oto ona. Każdy, kto kupując przy wejściu bilet poda (od tej chwili już wcale nie tajne) hasło – iWines, Maciej Klimowicz, za wejściówkę zamiast 50 zapłaci 35 zł. Ot taki prezent mikołajkowy dla gości tego bloga. Fajnie nie?

Korzystajcie i do zobaczenia przy degustacyjnym stole. Będzie się działo!

Cyrkowe sztuczki

2010-11-08T09:03:00.000-08:00

Wieczór był na wskroś jesienny, zimny, deszczowy. Wrocławska Kawiarnio-winiarnia „Pod Gryfami” tym bardziej przytulna. Ochoczo rozsiadłem się w głębokim fotelu, przeskanowałem wzrokiem kartę win i zamówiłem coś na wskroś wiosennego – Vinho Verde. Miało oderwać mnie i moją towarzyszkę od jesiennych klimatów, ożywić konwersację, podnieść na duchu.

No i się zaczęło. Cyrk jakich mało – kelnerka przyniosła butelkę, korkociąg, kieliszki a z całym tym kramem przywlokła ciężki stolik zwieńczony srebrzonym kubłem pełnym lodu. Korek wyszedł gładko i natychmiast trafił pod nos kelnerki celem wywąchania skaz i niedoróbek. Cel może i szczytny ale środków nie uświęca – z tego co wiem lepiej niż korek powąchać samo wino, tym bardziej gdy korek, tak jak w tym przypadku, jest syntetyczny.

Potem przyszedł czas na próbę podniebienia – najpierw kelnerki, wykonaną za pośrednictwem małego kieliszka degustacyjnego, potem mojego już z pękatej lampki, jakiej nie powstydziłoby się klasyczne Bordeaux. W tej całej gimnastyce zabrakło tylko jednego elementu – prezentacji etykiety. Ja jednak oszołomiony faktem, że byle proste winko z Portugalii traktuje się z tak arystokratycznym namaszczeniem, zapomniałem się o ten element przedstawienia upomnieć i zdałem się li tylko na swój nos. To był błąd. Owszem, zawartość kieliszka wydała mi się cosik podejrzana, bo zamiast cytryną i wiosną zapachniała woskiem i jesienią, ale że jednak pachniała i smakowało jak wino, przytaknąłem, że proszę bardzo, można nalewać.

Refleksja przyszła chwilę później, może przy trzecim albo czwartym przyjmowanym z niedowierzaniem łyku. No bo skąd w „zielonym winie” aż tyle odcieni żółtych i pomarańczowych, tyle słomy, miodu i ziół, tyle alkoholu w ustach? Byłbym zapadł się w toń wątpliwości odnośnie mojej własnej wiedzy i doświadczenia gdybym w desperackim geście nie chwycił się butelki i nie zerknął na etykietę. I tak z kawiarnianego półmroku wyłonił się i moim oczom ukazał napis „Casa De la Ermita” DOC Jumilla, 2008, Viognier.

Cóż, ciężko na półwyspie iberyjskim znaleźć miejsce bardziej odległe od położonego na północy Portugalii regionu Minho gdzie pędzi się Vinho Verde, niż leżącą na południowym wschodzie Hiszpanii Jumillę. Ciężko też o dwa bardziej różniące się od siebie białe wina niż chłodne Vinho Verde i skąpany w słońcu Viognier. Miała być lekkość i zwiewność, dostaliśmy masę i alkoholowe zamroczenie. Szczerze mówiąc, nie zdziwiłbym się, gdyby moja towarzyszka pomyślała, że działam w komitywie z kelnerką a wszystko to spisek dążący do upojenia jej w jakimś niecnym celu. Żeby uniknąć niepotrzebnych podejrzeń i jako człowiek nie lubiący wszczynać awantur, grzecznie uświadomiłem kelnerce jej błąd dodając jednocześnie, że trudno, dopijemy takie wino jakie nam podano pod warunkiem, że zapłacimy za takie jakie zamówiliśmy. Ta przystała na taki układ ochoczo dorzucając jeszcze do całego rachunku 10% upustu.(niech mi ktoś zresztą powie, czy upust można dorzucić?)

Wniosek? Nie lubię cyrku. Onieśmiela mnie to, wytrąca z równowagi, nie pozwala się skupić. Wolę wino podane bez zbędnych ceregieli, szybko, sprawnie i na temat. Zwłaszcza gdy jest banalne, chłopskie, na co dzień. Co innego gdybym zamówił Medoc z klasycznego rocznika (czekam na dzień, gdy będzie mnie na to stać) ale uprawianie gimnastyki artystycznej przy byle flaszce? To savoir-vivre sprowadzony do poziomu groteski.

Miło by było, gdyby restauratorzy zaczęli traktować wino jak część posiłku, równie przyjemną co oczywistą. Jak pieczeń, jak sos, jak ziemniaczki. Może zamiast odprawiać nad nim onieśmielające rytuały zaczną sprzedawać je w normalnych cenach (80zł za Vinho Verde? To dopiero groteska) a klienci przestaną się go bać i zbędą je częściej zamawiać. Ot tak, bo pasuje do obiadu.

PS. "Pod Gryfami" polecam tak czy inaczej. Dla tych pluszów i luster, dębowych mebli i skrzypiących schodów. W takich dekoracjach kawa smakuje lepiej.

Poczuć pismo nosem

2010-10-31T02:54:00.000-07:00

Stało się, nadszedł początek końca tradycyjnego pisarstwa winiarskiego. Nie będzie już nut cierpiętnicy i brzoskwini, aromatów tytoniu i mokrej leśnej ściółki. Nikt nie napisze więcej o pachnącym chlebem szampanie, zalatującym oborą burgundzie czy roztaczającym woń fiołka Beaujolais. Skończyły się czasy, gdy dumaliśmy nad klawiaturą zachodząc w głowę jak opisać różnicę w aromatach dwóch rieslingów z sąsiadujących ze sobą winnic nad Mozelą. Nie będzie więcej niedomówień, skrótów myślowych, słusznych czy nie oskarżeń o lanie wody i mydlenie oczu czytelnikowi.

A wszystko to za sprawą, no kogóż by innego jak nie japońskich naukowców. Jak donosi portal Gazeta.pl, znani z kreatywności Japończycy w białych kitlach opracowali niedawno technologię… drukowania zapachów. I to przy pomocy zwykłej drukarki atramentowej. Obecnie na kartce papieru można już odwzorować aromaty cytryny, wanilii, jabłka, cynamonu, grejpfruta i mięty. A to przecież zestaw aromatów, w którym mieszczą się dziesiątki win! Jabłko i wanilia? Toż to beczkowe chardonnay! Cytrusy? Znajdą się w sauvignon blanc i w niejednym rieslingu. Cynamon? Znowu beczka i leżakowany w niej zinfandel. Mięta? Brzmi jak słynna mentolowa końcówka niektórych cabernet sauvignon.

Przykłady można mnożyć. A znając japońskich naukowców drukowalnych aromatów wkrótce będzie więcej. Podobno na razie problemem jest trwałość wydruku zapachu, ale ludzkość z nie takimi problemami dawała sobie radę.

Jak zatem będzie wyglądał opis wina w przyszłości? Cóż, może obędzie się bez słów. Może Japończycy wpadną na pomysł by połączyć drukowany zapach ze szlachetną sztuką orgiami. Wtedy zamiast notki degustacyjnej wina z Sancerre dostaniemy pachnącą prochem strzelniczym papierową figurkę o wrzecionowatym kształcie. Może zamiast czytać o krągłości i ciężarze kalifornijskiego pinot noir będziemy mogli go dotknąć, zważyć je w dłoni?

Tylko co wtedy z nami, winnymi pisarzami? Czym się zajmiemy, gdy nie będziemy mogli dać upustu swoim grafomańskim zapędom opisując spektrum zapachów trzydziestoletniego Barolo czy próbki beczkowej lewobrzeżnego Bordeaux? Cóż, może wreszcie znajdziemy sobie jakieś poważniejsze zajęcie?

Korzenie

2010-10-28T09:16:00.000-07:00

Rozwydrzyłem się ostatnio. Zachciało mi się pisać o degustacjach, dzielić się z wami swoimi przemyśleniami o formach sprzedaży i promocji wina, śledzić w Internecie przedstawicieli winiarskich rodów. Tymczasem przecież ten blog u zarania dziejów miał spełniać notatnika pełnego wrażeń z degustacji win. Miał wspomagać dziurawą pamięć, wymuszać systematyczność i pomagać w zakupach.

Pamiętam zresztą dobrze skąd wziął się cały pomysł. Tak się składa, że moje nagłe zainteresowanie winem zbiegło się w czasie z odkryciem przeze mnie podcastów co sprawiło, że spędzałem długie godziny w iTunes store przebierając w mniej i bardziej amatorskich internetowych audycjach radiowych. Ściągałem wszystko jak leci, o filmie, o polityce, o technologiach i wreszcie – o winie. Pamiętam, że najbardziej do gustu przypadł mi „Wine For Newbies Podcast” – podzielony na łatwe do przełknięcia podcinki podstawowy kurs wina. To z niego dowiedziałem się, że winogron jest więcej niż białe i czerwone, że Liebfraumilch to wcale nie najlepsze niemieckie wino i że po „Bezdrożach” merlot chwilowo wyszedł z mody. I to prowadzący WFN podpowiedział mi, że warto prowadzić winny dzienniczek. Albo tradycyjny, na papierze, albo nowoczesny, w Internecie. Tak oto narodziło się iWines.

Wine for newbies wciąż istnieje w sieci, wciąż można odsłuchać wszystkie odcinki, nieco się podszkolić. A jak was chwyci, możecie założyć swój własny notes i skrzętnie zapisywać co wino na język przyniesie. Czy warto – i to jak! Nie da się w kilku zdaniach opisać wszystkich wspaniałych rzeczy, które spotkały mnie dzięki pasji do wina i regularnemu zamieszczaniu tu wpisów. Były dalekie podróże, spotkania z fantastycznymi ludźmi, degustacje niezwykłych win. I będzie jeszcze więcej, tego jestem pewien. Za to wznoszę toast winem, którego opis przeczytacie poniżej

Nazwa: Terre Allegre

Kraj: Włochy, IGT Puglia

Szczep: Sangiovese

Rocznik: 2009

Cena: około 5 Funtów

Wino nowoczesne w formie i treści. Oszczędna etykieta z uśmiechem, na niej krótka informacja – bez ochów i achów, bez metafor i zachwytów – „wino lekkie, o owocowym charakterze, doskonałe o każdej porze”. I rzeczywiście – spod świeżo odkręconej zakrętki dobywa się delikatny, ożywczy zapach, trochę dojrzałej śliwki, więcej kwaskowatej jeżyny. W ustach kontynuacja – wino soczyste, lekkie ale w żadnym wypadku nie wodniste. Bardzo fajne, miękkie wrażenie na języku, spora kwasowość przydająca mu życia, garbniki delikatne, do przełknięcia dla każdego – jak zresztą całe to proste i przyjemne wino.

Zwyczajne niezwyczajne

2010-10-20T12:01:00.000-07:00

Polskie ekipy telewizyjne nie zapędzają się chyba zbyt często na degustacje win. Najwyraźniej widok bandy oszołomów siorbiących ciecz z kieliszka i plujących nią do wiaderek nie mieści się w ramówce. Tymczasem na degustacji win z Chile, która odbyła się niedawno w Warszawie dziennikarzy było kilku, wśród gości krążył nawet operator z kamerą a reporter telewizji informacyjnej co chwilę wyciągał mikrofon w stronę prezentujących swoje butelki winiarzy. Niestety, żadne z pytań, które zadał nie dotyczyło wina.

Telewizja pojawiła się w hotelu Hyatt dlatego, że gdy w Warszawie 24 wystawców i kilkudziesięciu gości dumało nad kieliszkami, kilkanaście tysięcy kilometrów dalej wydobywano spod ziemi trzydziestu trzech uwięzionych tam od 2 miesięcy górników. I z tego właśnie powodu toasty w to środowe popołudnie były wyjątkowo monotematyczne. A było co w znosić za powodzenie tego, co media okrzyknęły najbardziej niesamowitą akcją ratownicza w historii górnictwa. Producenci zaprezentowali około 200 win z około 10 szczepów.

Szczerze mówiąc win z Nowego Świata nie kupuję prawie nigdy, zbyt jestem pochłonięty wkuwaniem na pamięć nazw francuskich apelacji i hiszpańskich szczepów żeby znaleźć czas na wina Chile, które wydawały mi się owszem tanie, ale jednocześnie przeciętne. Tymczasem z każdą kolejną próbką uświadamiałem sobie, że to przekonanie jest tylko w połowie prawdziwe. Dokładnie w pierwszej połowie – wśród prezentowanych butelek było niewiele w cenie powyżej 100 zł. Ten pułap udało się przekroczyć między innymi winu Hugo Casanova Don Aldo Cabernet Sauvignon dostępnym w sieci La Passion du Vin. Ale czy 138zł za dziesięcioletnie wino to dużo? Chyba nie. Choć szczerze mówiąc bardziej smakowały mi tańsze wina od tego wystawcy – w tym soczyste Carmenere Antano (31zł) a zwłaszcza pełne życia i owocu Charonnay Reserva (48zł)

To właśnie wina z Chardonnay zaskoczyły mnie najbardziej. Szczep, który na co dzień omijam z daleka w rękach kilku z obecnych w Warszawie winiarzy pokazał swoje czyste, niezmącone oblicze. Za przykład niech posłuży jeden z moich faworytów tej degustacji – Apaltagua Chardonnay Reserve 2010 (Festus) – wino o intensywnym zapachu kwiatów i passiflory, w ustach żywiołowe, wybuchowo owocowe, a przy tym miękkie i krągłe. To zresztą nie jedyne wino od tego producenta, które zrobiło na mnie dobre wrażenie – podobało mi też Syrah Reserve 08 o aksamitnych ustach i zapachu poziomki oraz nieco poważniejsze Signature Cabernet Sauvignon 08 o pięknym aromacie starzejącego się wina i eleganckich, śliwkowych ustach. Wina masywne, ale przy tym nie męczące i szczere jak łzy w oczach reprezentującej winnicę Stephanie Billikopf podczas wznoszenia toastu za wyzwalanych na odległym kontynencie górników.

W oceanie dobrego wina, które tego popołudnia lało się do kieliszków wyróżniły się też butelki z winnicy Cavas Submarinas – i to nie tylko ze względu na jakość samych win (bardzo przyjemne, soczyste Pinot Noir), a przez ekstrawaganckie pomysły na produkcję i promocję. Właściciel winnicy, zapalony nurek, wpadł na pomysł by podkreślić nadmorski charakter swojego terroir leżakując wina...w oceanie. Butelki moczą cię przez kilka miesięcy w zimnych wodach Pacyfiku by następnie trafić na stoły – niestety na razie nie polskie. Producent nie ma u nas jeszcze dystrybutora – ale miejmy nadzieje, że przy takim potencjale marketingowym popartym świetną jakością to tylko kwestia czasu.

Z oskarżeniami o marketingowe pobudki może spotkać się właściciel marki Lautaro, który na etykiecie swoich win umieszcza logo Fair Trade co w skrócie znaczyć ma, że wspiera małych lokalnych winogrodników i dba o środowisko. Miejmy nadzieję, że to prawda, ważne jednak, że bronią się jego wina – nieco wycofane, z początku skromne, można by powiedzieć – nie chilijskie. Za przyjemne, pachnące herbatą owocową Carmenera zapłacimy w Piotrze i Pawle 32 zł.

Kontynuując wątek marketingowy nie sposób nie wspomnieć o Concha y Torro – baronie polskich supermarketów i stacji benzynowych. Jeden z największych chilijskich producentów pokazał na degustacji przekrój przez swoją ofertę – obok podstawowych Frontera oraz Sunrise pojawiły się popularne, promowane historyjką o nawiedzonej przez diabła winnej piwnicy Casillero del Diablo oraz nieco droższe butelki tego producenta – Marques de Casa Concha., w tym niezłe Sarah z 2004 roku. Tyle że za 70zł można mieć lepsze chilijskie wina. Za mniejsze pieniądze zresztą też.

Dziś - tydzień później - mało kto pamięta o spektakularnej akcji ratunkowej, o górnikach nie mówi się już w mediach. Ja tymczasem nie bardzo pamiętam poszczególne butelki, z których dopiero co tak ochoczo czerpałem. Trochę to wina mojej kiepskiej pamięci, ale nie tylko – winne są i wina z Chile. Skąpane w słońcu, bezpośrednie, miłe w odbiorze cierpią nieco na brak indywidualności. Choć cieszą się dobrą opinią jako całość, ciężko znaleźć wśród nich skarby, wina do których się wraca. Na szczęście chilijscy winiarze oraz nasi importerzy są chyba tego świadomi i przeważnie dyktują za tamtejsze butelki naprawdę rozsądne ceny. Między innymi dzięki temu gdy w Chile rodziło się nowe, narodowe święto ja poznałem całą masę dobrych win. Dobrych na co dzień.

Sfermentuj to sam

2010-10-12T07:58:00.000-07:00

Jak powszechnie wiadomo - Polak potrafi i radzi sobie sam. Tam, gdzie Francuz woła hydraulika, Polak zakasuje rękawy i sięga po klucz francuski. Zamiast jak Anglik zawieźć auto do myjni, Polak bierze wiadro, gąbkę i myje furę na parkingu. Mało tego - wielu z nas zamiast kupować alkohol w sklepie pędzi go samodzielnie, w domu, z czego popadnie. W tysiącach polskich domów, w kuchniach, w komórkach, w garażach stoją pękate butle fermentacyjne a w nich rodzi się wino.

Widać tej zaradności pozazdrościł nam zachód. O tym, że wina nie trzeba już kupować, bo można zrobić je w winiarni samodzielnie, pisała niedawno autorka bloga Moje Wina. Okazuje się jednak, że samodzielność osiąga kolejny poziom - aby zrobić sobie wino nie trzeba wcale wybierać się w podróż do odległego regionu winiarskiego.Wystarczą zakupy w Internecie.

Początkujący winiarz wybierze zestaw „Spike your juice”, przy pomocy którego można zmienić dowolny, naturalny sok owocowy w napój wyskokowy. Do soku (nie stanowi on części zestawu) wystarczy wsypać porcję drożdży, zakręcić butelkę specjalnym, pozwalającym na ulatnianie się CO2 zamknięciem i zostawić miksturę w spokoju na 48h. W tym momencie pałeczkę przejmuje natura a wszystko odbywa się wg. równania, które przed wiekami odmieniło oblicze ludzkości: drożdże + cukier = alkohol + CO2.

Jeszcze dalej idą producenci „California connoisseur” – zestawu, w skład którego wchodzi nie tylko cały niezbędny sprzęt ale również koncentrat soku z winogron. I to nie byle jakiego soku a „najlepszego jaki Kalifornia ma do zaoferowania”. To zresztą nie pierwszy raz, gdy wszystko czego trzeba by niewinny napój zmienił się w wino (w dodatku, jak można wyczytać na stornie producenta "doskonałe i o wyjątkowym charakterze”) to wiara w cuda.

„Spike your juice” mnie przekonuje. Co więcej nawet mi się podoba. Doceniam żartobliwe podejście do tematu i aspekt edukacyjny. Gorzej sprawa ma się w „California connoisseur”. Wciskanie ludziom, że w domowych warunkach przy pomocy gadżetów kupionych w sieci można zrobić wino nawiązujące do najlepszych winiarskich tradycji Kalifornii to zwyczajne kłamstwo. Może Wikipedia nie mija się z prawdą twierdząc, że wino to nic więcej jak napój alkoholowy uzyskiwany w wyniku fermentacji soku z winogron. Ale cała prawda to nie jest.

W kupie raźniej

2010-10-02T08:16:00.000-07:00

Nie przepadam ze zestawami. Mam wrażenie, ze kupując wszelkiego rodzaju wielopaki tylko z pozoru dostaję więcej za mniejsza cenę. Weźmy na przykład majtki – 3 pary w cenie dwóch. Co z tego, skoro z tych trzech tylko jedna para ma gustowny wzorek a pozostałe dwie sztuki to zwykłe czarne gacie? Skarpetki? To samo. Wino? Nie inaczej.

W ofercie jest tego sporo. Co chwilę dostaję propozycje zakupu skrzynki win miesiąca w promocyjnej cenie, specjalnego zestawu konesera za grosze. Są nawet tacy, którzy namawiają do wykupienia winnego abonamentu – ot płacę co miesiąc okrągłą sumkę a w zamian dostaję pod drzwi paczkę z precyzyjnie dobranymi butelkami.

Z winem mam jednak jeszcze większy kłopot niż z majtkami (!) Podobnie jak w przypadku bielizny, do winnych zestawów często trafiają elementy, których osobno i sam z siebie wcale nie chciałbym kupić. Płacę więc za coś, czego wcale nie chcę. Ale to nie wszystko – bardziej przeszkadza mi fakt, że kupując zestaw zrzekam się prawa wyboru. Po prostu – jakiś ktoś, miejmy nadzieję uczony w sztuce wina, wybiera butelki za mnie.

A przecież połowa zabawy w wino to właśnie to wybieranie, łamanie kodów z etykiet, szperanie w teczkach producentów, ocenianie znaczenia zmian klimatycznych, analiza geologiczna siedlisk i ekonomiczna własnego portfela. Cały ten wysiłek i czas poświęcony tylko po to, żeby wybrać, samemu, najlepszą możliwą butelkę. Oto jak wypełnia się klasyczny postulat by uczyć, bawiąc.

Nie skreślam zestawów całkiem i na amen – znajdą się tacy, dla których ta forma zakupów okaże się wygodniejsza. Stwierdzam tylko, że to nie dla mnie. A od idei wielopaków bardziej przekonuje mnie pomysł zakupów grupowych. Przyznam, że większość win, których chciałbym spróbować, jest dla mnie za droga. Czasami nawet gdy pojawiają się w okazyjnej, obniżonej o połowę cenie. Ale jest na to sposób – wystarczy skrzyknąć znajomych i zamiast opróżniać kolejną butelkę za 20 zł, zrzucić się po dwie dychy na coś z nieco wyższej półki. Na łebka wina będzie mniej, wrażeń smakowych pewnie znacznie więcej.

Ps. Właśnie stuknął mi dwusetny wpis na blogu i pięćdziesiąty zwolennik iWines na Facebooku. Jak dobrze, że okazji by sięgnąć po korkociąg, nigdy nie brakuje.

Nie takie „Wino” straszne?

2010-09-22T12:49:00.000-07:00

Fajnie jest być tym pierwszym i jedynym. Nie trzeba oglądać się na boki, drżeć przed konkurencją. Można mówić co się chce i nie martwić się, że ktoś krzyknie „sprawdzam”. Można nadawać ton, wyznaczać trendy, kreować gusta.

Ale bywa i tak, że minusy przesłaniają plusy. Jedyny jest sam, na świeczniku, na celowniku. Wszyscy patrzą mu na ręce, za wszystko się go wini, za wszystko krytykuje.

Taki właśnie los spotyka jedyny polski periodyk o winie – „Magazynu Wino” (Pominę prasę bardziej branżową albo wydawane przez ten czy ów sklep winiarski pisemka).

Plusów pracy w redakcji takiego wydawnictwa nie sposób przecenić – któż nie chciałby mieć na wyciągnięcie ręki najlepszych butelek od najznamienitszych producentów. Któż nie chciałby podróżować do najpiękniejszych zakątków świata żeby pić, jeść i spoglądać na to wszystko krytycznym okiem. Ja bym chciał. Mniej natomiast chciałbym, żeby każda podana przeze mnie informacja była analizowana przez łasych na wpadki czytelników, każda notatka degustacyjna jawiła się tym i owym jako skutek czyichś wpływów i pieniędzy, każde słowo przykładane było do miary określającej czy nie jest aby zbytnio poetyckie czy oderwane od rzeczywistości.

„Magazyn wino” jest krytykowany zawzięcie i namiętnie. Na forach, na blogach, w prywatnych rozmowach. Bywa, że zarzuty są słuszne – dwumiesięcznik ma niewątpliwie problemy z prenumeratą a seria artykułów o degustacji wody wyglądała jak żywcem wyjęta z Monty Pythona. Bywa, że krytyka rozbija się o gusta – tak jak w przypadku oskarżeń o zbytnie nasycenie tekstów metaforą i liryką, przed którymi dzielnie broni się w najnowszym numerze Ewa Wieleżyńska. Zdarza się też, że wytaczane są ciężkie działa pomówień o przekupstwo, klientelizm i brudne układy. Statystyczny Polak wie pewnie o lądowaniu Talibów w Klewkach. Statystyczny polski miłośnik wina mógł słyszeć o lądowaniu redaktorów „Magazynu Wino” w Klekotkach. Padały oskarżenia o sponsorowane wyjazdy, układy z importerami, brak dziennikarskiego obiektywizmu.

Czy te oskarżenia są słuszne? Nie wiem czy jak to się modnie mówi „nie posiadam wiedzy na ten temat”. Nie posada jej zresztą pewnie nikt, kto nie pracuje w specjalnej komórce CBA do spraw „MW”. Poza tym nie podoba mi się taka wizja świata, nie umiem być podejrzliwy, węszyć wszędzie spisku, wszystkich podejrzewać o manipulację i kłamstwo. Lubię lubić ludzi.

O tym, że również załoga „MW” da się lubić przekonałem się niedawno, dzięki niespodziewanie otrzymanemu zaproszeniu na panel degustacyjny do kolejnego numeru. Dumając w ciasnej salce konferencyjnej nad kolejnym winem, często więcej uwagi poświęcałem siedzącym ze mną ludziom niż zawartości kieliszka. Cieszyłem się słuchając jak redaktorzy wyczuwali nosem rosnące przy torach wiśnie zbierane w dzieciństwie i papierową torebkę po orzeszkach ziemnych. Gdy w ustach odnajdowali rozpuszczone misie żelki albo banana, który powracał by ratować kiepskie niestety wino. Podziwiałem, gdy bezbłędnie odgadywali miejsce pochodzenia a bywało że i producenta degustowanej w ciemno butelki. A najbardziej, bardziej od kwiecistego języka czy trafionych strzałów podobała mi się pasja z jaką o winie dyskutowali. Przez tych kilka godzin to, czy nos jest owocowy czy reduktywny, czy owoc jest dojrzały czy zagotowany, czy wino jest tylko prawie dobre czy aż dobre z minusem, było naprawdę najważniejsze.

I to w ogóle jest najważniejsze. Zarówno gdy się wino robi, jak i gdy się o nim pisze. Gdyby nie było pasji pilibyśmy pewnie poprawne wina i czytalibyśmy poprawne magazyny, chodzilibyśmy na poprawne filmy do kina i prowadzilibyśmy grzeczne, poprawne rozmowy. Nic tylko strzelić sobie w łeb.

Z czuba

2010-09-07T14:22:00.000-07:00

Jest taka gra, w której zacięcie walczą ze sobą dwie drużyny a na końcu i tak wygrywają Niemcy. Ta gra nazywa się wino. No dobrze, nieco przesadzam z tym uogólnieniem. Jednak właśnie takim wynikiem zakończył się mecz, który rozegrany został w zeszłą sobotę w krakowskim klubie Żaczek.

Spotkanie dwóch reprezentacji – francuskiej i hiszpańskiej, miało charakter towarzyski i odbyło się dzięki staraniom dwóch młodzieńców, przedstawicieli PZMW (Polski Związek Miłośników Wina), współzałożycieli strony www.kupsobiewino.pl. Za boisko posłużyć miało kilkanaście stolików, rozstawionych w klubowym podziemiu, sędziowaniem natomiast zajęli się licznie przybyli goście, w tym ja. Jeszcze przed pierwszym gwizdkiem dowiedzieliśmy się, że zawodnicy obu zespołów na co dzień trenują na murawie stadionu 101win.

Zaczęło się. Do pierwszego ataku przystąpił napastnik noszący na koszulce imię Antech Limoux. Wywodzący się z południa Francji zawodnik zrobił niezłe pierwsze wrażenie przyjemną kombinacją różowego grejpfruta i zielonego jabłka. Jednak jego ożywcze uderzenie o ładnym, gorzkawym finiszu nie zagroziło bramce przeciwnika osłabione zbyt nachalną jak na mój gust słodyczą. Przy okazji warto jednak wspomnieć o klubie Blanquette de Limoux, w której na co dzień występuje Antecha. Choć dziś nie osiąga on spektakularnych wyników, należy docenić jego wkład w historię winiarstwa. To właśnie Blanquette uznawane jest za pierwsze naturalnie musujące wino francuskie –wzmianki o nim pojawiły się już 1531 roku – na długo przed światową karierą drużyny z Szampanii.

Zespół hiszpański nie pozostał dłużny rywalowi. Szybka kontra zawodnika Protocolo Bianco (numer 09) z początku wydawałam się groźna jednak skończyło się na niczym . Młodzieniaszek z Kastylii, któremu pasję do gry zaszczepił duet trenerski Airen i Macabeo, zaprezentował publiczności popisowy drybling pachnący soczysta brzoskwinią. Gdy jednak przyszło do oddawania strzału zabrakło siły i finezji. Niektórym kibicom podobać się mogła intensywna kredowa mineralność ale to za mało by pokonać legendarny zespół francuski.

Tłum na trybunach nie zdążył jeszcze ochłonąć po popisach Hiszpana a do ataku zerwał się jego brat – Protocolo Tinto (numer 08), wychowanek legendarnego trenera Tempranillo. W skutek wkładanego w grę wysiłku jego oblicze przybrało buraczany kolor. Ten zawodnik o nieco przytłumionym refleksie popisał się mieszanką czerwonych owoców, śliwek oraz nutą tytoniu ukrytymi pod warstwą mlecznej czekolady. Jego powolne z początku ruchy zmyliły zarówno bramkarza drużyny przeciwnej jaki i sędziów – oddany w światło bramki strzał okazał się mocno soczysty, o wyraźnie dominującej kwasowości. Intensywna, kredowa mineralność wskazuje na wspólne klubowe korzenie obu braci Protocolo. Mało kto chyba spodziewał się po tym zawodniku takiego skupienia i koncentracji. Gdyby wrażenia nie zepsuły nieco ziołowe garbniki, akcja Hiszpana mogłoby skończyć się bramką.

Drużyna z Półwyspu Iberyjskiego, nabrawszy wiatru w żagle posłała do ataku piłkarza z regionu, który dał światu wielu znakomitych zawodników. Wywodzący się z La Rioja, Cepas Antiguas również jest wychowankiem charyzmatycznego selekcjonera Tempraniilo. Na pierwszy rzut oka purpurowo wiśniowy zaskoczył mocną nutą gałki muszkatołowej by dopiero po chwili zaprezentować bardziej owocowy charakter czerwonego jabłka i śliwek zamknięty elementem buraczanym. Świetny balans ciałem oraz spora soczystość przyniosły skutek w postaci silnego strzału w okienko bramki przeciwnika.

Wobec tak precyzyjnego uderzenia dużym refleksem popisał się bramkarz francuski – pochodzący z Faugeres kolos imieniem Les Jardins, który dał się poznać kibicom grając w barwach klubu Saint Antonin. Wywodzący się z tradycyjnie winiarskiej rodziny (w jego żyłach płynie krew aż 4 cenionych trenerów – Grenache, Syrah, Carignan i Cinsault) sprawiał z początku nieciekawe wrażenie – zamknięty w sobie, przykurczony, prezentujący ulotny czerwony owoc i nutę mentolu. Jednak wyrwany z letargu przez spragnioną wrażeń publikę okazał swój południowy charakter – mimo sporej wagi zachował sprężystość ruchów i pewną finezję, dzięki którym udało mi się wyłapać strzał Hiszpana mimo obciążających go aż 14% alkoholu.

Mecz pewne dalej układałby się według scenariusza „akcja za akcję” gdyby nie przytoczona we wstępie tej relacji zasada. Wraz z niespodziewanym pojawieniem się na boisku reprezentanta Niemiec, obnażone zostały wszystkie słabości zawodników hiszpańskich i francuskich. Co za lekkość ruchów, precyzja, żywiołowość! Unikalne połączenie łagodnej słodyczy z ożywczą kwasowością porwało kibiców – rozsmakowali się oszałamiającej mieszance rdzawej mineralności, gruszki i agrestu. Pewnie niewielu z nich zapamięta imię Niemca – Reuscher-Haart Piesporter Goldtropfchen Kabinett. Ważne jednak, by w ich pamięci pozostała nazwa regionu z którego wywodzi się zawodnik – Mozela, oraz nazwisko trenera tamtejszych licznych przecież mistrzów– Rieslinga.

Cóż to był za mecz! Pełen popisowych akcji indywidualnych, zawziętej rywalizacji, smakowitych sztuczek technicznych. Za to wszyscy kochamy ten sport!

... oddaję głos do studia. Do zobaczenia!

Kim Jest Xavier Roger?

2010-09-03T12:20:00.000-07:00

Są takie wina, które intrygują jeszcze zanim zostaną otwarte. I wcale nie muszą to być butelki słynne i absurdalnie drogie. Wręcz przeciwnie. Fakt, że zainteresowałem się winem, o którym właśnie piszę wynika owszem z ceny, ale śmiesznie niskiej. Kupiłem je w Biedronce za niecałe 10 zł.

Wino powstało we Francji z gron Carignan („zapomnianego Langwedockiego szczepu”) – miła odmiana od dziesiątek Cabernetów i Merlotów zalegających na półkach naszych sklepów. Grona dojrzewały na wiekowych krzewach winorośli („przeciętnie 40 lat”), co zwykło się uznawać za zaletę (więcej na temat na moim swego czasu ulubionym, niestety od dłuższego czasu milczącym blogu). Na etykiecie rocznik 2009 - uznany już (zdaniem niektórych nieco na wyrost) za jeden z, jeśli nie najlepszy w pierwszej dekadzie XXI wieku. Wszystko to w klasycznej butelce zatkanej naturalnym korkiem. I kosztuje mniej niż dychę.

Ale to nie koniec – za swoich niecałych 10 zł dostałem jeszcze kontretykietę z informacjami w ojczystym języku a na niej rekomendację, którą raczył napisać niejaki Xavier Roger – enolog. Pan Xavier pisze, że moje wino najlepiej komponuje się z dobrze przyprawionymi daniami z pieczonych i grillowanych mięs i że należy je podawać w temperaturze 18 stopni.

Czy to już nie za wiele? Nie dość że butelka i etykieta ładna, szczep ciekawy a krzaki stare to o winie za 10 zł wypowiada się jeszcze enolog? Przyznam, że bywam naiwny ale tu zasoby mojej ufności się wyczerpały – zasiadłem przed komputerem i zacząłem szperać w poszukiwaniu informacji na temat Monsieur Rogera.

I co? I Nic! Żadnego spisku, żadnej ściemy, etykieta mojego wina za niecałą dychę nie kłamie. Xavier Roger naprawdę jest enologiem a wino ma we krwi. Jego ojciec, Jean Max Roger, od lat 70-tych minionego wieku robi wino w Sancerre (i podobno jest w tym dobry). Roger Junior nie osiadł jednak na rodzinnych włościach lecz najpierw ruszył na studia enologiczne do Burgundii i Montpellier a następnie wybrał się w świat by szlifować swój fach i nabierać doświadczenia. Szczęścia próbował w Nowej Zelandii i w Kalifornii , by wreszcie osiąść w Langwedocji. I to właśnie na południu Francji maczał swe zdolne palce w produkcji win, które zbierają teraz bardzo pozytywne recenzje na przeróżnych stronach internetowych. Wygląda więc na to, że Xavier Roger to bardzo zajęty facet. A jednak znalazł czas, by spróbować mojego wina za dychę (może nawet jest jego współtwórcą, skoro na swym koncie ma takie, łudząco podobne do mojego wino ) i sklecić na jego temat dwa zdania.

Nawet jeśli wino okaże się ohydne (a koledzy po fachu twierdzą, że poprzedni rocznik nie był) i tak wiem, że warto było za nie zapłacić - chociażby po to, żeby poznać pana Xaviera.

Łapać złodzieja!

2010-09-02T00:46:00.000-07:00

Dziś z rana, za pośrednictwem Faacebooka dotarłem do następującego ogłoszenia na www.sstarwines.com :

gosc (2010-08-31)

W ten weekend w wyniku włamania do piwnicy przyszło mi rozstać sie z kilkudziesięcioma cennymi butelkami. Kilka z nich to wina trudne do kupienia w Polsce albo juz niedostępne. Wiem, ze portal ten odwiedza sporo osób zainteresowanych winem i mających kontakt z tego typu butelkami. Gdyby ktoś spotkał sie z oferta sprzedaży albo cos słyszał - bardzo proszę o informacje na tel. 607 501 058

Lista skradzionych win:
Borgogno, Barolo Classico Riserva 2001 x2
Borgogno, Barolo Liste 2001 x2
Boscarelli, Vino Nobile di Montepulciano Nocio di Boscarelli 2004
Cavallotto, Barolo Bricco Boschis 2003Cogno,
Barolo 2004
Cogno, Barolo Ravera 2005
Felsina, Chianti Classico Riserva 2006 x2
Felsina, Chianti Classico Riserva Rancia 2005 x2
Felsina, Chianti Classico Riserva Rancia 2006 x2
Felsina, Fontalloro 2001
Felsina, Vin Santo Chianti Classico 2000
Il Poggione, Brunello di Montalcino 2004
Molettieri, Taurasi Vina Cinque Querce 2003
Monsanto, Chianti Classico Riserva Il Poggio 2003
Muri-Gries, Lagrein Riserva Abtei Muri 2004
Negri, Sfursat 5 Stelle 2003
Produttori del Barbaresco, Barbaresco Riserva Paje 2001
Produttori del Barbaresco, Barbaresco Riserva Rio Sordo 2001
Rinaldi, Barolo Brunate Le Coste 2004 x2
Salis, Sforzato Canua 2002
Sandalford, Cabernet Sauvignon Margaret River 2002
Sandrone, Barolo Cannubi Boschis 2004 x2
Sandrone, Barolo Le Vigne 2004
Sant' Antonio, Amarone Selezione Antonio Castanedi 2004
St. Michael-Eppan, Pinot Nero Riserva 2006
Vajra, Barbera d'Alba Superiore 2005
Vajra, Barolo Bricco delle Viole 2003
Vajra, Barolo Bricco delle Viole 2004 x2

Podaję dalej bo wyobraziłem sobie jakbym się czuł, gdyby ktoś śmiał dobrać się do tych kilku butelek, które sam trzymam w piwnicy. Choć moja kolekcja w żaden sposób nie może stawać w szranki z listą zacytowaną powyżej i tak zagotowała się we mnie krew. Bo choć zawartość mojej piwnicy nie jest warta milionów, to dla mnie wartość ma ogromną. Każda butelka do pamiątka, wspomnienie, zamknięta pod korkiem chwila. Nie do odkupienia, nie do odzyskania.

Nie kupuj kradzionego wina, nie kupuj kradzionych rowerów, pilnuj swojej piwnicy!

Ps. A przy okazji z tej cudzej szkody i dla mnie wniknęła drobna nauka – oto dowiedziałem się, że specjalna szklana pipeta używana w podczas degustacji próbek beczkowych dojrzewających win zwie się po angielsku złodziejem wina – wine thief.

Obnażanie niedoskonałości

2010-08-25T04:34:00.001-07:00

Trwa u nas winna ofensywa. Mnożą się sklepy, kuszą kolejne imprezy tematyczne, o winie coraz częściej piszą gazety. O naszej rosnącej pasji do wina niedawno informował nawet Decanter przytaczając badania CBOS, z których wynika, że konsumpcja wina przegoniła u nas spożycie wódki („Poland's national drink”). Wraz z wzrostem zainteresowania winem rośnie też winiarski Internet, strony branżowe, serwisy edukacyjne, portale społecznościowe, blogi. Najświeższą nowinką jest pojawienie się pierwszego polskiego video bloga winiarskiego. Dzieje się.

Niby więc wszystko pięknie, ładnie a jednak mam wrażenie, że wciąż jesteśmy do tyłu. Choć gazety i magazyny o winie piszą coraz to bardziej ochoczo, to przeważnie potwornie przynudzają, po raz setny tłumacząc kolejne kroki degustacji albo trochę oszukują, o ekspercką pomoc prosząc sprzedawców, którzy zamiast dobre wina wciskają czytelnikom swoje wina (a między tymi kategoriami jest często spora różnica) . Są owszem ze dwa, trzy tytuły prasy stricte winiarskiej ale i jej jakość nie poraża – a jeśli już uda się między jawną i kryptoreklamą znaleźć coś wartego przeczytania to rzadko i nieregularnie. Nie lepiej ma się sprawa z półkami w księgarniach – wciąż tylko ABC i pierwsze kroki w świecie wina, wino dla początkujących, wino dla amatorów, wino dla imbecyli. Tymczasem wystarczy wklepać w Amazon słówko „wine” by rozsypał się worek z tytułami, które świadczą o tym, że o winie da się powiedzieć więcej niźli tyle, że białe trzeba pić schłodzone a czerwone nie. Na ratunek przybywa Internet – tu, w zalewie bezużytecznej papki znaleźć można czasem jakiś ciekawy felieton, w miarę świeży news czy rzetelną, niezależna opinię na temat tej czy innej butelki. Szukać trzeba przede wszystkim na blogach bo podejmowane przez tych i owych próby stworzenia dużego, profesjonalnego serwisu o winie nie zakończyły się jeszcze sukcesem.

Wspomniałem też, o pierwszym na naszym podwórku video blogu winiarskim. Znowu - trochę to wtórne choć moim zdaniem dobrze, że w ogóle jest. Jednak podczas gdy my spieramy się czy to coś wartego oglądania czy jedynie tania podróbka, „na zachodzie” idą o krok dalej. Dziś trafiłem przypadkiem pod adres www.slurpswish.com – niby wszystko jak zwykle – jest winoholiczka, jest kieliszek i butelka, jest zwięzła recenzja tego co w butelce. Ale jest też element nowy –prowadząca show dama, żeby wyróżnić się z tłumu jej podobnych, o winie opowiada – na golasa. Nie będę oceniał wartości merytorycznej „The Naked Wine Show” bo nie miałem okazji się wsłuchać, nie będę recenzował urody prowadzącej bo to kwestia gustu i w ogóle jakim prawem. Ale trzeba przyznać, że udało się jej zrobić coś (o ile mi wiadomo) nowego. I tego „nowego” życzyłbym sobie więcej u nas. Zresztą nie trzeba przesadnie kombinować. Wystarczy zerknąć pod wspomniany link - prowadząca TNS jest tak sprytnie wykadrowana, że choć naga to nie pokazuje nic. Może więc tutaj znajdzie się pole do popisu dla naszych rodzimych video bloggerów – zrobić to samo tylko lepiej, bardziej, mocniej? Odwagi!

A w ilustracji gadżet jak najbardziej na temat.

He's back!

2010-08-23T13:50:00.000-07:00

Bez zbędnych ceregieli – wracam do pisania. Taki mam w każdym razie zamiar, mocne postanowienie.

Na fakt, że od kilku miesięcy niemal nie pisałem, wpłynęły kilka czynników w tym jeden, najistotniejszy - podróż życia czyli niemal pół roku spędzone w Azji. Gdybym znalazł czas to pisać byłoby o czym ale czasu nie znalazłem – za dużo było wrażeń i emocji poza winiarskich– tym dawałem upust na blogu podróżnym.

Podróż się skończyła ale iWines do formy nie wróciło. Bo i ja tak naprawdę nie wróciłem do domu. Oto wylądowałem 270 km na południe od Wrocławia – w Krakowie. Tu od kilku miesięcy układam sobie życie i w tym układaniu zabrakło czasu na wino. Nie, nie na pisanie o winie, na wino samo w sobie. Nie było czasu i warunków do degustowania, dumania, przeżywania.

Czas to zmienić. O to siedzę wreszcie w świeżo wynajętym mieszkaniu z lampką wina w dłoni. Mam swoja własną kuchnię, stół, prawdziwy kieliszek i święty spokój. Ba! Mam nawet zacienione, chłodne miejsce do przechowywania co ciekawszych butelek. Nic tylko coś odkorkować i zdać z tego relację. Co zresztą zaraz uczynię.

Ale najpierw jeszcze kilka słów wyjaśnienia - fakt, że panowała tu ostano cisza, nie oznacza, że winiarsko nic się u mnie nie działo. Wręcz przeciwnie. Jeszcze w Azji udało mi się spróbować Indyjskiego Syrah i kilku niezłych win Tajskich, spotkałem się z redaktorem rubryki winiarskiej największej angielskojęzycznej gazety w Bangkoku i znalazłem kilka butelek Chateau Angelus w kambodżańskim markecie. A do Europy wróciłem rychło w czas by odbyć fantastyczną tygodniową podróż po winnych regionach Szwajcarii gdzie dałem się zaskoczyć rewelacyjnym starym pinotom w Valais i genialnym merlotom w Ticino. Z tych kilkunastu degustacji i kilku wizyt u producentów został mi cały zeszyt notatek – teraz pozostaje znaleźć czas by przelać je tutaj.

Wiem też (i cieszę się!), że międzyczasie „konkurencja” nie spała i polska winna blogosfera rozwijała się prężniej nawet niż polskie winiarstwo . Choć ja i nie tylko nieco przyspaliśmy, inni szturmem wdarli się do świadomości nas wszystkich ciekawych wina – równowaga zatem nie została zachwiana. Aby nie została zachwiana również równowaga tego posta i by nie zrobiło się zbyt auto tematycznie teraz kilka słów o winie, które popijam.

Butelka przypomina te bordoskie – i kształtem i etykietą, na której na białym tle widnieje rycina prezentująca posiadłość, w której powstało wino. A powstało na dalekim południu Szwajcarii, w regionie Ticiono gdzie robi się znakomite merlot. Ten konkretny stworzony został ręka jednego z tamtejszych lepszych producentów – Guido Brivio. Miałem zresztą przyjemność poznać tego jegomościa i pospacerować z nim po jego chłodnych piwnicach wykutych w zboczu góry, ale o tym innym razem. Wracając do wina – roztacza ono piękny zapach malin, kawy i tytoniu, soczysty i intensywny. W ustach aksamitna harmonia, żywa kwasowość zamknięta w eleganckiej strukturze tanin. 13,5% alkoholu obecne ale nie dominujące. 3 lata w butelce nieco to wino wygładziły ale jestem przekonany, że mogłoby poleżeć kolejnych 10. Pół roku temu, jeszcze przed wizyta w Szwajcarii dziwiłbym się, że w tym małym kraju powstać może merlot wart prawobrzeżnego Bordeaux. Teraz wiem, że ta butelka to jedynie potwierdzenie reguły. Wino godne tej uroczystej okazji. Godne toastu za nowy początek. Zatem - Salute!

Nazwa: Riflessi D'Epoca
Region: Szwajcaria DOC Ticino
Rocznik: 2007
Szczep: Merlot

PS. I jeszcze jedna ważna zdaje się informacja – iWines doczekało się wersji angielskojęzycznej, która zamierzam uzupełniać równolegle z tym co będzie się działo tutaj. Ciekawscy mogę zerknąć tutaj.

Toast za dzień powszedni

2010-08-17T12:08:00.000-07:00

Zatem siadam do pisania. Nie szukam inspiracji w jakiejś niezwykłej, niezapomnianej butelce. Dziś wystarczy mi łyk wina zupełnie przeciętnego, przyziemnego, po prostu codziennego. W końcu blog to nie księga pamiątkowa na uroczyste okazje. To dziennik, w którym jak sama nazwa wskazuje pisze się co dnia i o dniu powszednim.

Popijam więc proste, bezpretensjonalne wino. Przyjechało z Sabaudii, gdzie powstało w zeszłym roku w miejscowości Chignin w siedmiohektarowej posiadłości Domaine Jean-Charles Girard-Madoux ze szczepu, którego próżno chyba szukać poza alpejską Francją – Jacuquere.

W nosie zieleń agrestu i kiwi, słodycz kwiatów i moreli. W ustach przeszywająca kwasowość – każdy łyk tańczy na języku, łaskocze podniebienie, zostawia ożywczą nutę w gardle i co ważne – zaspokaja pragnienie. Chyba każdy pochylił się kiedyś nad górskim źródełkiem by zaczerpnąć dłonią wody i odświeżyć się po wielu godzinach wędrówki. Tak smakuje to wino.

I co dalej? Nic. Znowu ktoś szumi nad głowa, trzaska drzwiami, zagaduje z pokoju obok. W takich warunkach nie da się nad winem zawiesić a co dopiero o nim pisać. Dlatego wybieram wino do picia a nie do dumania. I dlatego od dłuższego czasu panuje tu cisza. W końcu blog to dziennik, odbicie codzienności. Kiedy w dniu powszednim znajdzie się chwila na dumanie i tutaj się zazieleni. Kiedy? Są powody by wierzyć, że wkrótce.

Nazwa: Domaine Jean-Charles Girard-Madoux Chignin 2009
Region: Francja, AC Savoie
Rocznik: 2009
Szczep: Jacquere
Cena: 5 Euro

Damianitza Reserva Merlot 2006

2010-07-28T03:38:00.000-07:00

Ostatnio wino piję ekstremalnie rzadko co naturalnie odbija się na tym blogu. Może dlatego te, których udaje się spróbować smakują tak dobrze. To konkretne przyjechało w prezencie ze wczasów w Bułgarii.

Już na pierwszy rzut oka zdradza się ze swoim wiekiem – widać, że jest to wino nie pierwszej młodości. Wystarczyło 5 lat w butelce by barwa nabrała szlachetności, połączyła w sobie głębię i przejrzystość, rubiny i brązy.

Nos otwiera ciemna śliwka, potem coraz bardziej rodzynkowo, bakaliowo, wreszcie intensywna woń suszonej figi, nuta wilgotnego tytoniu. Można się w nim rozpłynąć odkładając pierwszy łyk na później.

W ustach na początek kęs winnego jabłka - soczysty, kwaskowaty, pestkowy. Średnie ciało, niezła koncentracja, dobrze wyważone. Z czasem więcej elementów jesiennych, kandyzowane owoce, tytoń. Całość otoczona żywopłotem z krzaczastych, przyjemnie chropowatych tanin. Alkohol tak dobrze zamaskowany, że zapomniałem zerknąć na etykietę by sprawdzić ile się go zmieściło. Smak przyjemnie trzyma się języka. A gdy zagryzie się je kawałkiem Brie, wszystko nabiera ogłady, pokazuje nutę słodyczy, staje się bardziej owocowe i eleganckie.

Kiedyś tęskniłem za takimi winami. Teraz tęsknię za winem w ogóle.

Nazwa: Damianitza Reserva Merlot 2006
Region: Bułgaria
Rocznik: 2006
Szczep: Merlot
Miejsce zakupu: ?
Cena: ?

English version

Rozmowy przy winie

2010-06-16T04:12:00.000-07:00

Nie ma czasu na pisanie więc chociaż filmik:

http://www.youtube.com/watch?v=-eDaSvRO9xA&feature=related

Dawniej to się żyło...

Mały kraj, duże wina

2010-05-16T14:36:00.000-07:00

Zawsze myślałem, że Szwajcaria to kraj nudny, bez charakteru, neutralny w nie najlepszym tego słowa znaczeniu. A potem tu przyjechałem, rozejrzałem się…i zdania nie zmieniłem. Przynajmniej nie do końca. Jest tu owszem ładnie, czysto, cicho. Miasta są małe i wyciszone, górskie widoki malownicze, wręcz pocztówkowe, atmosfera wycofana. Gdybym szukał ucieczki, od wszystkich i wszystkiego, gdybym desperacko potrzebował azylu - postawiłbym na Szwajcarię.

Ale kraj ten ma też drugie oblicze, odważne, pełne werwy i charakteru - oblicze winiarskie. Tutejsze wina, jakby na złość całej tej neutralności i nie zabieraniu głosu urzekają szczerością i bezpośredniością. Przez ostatnie dwa dni, które spędziłem w Zurychu, spróbowałem ich około 25. Pamiętam je niemal co do jednego.

Były wśród nich orzeźwiające Rauschlingi, zaskakująco charakterne wina z Muller Thurgau (zwanego tutaj Riesling-Silvaner) i aromatyczne Chasselais. Były też szczepy bardziej międzynarodowe, gładkie i soczyste Sauvignon Blanc i zaskakująco kwasowe i tym samym nie nużące Chardonnay. Pojawiły się wreszcie wina czerwone reprezentowane przede wszystkim przez Pinot Noir we wszystkich tego szczepu wcieleniach – od ulotnych, niemal różowych Clevnerów po ciemniejsze, pachnące lasem i różami pełnokrwiste Balurburgundery. Ale to wcale nie te, swoją drogą często świetne wina wywarły na mnie największe wrażenie. Od tych wszystkich jednoszczepowców bardziej w pamięć zapadły mi szwajcarskie eksperymenty takie jak kupaż Pinot Noir z Syrach i Cabernet Cubin o wpadającej w polskie ucho nazwie Ursus ((Zweifel, 21 CHF) czy młode bo zrobione minionej jesieni wino słomkowe od tego samego producenta.

Brzmi kusząco? Niestety – w Polskich sklepach tych win nie ma i nie będzie. A to dlatego, że tutejsi producenci, pytani czy eksportują swoje butelki bez wahania i z podniesioną głową odpowiadają „Nie!” nie wykazując przy tym nawet cienia żalu.

Wniosek? Szwajcaria nie jest może krajem porywającym ale i tak warto się tu wybrać. Po wino.

ENGLISH VERSION

Byle do wiosny

2010-04-15T02:41:00.000-07:00

Jest połowa kwietnia. Człowiek miałby ochotę posiedzieć na werandzie z lampką wiosennego wina w dłoni. Wysączyć jakiegoś niezobowiązującego Muscadeta pod kwitnąca jabłonią, zapić sałatkę z nowalijek kieliszkiem Sauvignon Blanc, schłodzić się lampką Vinho Verde na zielonej trawce. Nic z tego – pogoda nie rozpieszcza, słońce niemrawe, poranki chłodne, jeszcze zimniejsze wieczory. W takim klimacie lekkie wina białe i różowe muszę poczekać, sięgam po butelkę merlot.

Przyjechała z Ukrainy, spod Odessy. PB Merlot Special Edition. Piję je w lesie, w drewnianym domku, wokół szumią sosny. Może stąd w nosie obok słodkich malin i cierpkich żurawin pojawia się ziołowo iglasty element. Na języku sporo kwasowości, niezbyt dużo ciała. Są czerwone owoce i podobnie jak w nosie - coś leśnego. Całość względnie lekka ale nie wodnista – substancji dodają mu wyraźnie zaznaczone garbniki, które jeszcze mocniej objawiają się w finiszu. Wino długo trzyma się na języku i pozostawia chropowaty posmak.

Chciałem się ogrzać, miałem ochotę na pluszowego, gąbczastego merlota. Zamiast tego dostałem wino bardziej wiosenne niż średnia temperatura miesiąca. Bo równie dobrze jak z jedzeniem, wino łączyć można z pogodą.

W jedności siła

2010-04-07T05:42:00.000-07:00

O tym, że 2009 będzie w Bordeaux wielkim rocznikiem wiedzą już chyba wszyscy, którzy choć trochę ciekawi są wina. Fala entuzjazmu, która wzbierać zaczęła zaraz po zeszłorocznych zbiorach, osiągnęła obecnie rozmiary tsunami. Krytycy prześcigają się w zachwytach, winiarze już liczą zyski a rozkochani w drogich butelkach z prestiżowych posiadłości chińscy nowobogaccy zacierają ręce na myśl o zbliżających się zakupach. My, malutcy, rocznika 2009 spróbujemy pewnie nie wcześniej niż za dwa lata, a jeśli mamy nieco oleju w głowie (i dobrze przystosowaną do przechowywania wina piwnicę), za lat dwanaście – wszak obok dojrzałych gron oraz talentu i wiedzy winiarza najważniejszym składnikiem dobrego Bordeaux jest czas.

Niestety – w myśl zasady, że od każdej reguły znaleźć można wyjątek, pogoda, która przez niemal cały 2009 rok rozpieszczała winiarzy znad Żyrondy, pokazała w pewnym momencie swoje bardziej marsowe oblicze. Gradobicie, które w maju (dokładniej w pierwszej połowie maja, konkretnie 11-go) nawiedziło ten region, przyniosło części winnic zniszczenia sięgające 100%. Wielu winiarzy, w szczególności tych wytwarzających wino pod apelacją Cotes De Bourg, stanęło nad przepaścią. Niejednemu nie pozostało nic innego, jak modlić się o cud.

Cud, jak to zwykle bywa, nie nastąpił. Zamiast tego, z pomocą przyszli sąsiedzi. Kilkudziesięciu winiarzy, których pogoda potraktowało bardziej ulgowo nie tylko pomogło uprzątnąć zdewastowane winnice kolegów, ale nadwyżki swoich zbiorów przekazało najbardziej poszkodowanym posiadłościom za symboliczne 1 euro. Na drodze do pełnej regeneracji stanęło jednak prawo, w myśl którego wina, z owoców niepochodzących z własnego zbioru, nie mogą nosić nazwy danego Chateau. Ale i z tej sytuacji znalazło się wyjście. Dla win „gradowian” wymyślono specjalną, odrębną markę – Cotes de Bourg-Solidarite. Czy te wina będą udane? Nie wiadomo – nie pojawiły się na degustacjach En Primeur. Czy się dobrze sprzedadzą? Pewnie tak. W końcu wina z rocznika 2009 stały się hitem, jeszcze zanim trafiły do butelek.

Jest w tym wszystkim jeszcze jedna nauka. Oto w kraju takim jak Francja, gdzie o względy miłośników wina stają w konkury tysiące wytwórców, można wspólnie przeciwstawić się bezwzględnemu losowi. A u nas? Raczkujący jeszcze producenci podobno już zaczynają się kłócić, z prasowych relacji wynika, że atmosfera podczas IV Konwentu Polskich Winiarzy była nietęga.

Znajdą się tacy, którzy powiedzą, że taki już nasz narodowy charakter i nie ma na to rady. Nie wierzę. Przecież „solidarite” to tłumaczenie swego czasu modnego u nas słowa.

Na zielonej Ukrainie

2010-04-01T11:17:00.000-07:00

Zaszyłem się. Nie, nie mam na myśli wszywki przeciwalkoholowej. Wręcz przeciwnie - po miesiącach względnej abstynencji (przynajmniej od wina, od zimnego piwa w upalnym klimacie stronić nie sposób) ochoczo wracam do swojej pasji. Dlatego najbliższe miesiące upłyną mi na bujaniu się w hamaku rozwieszonym między dwiema sosnami, z książką w jednej dłoni, kieliszkiem wina w drugiej. Zaszyłem się bowiem w kniejach. Objechawszy wszerz i wzdłuż daleki wschód trafiłem na ten bliski, podkarpacki, na kresową wieś.

I w myśl slowfoodowego credo, każącego smakować to, co lokalne sięgam po wina z pobliskiej Ukrainy - kilka butelek udało im się kupić podczas niedawnej wizyty we Lwowie - to właśnie o nich pewnie w najbliższym czasie będę tu pisał najczęściej. Przynajmniej do maja kiedy Ukraińców wyprą Szwajcarzy - ale to już zupełnie inna historia.

Na pierwszy ogień poszła butelka tajemnicza. Tajemnicza głównie ze względu na użyty na etykiecie wschodni alfabet. Ale nie tylko - wszak udało mi się rozkodować miejsce pochodzenia wina (Koblewo, nieopodal Odessy) i użyte w kupażu szczepy (merlot, bastardo), schodki zaczęły się dalej. Chociażby przy deklarowanej przez producenta zawartości alkoholu - między 9,5 a 13%. Duży rozrzut? To co powiecie na zawartość każdego ze szczepów - między 40-60%? Ile którego - nie wiadomo.

Nie zrażając się nieprecyzyjnymi informacjami na etykiecie i brakami we własnej znajomości języków zdałem się na swoje zmysły. Najpierw oko - połyskliwe, o barwie rubinu z różowym połyskiem. Potem nos - prosty, żeby nie powiedzieć banalny. Niedojrzałą jak ukraińska demokracja czarną porzeczkę tłumi aromat śmietanowo-jogurtowy, który często odnajdowałem w rodzimej produkcji winach ze szczepu rondo. Wreszcie usta - gęstość wody, mało ciała przy jednoczesnym sporym nasyceniu smaku. Odpowiada mi taki nieprzytłaczający, nienurzący styl. Dzięki temu jest soczyście i owocowo. Niestety niezłe pierwsze wrażenie psuje końcówka - gorzkie, niedojrzałe garbniki i gryzący alkohol. Oto smutna alegoria prezydenckiej przygody Wiktora Juszczenki.

Wracając do wina - co tu dużo pisać - mogłoby być lepiej. Na szczęście w spiżarce, gdzieś między kilkukilogramowymi szynkami, swojską kiełbasą a marynowanymi maślakami, czeka jeszcze kilka ukraińskich butelek. Zatem jak to mówią dobrzy managerowie do mało wydajnych pracowników - jest miejsce na poprawę.

ps. Mam problem z bloggerem - przy wrzucaniu posta informuje mnie o błędach kodu html, zmienia czcionki, komplikuje (Tag is not allowed: META). Ja jestem w tym zakresie niepiśmiennym chłopem z Galicji. Kto pomoże?

Burza w szklance wina

2010-03-27T14:57:00.000-07:00

Zaczyna się niewinnie. Klasyczna, zielonkawa butelka, wytłoczony pod szyjką laurowy wieniec, skromna, biała etykieta, na niej pierwsza zapowiedź tego co dalej - Laudum Nature, Barrica 2006, agricultura ecologica. Wyciągam korek - w nos uderza intensywny aromat, błyskawicznie rozchodzi się po pokoju. Ciężka, słodka mieszanka - czekolada z bakaliami i powidła śliwkowe, syrop z malin i pieczone jabłka, zasypane cukrem czarne jagody i unosząca się nad tym wszystkim woń wilgotnego drewna. Tą samą wilgoć odnajduję w ustach. Wino eksploduje, uderza soczystą falą, jak tsunami. Słodycz, kwasowość, alkohol - wszystkiego tu po brzegi, niemal w nadmiarze. Koncentracja godna mistrza szachowego. Tym bardziej dziwi brak „centrum” – wino oblepia dziąsła ale nie odciska swego piętna na języku, przypomina nadmuchany do granic wytrzymałości bordowy balonik. Garbniki bardziej manifestują się suchością w ustach niż smakiem. Po chwili zostaje już tylko słodki posmak beczki i szum w głowie.

Gdy go próbowałem przypomniały mi się niektóre kalifornijskie merloty i pinoty. Słodkawe, konfiturowe, alkoholowe. A przecież Laudum powstało na południu Hiszpanii, że szczepu Monastrell i z pozoru jedyne co łączy je z większością znanych mi kalifornijskich butelek to fakt, że też powstało w winnicy prowadzonej ekologicznie. Podobno cała ta ekologia, organiczność miały nadawać winom unikalny charakter. Nie w tym przypadku - Laudum to kolejny, puszysty, ciężkawy (13,5%), pozbawiony gracji i co gorsza własnego stylu produkt. Nie można mu nic zarzucić ale też nie ma się czym zachwycić.

Nazwa: Laudum Nature, Barrica
Region: Hiszpania, DO Alicante
Rocznik: 2006
Szczep:Monastrell
Miejsce zakupu: ?
Cena: ?

Białe nad czerwonym

2010-03-25T05:24:00.000-07:00

Powyższy tytuł można postrzegać jako reklamę. Białe nad czerwonym to jeden z prężniejszych blogów o winie funkcjonujących w polskiej sieci, warto tam zajrzeć. Ale "Jeden z" oznacza, że nie jedyny. Gdy pół roku temu pakowałem walizę i żegnałem się na jakiś czas z iWines wśród linków po lewej stronie były może 4 adresy rodzimych blogów o winiarskiej tematyce. A dziś? Zaczyna brakować palców u rąk by je zliczyć i co gorsza - czasu by je wszystkie ogarnąć. Moda na winiarskie blogi rozprzestrzenia się niczym filoksera.

Ale tytuł tej notki ma też właściwości oceniające. Białe jest nad czerwonym, wyżej, lepiej. Na pewno nie jest tak zawsze, ale z pewnością było tak wczoraj, gdy urodziny kumpla świętowaliśmy przy dwóch butelkach.

Pierwszą, Greco Di Tufo, na stole postawił Tomek, który zaprzyjaźnił się z tym winem już jakiś czas temu, podczas pobytu w Toskanii. Greco tak mu posmakowało, że zachwalał je przy każdej okazji. Wczoraj wreszcie udało mu się poprzeć słowo faktem. Pękatą, zielono brązową butelkę znalazł w Warszawie, u Mielżyńskiego.

Wino ma wyrazisty, miodowo, woskowy nos. Gra tu schnące w słońcu siano, suszone morele, nuta toffi. Intensywność bez lepkości. W ustach kontynuacja - wino, choć mocno zbudowane, o przyjemnie oleistej konsystencji nie zalepia kubków smakowych - wręcz przeciwnie - obmywa je żywą soczystością. Kwasowość obecna po sam koniec finiszu trzyma w ryzach alkohol (13%). Aromaty późnego lata odnalezione w nosie, udało się połączyć z momentami wręcz wiosennym charakterem ust. Podoba mi się ten kompromis.

Za drugą butelkę odpowiadam niestety ja. Volcano De Fuertigo kosztowało raptem 17 zł. Mało? Cóż, za dużo zważywszy na to, że to pieniądze wyrzucone w błoto. Dosłownie - wino cuchnęło bagnem, zgniła wodą. Mieszanie tylko to wrażenie potęgowało. Pojawiły się nawet nuty bulionu wołowego. Przewietrzone zaczęło zdradzać cień owocowego charakteru - niestety owoce też były zepsute, podgniłe. W ustach już bez tak intensywnych wrażeń - wręcz przeciwnie - płasko, nudno, nijako, bardziej sfermentowany sok z winogron niż wino. Nie będę się nad nim pastwił - nie byłoby to fair - wszystko, bowiem wskazuje na to, że trafiłem na zepsutą butelkę.

Wniosek? Rację mają Chińczycy. "Nie stać nas na tanie rzeczy". Choć nie tylko o cenę tu chodzi a również o uwagę poświęcona winu. Ja swoją butelkę kupiłem w pośpiechu, w osiedlowym sklepiku, byle jak. Tomek Greco Di Tufo polubił, zapamiętał a potem na nie polował. Wysiłek się opłacił.

Nazwa: Greco Di Tufo, Dei Feudi Di San Gregorio

Region: Włochy, Santa Paolina e Porrioni, Greco di Tufo DOCG

Rocznik: 2008

Szczep: Greco Di Tufo

Cena: ?

Miejsce zakupu: Mielżyński, Warszawa

Nazwa: Volcano de Fuertigo

Region: Hiszpania, La Mancha

Rocznik: ?

Szczep: Tempranillo

Cena: 17,99 zł

Miejsce zakupu: Delikatesy na Partynicach, Wrocław

Powrót

2010-03-11T07:19:00.000-08:00

Nazwa: Firebird Legend
Region: Mołdawia, Vulcanesthi
Rocznik: 2007
Szczep: Pinot Noir
Cena:35 Hrywien
Miejsce zakupu: Hipermarket we Lwowie

Przeszło 5 miesięcy w drodze, 7 krajów, niemal 0 wina. Większość miejsc, które odwiedziłem, dopiero się z winnym światem poznaje. Gdzieniegdzie winiarze radzą sobie lepiej (Tajlandia), w innych miejscach, choć winnic nie brakuje, wciąż trzeba pracować nad jakością (Wietnam). Niemniej jednak, choć udało mi się wypić tu i ówdzie lampkę czy dwie to za winem zdążyłem się mocno stęsknić. Dlatego natychmiast biorę się do nadrabiania zaległości.

Na początek bez zadęcia i fanfar - proste i niedrogie pinot noir. Kupiłem je raczej z ciekawości, nie licząc na wiele - wszak ten szczep wymaga talentu i finezji, żeby dać znakomite efekty. A za talent i finezję przeważnie trzeba słono płacić. Tymczasem butelka mołdawskiego Firebird Legend kosztowała w Lwowskim markecie ledwie 35 hrywien (około 12 zł). Kupiłem i dałem się mile zaskoczyć. Wino cieszy oko ciemno-rubinowym kolorem. Jeszcze bardziej cieszy stęskniony winnych aromatów nos - czysty owoc, dojrzałe śliwki, wiśnie w likierze, wszystko to podkreślone nutą ziół. W ustach soczyście, wręcz rześko. Dominuje kwasowość, jednak owoc jest tak intensywny, że niemal słodki przez co równowaga nie ulega zachwianiu. Zwłaszcza, że 13% alkoholu jet na tyle dobrze wkomponowane, że nie męczy podniebienia. Finisz średniej długości i pełen życia. Może po części ma to związek z długą rozłąką z winem, ale Firebird Legend bardzo mi smakowało.

Pięknie jest podróżować, dobrze jest wracać, zwłaszcza do wina.

Ogłoszenie

2010-01-19T02:13:00.000-08:00

SZUKAM PRACY!

Przy winobraniu, w winnicy, w winiarni. W dowolnym regonie winiarskim, w dowolnym kraju.

Wszelkie informacje proszę przesyłać na

klimowicz.maciej@gmail.com

każda informacja mile widziana

To w Tajlandii robią wino?

2010-01-07T06:44:00.000-08:00

Przyznaję bez bicia - miesiąc temu nawet nie wiedziałem, że w Tajlandii powstają jakieś wina. Prawdę mówiąc w ogóle wiedziałem o tym kraju nie wiele. Dziś wiem już jak smakują tutejsze curry, jak chłodzi tutejsze piwo, jak grzeje tutejsze słońce. Wiem też, że robi się tu wino... i to coraz lepsze.

Przekonałem się o tym głównie dzięki krytykowi winiarskiemu i autorowi cotygodniowej kolumny poświęconej winu w the Bangkok Post - Jacquesowi Beckaertowi. Pan Beckaert odpowiedział na moje maile, skontaktował mnie z tajskimi winiarzami aż wreszcie zaprosił na lunch i dał okazję by spróbować dwóch win z Tajlandii.

Do lunchu wypiliśmy Unwooded Chenin Blanc 2008 z GranMonte winery. Wino o delikatnym, żółtawym kolorze ale intensywnym nosie i dużej koncentracji w ustach. Zapach przywodził na myśl jabłka, gruszki i cytrusy. W ustach nasycone, z dobrą, zdecydowaną kwasowością ładnie maskującą alkohol (12,5%). Brawa dla winemakera, któremu w tutejszych warunkach klimatycznych (mówiąc wprost od miesiąca gotujemy się we własnym pocie) udało się zachować w winie kruchą równowagę. Szczypta alkoholu więcej i byłoby do niczego, nieco mniej kwasowości i cała przyjemna owocowość uleciałaby w niebyt.

Drugim wiem popołudnia było deserowe wcielenie Chenin Blanc - wino późnego zbioru z winnicy Siam. Daleko mu do bajecznej świeżości niemieckich rieslingów ale bez międzynarodowych kontekstów - broniło się. W nosie bardziej jabłkowe i kwiatowe niż cytrusowe, w ustach słodkie ale nie na tyle by męczyć. I co ciekawe wyszło obronną ręką ze starcia z belgijską pralinką! Próbowałem kilka razy - kęs czekoladki, łyk wina...efekt zaskakująco dobry! W winie jakby windowały się kwasowe nuty i stawało się poprostu lepsze a czekolada smakowała równie dobrze przed jak i po popiciu. Nie bez znaczenia był tu pewnie fakt, że jak na wino late harvest nie mało w nim alkoholu - 10,5%.

Następny przystanek - Kambodża. Potem Wietnam. Nie chce mi się wierzyć, że wywiozę stamtąd jakieś winiarskie wspomnienia. Ale miesiąc temu nie wiedziałe, że w Tajlandii robi się wino...

Kalifornikejszyn

2009-12-14T06:55:00.000-08:00

Czytelniku drogi. Wiem, pusto tu, głucha cisza. Jeśliś spragniony słów o winie, przystań przy półce z prasą na stacji benzynowej lub w Empiku i przekartkuj grudniowy numer magazynu Men's Health. Znajdziesz tam mój tekst o winach i winnicach Kalifornii.

Tekst, choć bez pięknej oprawy graficznej, znajdziesz też tutaj

"Nowe Złoto Kaliforni"

Nieskromnie polecam i pozdrawiam z pięknej Tajlandii

Nepal pod wpływem

2009-11-26T03:21:00.000-08:00

Piszę z wysokości 3700 mnpm gdzie zszedłem z przełęczy Thorung La, 5416 mnpm. Jestem w maleńkiej wiosce Kagbeni na szlaku wiodącym wokół szczytów Annapurny. Wokół Himalaje.

Jest tu kilka hotelików, kilka restauracji, jest też sklep, a w nim lepszy wybór win niż w większości sklepów osiedlowych w Polsce. Australijski shiraz, francuskie vin de pays, niemiecki riesling, Chianti i wiele innych. Ceny w okolicach 1500 rupii Nepalskich czyli około 55 zł.

W Nepalu, w przeciwieństwie do Indii alkohol jest częścią życia. Pełno tu sklepów monopolowych, whiskey można kupić nawet w barach na dworcach autobusowych, są wreszcie alkohole lokalne.

W wiosce, w której jestem spacjalnością jest cydr jabłkowy - zupełnie inny niż ten w Europie, mocniejszy, bez bąbelków. Złocisty kolor, zapach jabłek i miodu. W ustach najpierw czysty owoc, potem ciepło alkoholu, wreszcie posmak suszu owocowego. Do kupienia na szklanki (80 rupii) lub w plastikowej butelce (250 rupii).

Tutejsi górale pędzą też alkohol z ryżu i innych zbóż. Można napić się raksi - rozwodnionego bimbru podawanego na ciepło, chhayng - dziwnej zawiesiny przypominającej w smaku kefir z procentami, loklanego mętnego piwa zalatującego drożdżami czy wreszcie jabłkowej brendy.

Piękne widoki, uśmiechnięci ludzie i jest czego się napić - brzmi nieźle prawda?

Sula Shiraz

2009-10-19T08:11:00.000-07:00

Zgodnie z przewidywaniami - wyprawa zakręciła nam w głowie ale w świecie wina susza. Jak dotąd próbowałem jedynie goańskiego "Porto" - podane w temperaturze bliskiej zeru, w knajpie bespośrednio na plaży smakowało niczego sobie. Odarte z kontekstu nie warte byłoby wspomnienia.

Na prawdziwe wino trafiłem dopiero wczoraj. Znajomy zasprosił nas do włoskiej restauracji w mieście Bangalore gdzie między winami w Włoch, Francji i Nowego Świata trafiłem na wino indyjskie

Nazwa: Sula Wine

Kraj: Indie, Nashik, 180 km na północ od Bombaju.

Szczep: Shiraz

Rocznik: ?

Cena: około 400 Rupii indyjskich za lampkę

Miejsce zakupu: restauracja Toscana, Bangalore

Nos na początku zielonkawy, ziołowy. Po chwili się otwiera, pojawia się aromat śliwek w czekoladzie aż wreszcie suszone figi. W ustsch południowo - dużo alkoholu ale też sporo kwasowości. Równowaga utrzymana dzięki dużej koncentracji smaku. Znowu nuty zielonkawe ale też coś czekoladowego. Taniny wyraźiste, mocno ściągające.

O dziwo wino z Indii nie pachnie żadną masalą, kardamonem, olejkiem kokosowym. Gdyby nie wiedział, nie zgadłbym. Odrazu można poznać, że wino pochodzi z ciepłych rejonów, już po jdnym kieliszku szumi w głowie. Ale poza tym nic nie zdradza jego egzotyczngo pochozenia. Naprawdę niezłe. A że wypiłem je do świetnie przyrządzonej kaczej piersi, który była jednocześnie pierwszym nie indytjskim daniem od 2 tygodni to wrażenie zostało pozytywne.

Goood bye wine – Skok w bok

2009-09-27T15:03:00.000-07:00

Niestety, blog i wines przechodzi w stan półsnu.

Powód jest prosty – wyjeżdżam. Co gorsza wyjeżdżam w miejsca gdzie wino jest bardziej egzotyczną ciekawostką niż prozą życia. Gdzie? Na wschód. Indie, Nepal, Tajlandia i dalej, gdzie oczy poniosą. Przez najbliższe miesiące bardziej niż ku winu moje myśli bardziej będą biegły ku ośmiotysięcznikom, malarycznym komarom, rikszom, słoniom...

Owszem – w Indiach winnic kilka się znajdzie, w Tajlandii pewnie zdarzy mi się zapić Gewurztraminerem jakieś przesiąknięte zapachem trawy cytrynowej danie. Ale to wszystko raczej za mało, żeby regularnie z powodzeniem prowadzić bloga. Stąd ostrzeżenie o półśnie.

Kiedy pobudka? Może po powrocie (kiedy to będzie? Nie wiem). A może gdy dojedziemy w jakieś miejsce gdzie się na jakiś czas zatrzymamy. Jeśli będzie to, tak jak mi się marzy – Australia – blog wróci do życia pełen świeżej krwi. Na razie postaram się od czasu do czasu umieścić tu notkę z opisem jakiegoś egzotycznego wina wypitego w egzotycznym miejscu.

Z Polską żegnam się dwoma tekstami:

Jeden ukaże się w listopadowym numerze magazynu Men’s Health. Kilkustronicowa relacja z mojej wiosennej wyprawy do winnic Kalifornii przeplatana wnnym ABC.

Drugi pojawi się na dniach na stronach Magazynu Wino, w dziale enoturystyka. Znwu relacja z winiarskiej podróży – tym razem do doliny Mozeli.

Oba polecam J

Tyle, kłaniam się. I zapraszam do śledzenia naszych podróżniczych perypetii pod tym adresem

www.skokwbok.info

Virtual Vineyard

2009-09-17T08:51:00.000-07:00

Najpierw dla marzących o własnej winnicy były książki (np. Pod Słońcem Toskanii) i filmy (np. Dobry rok). Czy dobre czy nie, nie oceniam, na pewno na temat. Teraz dla tej samej grupy docelowej majstrowania jest gra. Zwie się Wine Tycoon i dzieje się we Francji. 10 regionów, 40 gatunków winogron i potencjalnie wiele godzin straconych na zrobienie wina, którego nikt nigdy nie spróbuje. Co o tym myślę? Jestem z całej siły za :) A w międzyczasie wracam do sadzenia winorośli w facebookowej aplikacji FarmVille.

Penfolds Koonunga Hill Shiraz

2009-09-16T07:55:00.000-07:00

Nazwa: Penfolds Koonunga Hill

Kraj: Australia

Szczep: Shiraz

Rocznik: 2005

Cena: kilka euro

Miejsce zakupu: Spożywczy w Stuttgarcie

Mocne oko, mocny nos, mocne usta. Barwa ciemno krwista. Aromaty przyjemne. Coś jak śliwki w czekoladzie, wiśnie w likeirze, nieco wanilii, wszystko podkreślone nutą pieprzu. Nie trzeba głęboko się zaciągać by to poczuć – aromatu jest sporo i jest intensywny. W ustach już nie tak przyjemnie. Smak owszem, skoncentrowany i pełny ale przytłumiony procentami. Na początku zaczyna rozwijać się przyjemna owocowość poczym nadciąga fala alkoholu z zabiera wszystko ze sobą. Po wszystkim na języku zostaje ziołowość i alkoholowe ciepło.

Już przy pierwszym łyku pomyślałem „ocho, 13% jak nic”. Sprawdziłem na etykiecie – jest 13,5. Cóż, dokładnie tego się spodziewałem kupując Penfoldsa z dolnej półki. Wino miało być duże, puszyste i mocne. Takie jest. Wszystkiego tu dużo, czyli dobry stosunek ilości do ceny.

Włoski kompleks

2009-09-09T14:34:00.000-07:00

Nazwa: Orvieto Classico

Kraj: Włochy, Umbria, DOC Orvieto Classico

Szczep: W apelcaji stosuje się Grechetto, Trebbiano, Malvasia, Drupeggio, Verdello, Canaiolo Bianco (za informacje te nie ręczę – w sieci różne strony podają różne szczepy)

Rocznik: 2008

Cena: ?

Miejsce zakupu: Prezent z Włoch

Wino niemal przejrzyste, może lekko zielonkawe. Nos niezbyt intensywny, nutka jabłka, szczypta grejpfruta i wyraźny aromat zielonej skórki niedojrzałego orzecha włoskiego. Usta proste, mocno kwasowe, nieco płaskie, z niezbyt ciekawym, lekko goryczkowym finiszem, który nie ustępuje zbyt szybko.

Wina włoskie to mój wstyd – nie wiem o nich nic. Ciężko nawet powiedzieć, że prawie nic. Tych kilka informacji o Barolo czy Chianti, które gdzieś zasłyszałem to zdecydowanie za mało. A wiem, że wiele tracę. I raz po raz obiecuję sobie, że oto nadchodzi czas na wzięcie włoskiego byka za rogi. Kończy się na tym, że znowu tonę w morzu win francuskich (z domieszką niemieckich i innych) i o Włochach zapominam.

Przypomniałem sobie na chwilę, gdy brat przywiózł mi z Toskanii dwie butelki. Pierwsza - Chianti Classico 2005 La Mirandola – smakowała fantastycznie. Wino pachniało szaleńczo, jak by miało o wiele więcej lat niż miało naprawdę. Dominował dżem jeżynowy. Usta soczyste, aksamitne, krwiste. Pyszne. Drugą butelką było to właśnie opisywane Orvieto Classico. Producent nawet się nie przedstawił na etykiecie (druk z tyłu był takich rozmiarów, że przypomniałem sobie, że dobijam do trzydziestki i wzrok już nie ten ;)). Wrażenia? Rozczarowanie. Nie wiem jakiej klasy są wina Orvieto ale oby nie takiej jak to wino – nieciekawe, płaskie, gorzkawe.

.Wnioski? Uczyć się włoskiego. Pomagam sobie czytając blogi – białe nad czerwonym i amarone (adresy obok). Co i wam polecam.

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie

2009-08-17T07:02:00.000-07:00

Wróciłem właśnie znad Mozeli. Widoki oszałamiające, wina wspaniałe ale najmocniej utkwiło w mojej głowie to, czego dowiedziałem się o Andrzeju Greszcie.

Andrzej Greszta jest Polakiem, który jeszcze kilka lat temu zarabiał zbierając winogrona nad Mozelą. Dziś sam jest jednym z Mozelskich winiarzy i na swoim kawału ziemi uprawia rieslinga, z którego pędzi podobno dobre wina (kilka opisów tutaj, więcej o samym winiarzu tutaj).

Tego polskiego pioniera dotknęła niedawno tragedia. W pożarze, który wybuchł w miejscowości Krov doszczętnie spłonął jego dom. W pożarze, ucierpiały nie tyko zabudowania i meble ale również wina zgromadzone w piwnicy, dane kontaktowe klientów winnicy i inne dokumenty.

Szczęście w nieszczęściu na pomoc polakowi ruszyli jego niemieccy koledzy po fachu – nie tylko zapewnili mu dach nad głową ale pomogli w sprzedaży uratowanych win, umożliwili przetworzenie owoców z tegorocznych zbiorów i zapewnili miejsce do przechowywania win. Pan Andrzej otrzymał też od władz miasteczka zastępcze mieszkanie.

Chateau Pique-Segue

2009-08-11T01:29:00.000-07:00

Nazwa: Chateau Pique-Segue

Kraj: Francja, AC Montavel

Szczep: Sauvignon blanc 60 %, Semillon 30 %, Muscadelle 10 %

Rocznik: 2006

Cena: Około 5 Euro

Miejsce zakupu: Hipermarket w Grenoble

Delikatny, bladożółty odcień. Bardzo przyjemny, lekki, aromatyczny nos o słodki, czysto owocowym charakterze. Nuty białych owoców i cytrusów - papierówek, gruszek, grejpfruta. Usta delikatne, bardzo miękkie, soczyste. Przy całej wytrawności i zdecydowanie zaznaczonej kwasowości wino ma bardzo przyjemną, mleczną, kremową konsystencję. Trwa długim, aksamitnym finiszem.

Kolejny raz przekonuję się, że warto czasem sięgnąć w ciemno po wino z mniej oczywistej apelacji. Tak było z Fitou, tak trafiłem fajne, czerwone Bandol, tak jest z tym Montravel. Bardzo przyjemny kompromis między aksamitną konsystencja a świeżością. Może robić wrażenie delikatnie wodnistego ale nadrabia aromatycznym nosem. Nie ma głębi, nie ma charakteru ale jest po prostu przyjemne.

Winedows

2009-08-07T04:06:00.001-07:00

Słynna widokówka z winem w tle....klik

thanx to Ian (ian.blox.pl)

Cave de Turckheim Brand Gewurztraminer

2009-08-02T12:14:00.000-07:00

Nazwa: Brand, Cave De Turckheim

Kraj: Francja, Alsace, Grand Cru Classe

Szczep:Gewurtztraminer

Rocznik: 2006

Cena: około 10 Euro

Miejsce zakupu: Hipermarket w Grenoble

Wino o mocno żółtym, wpadającym w złoto odcieniu. Nos ciężki, bardzo aromatyczny. Klasyczne dla gewurztraminera intensywne aromaty owocu liczi i kwiatu róży wsparte sporą dawką słodkich nut korzennych i zapachem skórki pomarańczowej. W ustach zawiesiste, niemal oleiste, mocne i bezkompromisowe. Wyraźna słodycz ale równocześnie nie mało kwasowości. W finiszu elementy drewna – wanilia, słodkie zioła, jakby nuta lukrecji. 13 % alkoholu jest wyczuwalne, jak dla mnie zbyt mocno – nawet po schłodzeniu.

Wino świetnie uporało się z bardzo aromatycznymi daniami kuchni indyjskiej, które jedliśmy tego wieczoru ale pite samo na mój gust było zbyt ciężkie i alkoholowe – zdaje się, że to dość typowa cecha win alzackich. Osobiście wolę gewurtztraminera w mniej natarczywym, lżejszym wydaniu.

In English

Les Molinieres

2009-07-27T09:25:00.000-07:00

Nazwa: Les Molinieres

Kraj: Francja, AC Cotes du Rhone Villages

Szczep: Pewnie oparte na Grenache.

Rocznik: 2007

Cena: ?

Miejsce zakupu: Hipermarket we Francji

Piękny kolor – ciemny, lśniący rubin na brzegach wpadający w purpurę. W nosie głębia i słońce. Są tu jakieś ciemne owoce, jeżyny i jagody, delikatna nuta ziołowa i dużo ciepła. Usta o bardzo przyjemnej, aksamitnej konsystencji przy jednocześnie sporej kwasowości. Średnia waga, fajna krągłość i nie irytujący alkohol (chociaż jest go aż 14 %). Garbniki delikatne, jedwabne.

Ładne wino – począwszy od ładnej etykiety, ładnej barwy, ładnego nosa aż po ładne, gładkie usta. Dobrze zbudowane, umiarkowane i wyważone. Bez wielkich emocji ale po prostu przyjemne.

Chateau Ferrand 2005

2009-07-15T15:03:00.001-07:00

Nazwa: Chateau Ferrand

Kraj: Francja, Bordeaux, AC Pomerol

Szczep: Prawdopodobnie przewaga Merlot z dodatkiem Cabernet Franc.

Rocznik: 2005

Cena: około 20 Euro

Miejsce zakupu: Prezent z Francja

Wino ciemne, lśniące, intrygujące. W nosie głębia i nasycenie. Początkowo owoce lasu, jeżyny, jagody. Z czasem, po 2-3 g godzinach zmienia się charakter – pojawia się aromat starego wina (choć stare przecież wcale nie jest), ten którego nie potrafię precyzyjnie opisać. Coś jak nadpalona konfitura jeżynowa, jakiś element wędzarni, cień śliwki w czekoladzie i słodkich przypraw a nad tym wszystkim nuty drewna. W ustach już bez takich zachwytów. Najpierw trochę męczy kwasowość. Gdy podniebienie do niej nawyknie okazuje się, że wino ma przyjemną, gładką fakturę - aksamitne i nasycone. Niestety w finiszu ziołowo-gorzkawe. Taniny jeszcze nie dojrzałe, zielone.

Wino otwarte na potrzeby programu radiowego o szczepie Merlot. Chciałem czegoś co pokazało by przystępność tego szczepu – krągłość, puszystość, umiarkowanej kwasowości i miękkość tanin. W tej roli się nie sprawdziło – w studio w smaku dominował alkohol i kwasowość. Ale to nie wina...wina. a moja. Podane było zdecydowanie za ciepłe a butelka odkorkowana o kilka lat za wcześnie. Nie bez znaczenia jest też pewnie zawartość Cabernet Franc w kupażu. Zdaniem producenta miała wydobyć roślinno owocowy charakter wina. Czuć zwłaszcza roślinność – głównie w ziołowym, szorstkim finiszu. W domu, po schłodzeniu do właściwej temperatury nieco się stonowało, nabrało ogłady. Kwasowość przestała drażnić, pieczenie alkoholu znikło a co najważniejsze wspaniale rozwinął się nos (!). Niestety w ustach zabrakło mu głębi smaku przy naprawdę przyjemnej, miękkiej konsystencji. Wrażenie psuje szorstkość garbników. Czuję jednak, że to bardzo dobre wino, które trzeba było jeszcze potrzymać w piwnicy.

In English

Spacer po winnicy

2009-07-13T15:36:00.000-07:00

Nie mam czasu, żeby napisać, niech więc przemówią obrazki. Poranny spacer po tokajskich winnicach zakończyłem u jednego z producentów. Wizyta w piwnicy, szybka degustacja, ledwie jedna butelka przywieziona do domu. (długo będzie odpoczywać w piwnicy zanim trafi na łamy tego bloga). Ale i tak było warto. Piękne miejsce i piękne wina.

Dziś o tokaju mówiłem też w radiu. Nieco chaotycznie ale coś tam się przekazać udało. W środę planuje przedstawić Merlota. Oczywiście że polecam – www.radiowroclove.com

Norheimer Onkelchen Grauer Burgunder

2009-06-24T14:04:00.000-07:00

Nazwa: Norheimer Onkelchen

Kraj: Niemcy, Nahe

Szczep: Grauer Burgunder

Rocznik: 2007

Cena: ?

Miejsce zakupu: Prezent z Niemiec

W kieliszku niemal przejrzyste, ze złocista nutą. W nosie słodycz i owoce. Skojarzenia – żółte jabłka, miąższ brzoskwini, ogólnie białe owoce. Na początku gdy wino zostało podane trochę zbyt ciepłe nie porwało. Umiarkowana kwasowość, migocący w tle delikatny element słodyczy. Po schłodzeniu kwasowość trochę się ożywiła i wino nabrało wyrazu. Całość gładka, dość krągła, o długim choć nie powalającym finiszu. Podane odrobinę za ciepłe, po schłodzeniu proste, przyjemne, letnie wino.

Cingles De Berti - Vinyeas Del Bruguer

2009-06-23T14:39:00.000-07:00

Nazwa: Vinyeas Del Bruguer

Kraj: Hiszpania, Katalonia

Szczep: Garnatxa

Rocznik: ?

Cena: około 6 Euro

Miejsce zakupu: Prezent z targu w Barcelonie

Choć to wino różowe w kieliszku wygląda niemal jak blade czerwone i bardzo zachęcające. W nosie czysta owocowa przyjemność – są tu żurawiny, kwaśna wiśnia, soczyste, kwaśne maliny, coś z morwy – naprawdę fajna mieszanka. Usta to świeżość i soczystość do potęgi. Dominuje kwasowość ale wino ani przez chwilę nie jest gryzące. Proste, czyste, bezpośrednie.
.
Nie tak lekkie i wodniste jak niektóre różowe, których próbowałem. Tu dzieje się więcej – zwłaszcza w nosie. W ustach bez zadęcia. Rześkie, skrojone na miarę letnich wieczorów i pikników w upale. Ale do piekielnie ostrego kurczaka w tandoori też dało radę.

Wino na antenie!

2009-06-17T13:40:00.000-07:00

It’s official. Doczekałem się swojego własnego programu o winie (a jak!) w radiu. Radiem tym jest http://www.radiowroclove.com/- pierwsza angielskojęzyczna stacja w Polsce. Na razie internetowa, ale jak odbiór będzie taki jak obecnie to jest jedynie kwestią czasu aż pojawi się w tradycyjnym eterze (inna sprawa, że jest tylko kwestia czasu aż tradycyjny eter odda palmę pierwszeństwa internetowi więc tak czy inaczej jesteśmy na wygranej pozycji ;) )

Program o roboczej nazwie „Wine Not?” doczekał się na razie 2 odcinków. Na antenę wdzieram się w poniedziałki i środę po godzinie 20. Grupa docelowa – raczej początkujący miłośnicy wina. To bardziej zaproszenie do tego pięknego świata, coś w rodzaju kursu podstawowego. Co nie znaczy, że cała reszta maniaków wina nie może od czasu do czasu posłuchać.

Jak wszystkie będzie się układało i znajdę czas, z 2 edycji w tygodniu zrobią się trzy, tym bardziej, że o ledwie jednym szczepie można gadać godzinami a co dopiero o całym winie świata.

Postaram się też za każdym razem otwierać butelkę wina na antenie i dzielić się wrażeniami (to pod warunkiem, że znajdę sponsora...mojej kolekcji starczy na raptem kilka tygodni).

O radiu i programie można pogadać na goldenline.pl. Jesteśmy też na twitterze, naszej-klasie, myspace itd.

Aha, jeszcze jedno – jeśli ktoś nie zdarzy posłuchać na żywo kolejne odcinki Wine Not? będą pojawiały się na stronie radia w formie podcastów.
.

Ottmar Molz & Sohn Kanzler

2009-06-16T13:22:00.000-07:00

Nazwa: Ottmar Molz & Sohn Kanzler Spatlese Halbtrocken

Kraj: Niemcy, Rheinhessen

Szczep: Kanzler

Rocznik: 2007

Cena: około 4,20 Euro

Miejsce zakupu: Wino od znajomych przywiezione z Niemiec

Wino, przejrzyste, połyskliwe, z kropelką złota. Nos bardzo aromatyczny, słodki i owocowy. Nuty pomarańczowego aromatu do ciasta, suszonych moreli i jakieś elementy mydlane i maślane. Usta delikatne, nieco kremowe, niezbyt skoncentrowane i raczej średniej budowy. Wino wytrawne ale zdecydowanie złagodzone elementami słodyczy. Jest tu w tle coś miodowego, Za niska kwasowość przez co na języku mało życia i świeżości. W średniej długości finiszu delikatna ale jednak obecna goryczka.

Kanzler to powstała w 1927 roku mieszanka Muller Thurgau i Sylvanera. I rzeczywiście w tym winie można znaleźć coś z nieco płaskiego, przytłumionego charakteru tego drugiego szczepu, niestety zaginął gdzieś charakter rieslinga, który jest znowu jednym z rodziców Muller Thurgau. Delikatnie złotawy kolor może się podobać, pachnie również przyjemnie, niestety zawodzi w ustach. Zabrakło koncentracji i kwasowości przez co wino jest nieco płaskie i przyćmione pojawiającym się w finiszu zbyt wyraźnym alkoholem (12%). Niezłe ale nie zachwycające. Ale eksperymentować warto, zawsze to kolejny spróbowany szczep.

ps. Mam jeszcze 3 butelki i chętnie się powymieniam.

Skok przez Bałtyk

2009-06-10T07:06:00.000-07:00

Weekendowy wypadł do Szwecji nie przyniósł wielkich winiarskich przeżyć. Znane z IKEA skandynawskie klopsiki oraz przeróżne rodzaje marynowanych śledzi lepiej jednak smakują z piwem. Co nie znaczy, że przez tych kilka dni byłem na winnm odwyku. Wręcz przeciwnie. Było bliżej niesprecyzowane białe wino włoskie, był niedrogi, przyjemnie słodki riesling znad Mozeli, było wreszcie wino najciekawsze – podane do kurczaka tandoori Węgierskie Hilltop Gewurtztraminer/Sauvignon Blanc. Pomysłowa mieszanka łącząca w sobie esencję gewurtztraminera – różano egzotyczne zapachy i przyjemne, przeszyte delikatną słodyczą usta – ze świeżością Sauvignon Blanc. Myślę, że to właśnie ten drugi szczep w kupażu sprawił, że wino nie było męczące i natarczywie aromatyczne dzięki czemu tak świetnie sprawdziło się do lekko pikantnego i zdecydowanie kwaśnego kurczaka. Kosztowało niecałe 60 koron czyli mniej niż 30 złotych. W Szwecji ceny są okrutnie wysokie ale akurat za wino (które można kupować tylko w specjalnych sklepach sprzedających napoje wyskokowe - sprzedaż alkoholu jest w zmonopolizowana przez państwo) płaci się mniej więcej tyle, ile na zachodzie czyli bardzo często taniej niż u nas. Wybór – niczego sobie, loty – śmiesznie taniej. A pierwsza większa miejscowość – Malmo – to prawdziwa mieszanka kulturowa gdzie łatwiej zjeść tajskie curry niż szwedzkie parówki. Można więc raz na jakiś zmienić kierunki i zamiast na południe wybrać się po wino na północ.

Poderi Del Sole

2009-05-31T13:51:00.000-07:00

Nazwa: Poderi Del Sole, Grillo,

Kraj: Włochy, Sycylia, IGT

Szczep: Grillo

Rocznik: 2005

Cena: około 60 zł

Miejsce zakupu: Sklep Winexpert we Wrocławiu

Bardzo ładna, pękata butelka z czarną etykieta kryje wino o pięknym, złocistym kolorze, o ton ciemniejszy niż ten, do którego przywykłem w białych winach. Nos najpierw kojarzy się ze słodkimi winami z Jurancon czy Monbazillac ale po pierwszym łyku zaczyna już przypominać sherry. (Wspólny mianownik – Marsala, która powstaje właśnie ze szczepu Grillo.) Jest tu trochę orzechów, trochę grzybków, trochę curry, trochę moreli, słońca, siana i kurzu. Świetny. Usta, które przy pierwszym kontakcie zaskakują wytrawnością z każdym kolejnym łykiem bardziej przekonują do siebie. Raczej oleiste na języku i przy tych wszystkich ciekawych nutach bardzo łagodne. Stonowana kwasowość, dobra równowaga, przyjemny, ciepły finisz.

Butelka w prezencie, prezent trafiony. Ciekawe wino o pięknym kolorze, świetnym nosie i łagodnych ustach. W klimacie późnego lata, niemal jesienne. Z charakterem.

2009-05-26T13:03:00.000-07:00

Nazwa: Chateau du Moulin a Vent

Kraj: Francja, AC Moulin-A-Vent, Beaujolais

Szczep: Gamay

Rocznik: 2007

Cena: około 10 euro

Miejsce zakupu: Hipermarket w Grenoble

Wino ma piękny, głęboki rubinowy kolor. W nosie dużo ciepła, dużo owocu i dużo słodyczy. Najpierw soczysta truskawka zamknięta bardzo przyjemnym, delikatnym akcentem beczkowym. Później więcej ciemnych owoców, nuty leśne, jeżyny, jagody, drewno drzew owocowych. Usta to przewaga kwasowości, moim zdaniem zbyt wysokiej. Trochę brakuje tu równowagi, ogłady, kwas tłumi pozostałe smaki. Nie można mu jednak odmówić soczystości. Średnie ciało i przyjemna, aksamitna konsystencja. Kwasowość osiąga szczyt w finiszu pozostając na języku ulotny, gorzkawy ślad. Pierwsze podejście nie zachwyca, ale z czasem podniebienie przyzwyczaja się trochę do cierpkości. Noc napowietrzania nie zmieniła go dramatycznie. Wciąż świetny, ciepły nos pełen owocu (znalazłem tam morwę) i nieokiełznana kwasowość w ustach. Jak nic wino do jedzenia a nie do sączenia.

Riesling - wino o wielu twarzach

2009-05-24T09:03:00.000-07:00

Jak smakuje Riesling? Na to pytanie nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Może być świeży i prosty ale może też być wspaniałym, złożonym winem na specjalne okazje. Powstają z niego wina skaliste, perfekcyjnie wytrawne, ale również niesamowicie skoncentrowane, słodkie nektary mogące z powodzeniem mierzyć się chociażby ze słynnymi winami z Sauternes. Te wina można pić samodzielnie, można podawać je do lekkich wiosennych dań - na przykład do szparagów ale dadzą też radę ciężkim kapuścianym klimatom kuchni polskiej. Szkoda tylko, że tak trudno jest u nas wszystkie oblicza tego wspaniałego szczepu poznać. Chociaż graniczymy z producentem najlepszych Rieslingów na świecie w naszych supermarketach wybór jest co najmniej ubogi. Tym bardziej cieszę się więc, że trafiło mi się zaproszenie na „Dzień Rieslinga”, który odbył się w zeszłym tygodniu w Warszawie. Zanim nastąpiła główna część programu gdzie kilkunastu producentów prezentowało swoje wina szerszej publiczności, odbyły się dwie degustacje prowadzone przez Tomasza Prange-Barczyńskiego. Wrażenia? Wspaniałe! Więcej szczegółów niżej.

St. Urbans-hof QbA 2008, Mozela: Najpierw w nos uderza nuta tarty cebulowej, co - jak się dowiedziałem - jest klasyczną nutą żelazawej mineralności – rzeczywiście ten zapach przywodzi na myśl przerdzewiałą metalową konstrukcję, stara halę w opuszczonej fabryce. Po chwili pojawiają się aromaty owocowe, nuty gruszki. Usta to kombinacja wybuchowej owocowości z aksamitnym wrażeniem na podniebieniu. Wino pewna ręką trzymane na wodzy, stonowane i pyszne.

Weingut van Rackinz, Niederhauser Klamm, QbA 2007, Nahe: W nosie więcej słodyczy i owocu – znalazłem brzoskwinię, zapachy kwiatowo-mydlane. Usta znacznie bardziej wytrawne, jakby kamienne. Bardzo odświeżające, ale nie gryzące.

Reischart von Buhl, GG Pechstein Forst, 2008, Palatynat: W nosie nieco więcej ciężaru, aromat nieco przytłumiony, o miodowym charakterze. Usta mocno wytrawne i bardzo jednolite. Nic tu nie wystaje, nie narzuca się, pełna harmonia. W finiszu uwydatnia się wielka soczystość, która długo trwa gdzieś na końcu podniebienia.

Reichgraf von Kesselstatt, Scharzhofberger, Groses Gewachs, 2008, Mozela: w nosie świeżość soli morskiej i aromaty kwiatowe. Usta w pełni wytrawne, ale bardziej nasycone niż w poprzednich winach. W finiszu delikatna ziołowość.

Domdechant Werner'sches Weingut, Kirchenstuck Hochheim, Groses Gewachs, 2006, Rheingau: Wino różni się od pozostałych już na pierwszy rzut oka – jest nieco ciemniejsze, złociste. W nosie coś znajomego – jakby aromat pomarańczowy do ciasta. Usta cięższe, pełniejsze, kremowe i miękkie. To wszystko ożywione wysoką kwasowością.

Schloss Vollrads, Erstes Gewachs, 2007, Rheingau: w nosie minerały i owoce – słodycz, lekkość i świeżość. Usta bardzo skoncentrowane, wręcz wybuchowe. Każda kropla wypełnia usta przeszywająca rześkością.

Georg Breuer, Berg Rottland, 2007, Rheingau: W nosie mineralność żelaza, w ustach ponownie eksplozja soczystości, fantastyczna świeżość. Świetna koncentracja przy rewelacyjnej równowadze. Nic nie przeszkadza, nic nie wadzi. Fantastyczne.

Reuscher-Haart, Piesporter Goldtropchen, Kabinett, 2008, Mozela: W nieco wycofanym nosie delikatne aromaty owoców egzotycznych. W ustach fantastyczna słodycz pod kontrolą świetnej kwasowości. Głaszcze podniebienie owocową soczystością. Pyszne.

Selbach Oster, Zeltinger Sonnenuhr, Auslese, 2006, Mozela: Nos przywodzi mi na myśl wina z Monbazillac – słońce, suche siano, kurz z wiejskiej drogi. Usta przejmująco słodkie ale wciąż żywe. Bardzo ciekawe.

Rappenhof, Niersteiner Pettenthal, Auslese, 1998, Hesja Nadreńska: skroplone złoto w kieliszku. W nosie pełno słodkich egzotycznych przypraw, nuty maślane. Usta nektarowo słodkie, ale nie bez życia. Wspaniałe.

Mosselland, TBA 1979, Mozela: 30 lat w butelce nadało winu kolor ciemnego bursztynu. W nosie gęste, pełne aromatycznych przypraw i słodkiego karmelu. Piłem już wiele win, które pachniały suszonymi owocami – to nimi smakuje. Przywodzi na myśl kompot z suszu ożywiony genialną kwasowością. Oszałamiające.

Jak Bordeaux i Rioja spotkały się przy ruszcie

2009-05-18T04:09:00.000-07:00

Soczysty kawał wołowiny przypieczony na pierwszym w tym roku grillu planowałem popić butelką z Bordeaux z 2005 roku. Wino okazało się na tyle lekkie i przyjemne, że starczyło ochoty na więcej. Skoczyłem więc do piwnicy/garażu po jeszcze jedną butelkę – padło na Roję z 2003 roku. Oba wina mają wspólny mianownik – Założyciel winiarni, z której pochodził moja hiszpańska butelka - Luciano Francisco Ramon de Murrieta – w 1848 roku przybył do Bordeaux by uczyć się produkcji wina. Po czterech latach wrócił do domu i z wykorzystaniem świeżo nabytej wiedzy zaczął wytwarzać wysokiej jakości wina Rioja. Zacznijmy jednak od Medoc:

Nazwa: Chateau de Hauterive

Kraj: Francja, Medoc, Cru Burgeois

Szczep: Cabernet Sauvignon

Rocznik: 2005

Cena: około 10 euro

Miejsce zakupu: na jakimś lotnisku

Brzydka czarna etykieta przypominająca tanie, hipermarketowe „Carte Noir”. Wino klarowne, dość ciemne, wiśniowe. W nosie zaskoczyła mnie lekkość i soczystość. Z początku sporo kompotu wiśniowego, z czasem więcej żurawiny, w tle cień wanilii i cynamonu. W ustach znowu niespodzianka – wino lekkie, na początku sprawiało wręcz wrażenie trochę wodnistego. Mało ciała ale za to sporo soczystości. Garbniki minimalne, delikatne.

Każde kolejne wino którego próbuję, uświadamia mi jak niewiele wiem i jakie błędne skojarzenia potworzyły mi się w głowie. Sięgając po Medoc myślałem o winie dość ciężkim, mocno garbnikowym. Oczywiście było zupełnie inaczej – w kieliszku nieco przejrzyste, w ustach soczyste i lekkie, w nosie aromatyczne i świeże. Zaskoczyła mnie przede wszystkim niska garbnikowość. Może to wpływ dobrego rocznika? (choć przecież to wino było jeszcze całkiem młode!) Raczej na pewno nie jest to czyste Cab Sav ale mimo krótkiego researchu w sieci nie udało mi się ustalić szczegółów. W każdym razie to do takiego wina idealnie pasuje angielska nazwa Claret – czyste, głębokie, bardzo przyjemne.

Nazwa: Marques de Murrieta Reserva 2003

Kraj: Hiszpania, Roja Alta, Finca Ygay, 25 miesięcy w amerykańskim dębie.

Szczep: 88% Tempranillo, 8% Grenacha, 4% Mazuelo

Rocznik: 2003

Cena: 17 Euro

Miejsce zakupu: Barcelona

Kolor głęboki, ciemno rubinowy. W nosie gęsto, słonecznie i słodko, ale nie dusząco. Na początku przyjemne aromaty konfiturowe, powidła śliwkowe, słodkie przyprawy. Potem więcej rodzynkowej słodyczy. W tym wszystkim bardzo delikatne, słodkawe, orzechowe aromaty beczkowe. Usta krągłe, pełne i aksamitne. W smaku soczyste, w teksturze kremowe i puszyste. Garbnik gładkie, nie męczące.

Choć wino długo leżało w beczce, nie zmieniło się w syrop waniliowy albo kokosowy budyń. Beczka nie dominuje smaku a jedynie zaokrągla i tak już pełne i bardzo przyjemne wino. Bardzo fajna Roja i słusznie wypita po Medocu, jakby na deser. Bardzo dobre wino od znanego producenta.

Les Chaumiennes Pouilly-Fume, Figeat

2009-05-17T02:16:00.000-07:00

Nazwa: Les Chaumiennes !

Kraj: Francja, dolina Loary, AC Pouilly-Fume

Szczep: Sauvignon Blanc

Rocznik: 2007

Cena: do 15 euro

Miejsce zakupu: u producenta w Pouilly sur Loire.

Krystalicznie czyste, jasno złociste. Nos wspaniały, słodkawy i soczysty, głaszcze podniebienie. Zaczyna się świeżo – nutką zielonego jabłka i cytrusów. Po jakimś czasie zaczyna dominować słodycz kwiatów białego bzu, w tle mocno dojrzała gruszka. Potem stabilizuje się na zapachu jasnego miodu i żółtych jabłek. Usta kremowe, aksamitne ale jednocześnie żywe. Krągłe i owocowe. Jeżeli miałbym w jakimś winie szukać legendarnej mineralności to właśnie w tym – w długim finiszu pojawia się element mokrej, kredowej skały.

Pouilly sur Loire było ostatnim przystankiem na naszej trasie po winnicach Francji. Pamiętam, że było gorąco. Pamiętam, że nazwę Figeat znalazłem w przewodniku winiarskim Hugh Johnssona. Pamiętam też, że przed nami grupa turystów kupiła całą skrzynkę tego wina. Mi zostało kilka Euro na jedną butelkę. Świetnie wydane kilka Euro. Dostałem za nie wspaniałe, aromatyczne wino. Świeże ale nie banalne, pełne owoców pamiętających na jakiej ziemi dojrzewały. Podane do krewetek z sosem pomarańczowym a potem na deser do koziego sera. Wspaniałe.

Gigi Rosso Arione Barolo

2009-05-15T13:34:00.000-07:00

Nazwa: Gigi Rosso Barolo

Kraj: Włochy, Piemont

Szczep: Nebbiolo, 36 miesięcy w dębie

Rocznik: 2004

Cena: do 20 euro

Miejsce zakupu: jakieś lotnisko

Wino lśniące, jasno rubinowe ładnie przechodzące w herbaciano pomarańczowe na brzegach. W nosie charakterystyczne, lekkie, słodkawe. Przywodzi na myśl herbatę z syropem z malin. W ustach dość szorstkie, mocno kwasowe z niezbyt przyjemnymi, ziołowymi albo lepiej – herbacianymi (znowu!) garbnikami. Między tym wszystkim soczystość, lekkość i intensywność smaku.

O włoskim winie nie wiem niestety niemal nic. Słabo znam geografię tego kraju, mylą mi się nazwy szczepów, a przede wszystkim próbowałem niewielu tamtejszych win. Dlatego w mojej głowie potworzyły się pewne skojarzenia, uproszczenia, które często nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Tak jest też w tym przypadku. Na dźwięk nazwy Barolo myślę o napoju ciemnym, potężnym, muskularnym. Dlatego ile razy spróbuję tamtejszego wina jestem mocno zaskoczony. Dostaję bowiem wino soczyste, o średniej wadze, zupełne nie takie jakiego się spodziewałem. Może stąd brak zachwytu. Tak było też w tym przypadku. To Barolo na pewno było ciekawe ze względu na swój herbaciany charakter, ale do zbioru moich ulubionych win narazie nie trafi.

Garść wspomnień

2009-05-08T03:18:00.001-07:00

Oto kilka prosto z głowy i niehronologicznie spisanych kalifornijski wspomnień. Jest tego znacznie więcej ale to te chwile przychodzą mi na myśl gdy całą tą podróż wspominam dziś, 2 tygodnie po powrocie:

Wizyta w winnicy Bonterra gdzie doradza guru win biodynamicznych Paul Dolan. Przechadzka wczesnym przedpołudniem po przepięknym ogrodzie. Wokół lawenda, rozmaryn palmy i winorośl. Próbowaliśmy kilku win ale w upale najprzyjemniej wypadł Sauvignon Blanc o intensywnym zapachu limonki. Podany w cieniu altany do krakersów z serem z dodatkiem lawendy.

Wino True Grit z winnicy Parducci. Jedyne oparte na Sarah jakiego próbowaliśmy w Kalifornii. W nosie słodycz kakao na tle z czerwonych owoców i rodzynek. W ustach miękkie, alkoholowe przywodzące na myśl porto. Świetny czekoladowy posmak.

Robert Mondavi Cabernet Sauvignon Reserve 1979 w zestawieniu z Cabernet Sauvignon 2005. To jak na razie najstarsze wino jakiego próbowałem więc siłą rzeczy zrobiło na mnie wrażenie. Zwłaszcza tym, że stojąc obok młodszego brata wciąż prezentowało się żwawo i soczyście. W nosie aksamitne o zupełnie dla mnie nowym zapachu w którym rozpoznałem tylko konfiturę z czarnej porzeczki z nutą mięty. Usta jak jedwab przeszyty soczystością. Jeśli tak smakuje stare wino od Mondaviego to jak smakuje jakieś wielkie Bordeaux ?!?

U tegoż Mondaviego podane po wykwintnej kolacji Moscato d’oro. Cudownie rześkie, lekkie, owocowe słodkie wino o przejmującym zapachu mango. Zero nadęcia, zero aspiracji, czysta skroplona przyjemność.

Kolacja w piwnicy Schug Winery z Walterem Schugiem, który wspaniale opowiadała o swoich pierwszych krokach w Kalifornii. „It takes a lot of beer to make a good wine”.

Degustacja win białych w Newton Wineyard na wzgórzu nad doliną Napa. Wśród nich pięknie pachnące passiflora Sauvignon Blanc od St. Supery oraz bardzo ciekawe wina z winnicy Hendry (Glbarino i Pinot Gris).

Wizyta w lokalnym barze Panchas w Yountville. Po kąpieli w morzu wina pół nocy z piwem i wódką przy amerykańskich klasykach z szafy grającej. A 200 m dalej „French laundry” – jedna z najlepszych restauracji na świecie. Pozwolili nam ją zwiedzić ale jeść nie dali.

Kieliszek takiego sobie Chardonnay o zapachu orzeszków ziemnych (producenta nie pamiętam) mocząc nogi w Pacyfiku. Takie chwile się pamięta.

Lunch na stojąco przy nabrzeżu w San Francisco. Kraby, krewetki, clam chowder i niedrogie białe wino prosto z butelki zawiniętej w papierową torebkę.

Degustacja, samodzielnie kupażowanie, różowe PN sączone nad basenem i wreszcie kolacja z Pinot Noir w winnicy DeLoach. Moje pierwsze prawdziwe spotkanie z tym szczepem i świetne wrażenia. Różane nosy, miękkie usta, bardzo łatwe i przyjemne wina.

Przejażdżka rowerowa i wizyta w Bell Winery połączona z degustacją ich fantastycznie ziołowego Merlota i bardzo ciekawego Caberneta Clone 6. Oba wina głębokie, skoncentrowane, niebanalne. Chyba najlepsze czerwone jakich próbowałem w Kalifornii.

Villa Vino Raca Rizling Vlassky

2009-05-05T14:56:00.000-07:00

Nazwa: Villa Vino Raca

Kraj: Słowacja

Szczep: Rizling vlassky

Rocznik: 2007

Cena: do 200 koron słowackich

Miejsce zakupu: hipermarket na Słowacji

Złożony, wielowarstwowy nos. Najpierw dusząco i owocowo – coś jak brzoskwinia, cytrusy mirabelka, miód. Potem owocowość się przewietrza a pojawiają się zapachy rozgrzanej skały po deszczu, wosku i ziół. Usta mocno skoncentrowane, mocno wytrawne i alkoholowe. Nici z marzeń o lekkości i owocach – tu raczej zioła, mineralność i spora kwasowość. Z początku dość płaskie z czasem się zaokrągla. Mocne, pełne i zdecydowane.

Po tygodniu popijania kalifornijskich chardonnay i sauvignon blanc coś z za miedzy. Charakter zupełnie inny niż łatwe i przyjemne (choć często wcale nie banalne) wina amerykańskie. To jest raczej wymagające, nie urzeka natychmiast ale jak dać mu chwilę staje się całkiem interesujące.

Remembering California

2009-04-29T02:28:00.001-07:00

Choć wróciłem już kilka dni temu wciąż nie mogę zabrać się za opisywanie wrażeń. Za dużo tego i zbyt intensywne. Miniony tydzień spędziłem pławiąc się w morzu wina i słońca. W 35 stopniowym kalifornijskim upale spróbowałem około 150 win, w sporej części świetnych. Degustowałem w winnicach i w piwnicach, w restauracjach i w jadalniach u winiarzy. W Mendocino, Sonomie i Napa Valley. Wina białe i czerwone, wytrawne, słodkie i musujące. Biodynamiczne i tradycyjne. Starzone w dębie, stali i drewnie sekwoi. Całkiem młode i starsze ode mnie. Przede wszystkim jednak poznałem wielu cudownych ludzi i sporo się od nich nauczyłem. Teraz usiłuję to wszystko ułożyć sobie w głowie, uporządkować tak, by nie zapomnieć. Być może za jakiś czas napiszę tu więcej a może po prostu skupię się na tym co od początku stanowi treść Wine Notes – na opisywaniu wina.

Na zdjęciu: winnica Roberta Mondaviego

Więcej zdjęć tutaj i tutaj

California Uber Alles

2009-04-17T00:45:00.001-07:00

Kiedy wczoraj wieczorem pakowałem walizę, w telewizji gubernator Kalifornii wysadzał w powietrze wielkie połacie dżungli walcząc z Predatorem. Dziś musiałem wykrzesać z siebie siłę godną terminatora, żeby ową walizkę zaciągnąć do samochodu. Udało się, w drogę...
.
Najbliższy tydzień spędzę w winnicach słonecznego stanu. Wino, jedzenie, słońce – będzie o czym opowiadać. A wszystko dzięki zaproszeniu California Wine Institute – organizacji, do której zadań należy sławienie dobrego imienia kalifornijskich wina w świece.
.
Sławić je będę w miarę możliwości na bieżąco, tutaj. A jeśli zabraknie czasu to po powrocie.

Les Hauts De Seignol

2009-04-09T13:27:00.000-07:00

Nazwa: Les Hauts De Seignol

Kraj: Francja, AOC Bandol

Szczep: Mourvedre

Rocznik: 2005

Cena: do 7,37 Euro

Miejsce zakupu: hipermarket w Grenoble

Wino wygląda i pachnie tak samo – ciemno, głęboko, pięknie. W kieliszku przypomina czysta, sklarowaną krew – mroczne i bordowe. W nosie intensywność, wilgoć i soczystość. Z jednej strony wyczuwam owoce – śliwki węgierki, jeżyny. Z drugiej elementy ziołowe, igliwie, mokra ściółka leśna, pieprzny dym, wreszcie delikatne elementy dębowe. W ustach to za co uwielbiam francuskie wina – jednoczesna lekkość, głębia smaku, intensywność i soczystość. Wino nie męczy, nie ciąży na języku. Ma gładką, delikatną teksturę, nie gryzie kwasowością ani alkoholem. Na podniebieniu zaznacza się przede wszystkim owocowa soczystość, która rozlewa się po całych ustach. Finisz trwa i trwa i prosi o kolejny łyk. Garbniki delikatne, wręcz zbyt delikatne. A wszystko to w kilka minut po otwarciu butelki. Jestem przekonany, że po kilkudziesięciu minutach w karafce jeszcze bardziej się otworzy.

Jeżeli o czerwonych winach mowa Bandol ma u mnie jak na razie 100%-ową skuteczność. 2 butelki – dwa pyszne wina. O pierwszym pisałem dawno temu, tutaj. To dzisiejsze jest po prostu świetne – soczyste, intensywne a jednocześnie gładkie i nie nachalne. Piękna harmonia między intensywnym owocem i delikatną beczką. Gdyby nie informacja na etykiecie nie zgadłbym, że ma aż 14% alkoholu. Wady? Może o milimetr za mała koncentracja i o włos za delikatne garbniki ale to chyba szukanie dziury w całym. Świetne wino.

Scarlett dla Moet & Chandon

2009-04-03T02:15:00.000-07:00

Znana i lubiana aktoreczka Scarlett Jonasson promuje swoją twarzą i figurą znaną i lubianą szampańską markę Moet & Chandon. Zdjęcia są moim zdaniem nędzne a Scarlett na nich nie bardzo do siebie podobna ale przynajmniej nadarza się okazja, żeby na blogu pojawiła się kobieta. A to podobno ma świetny wpływ na oglądalność :) Voila!

Więcej zdjęć z tej sesji tutaj

Domaine De Montgenas

2009-04-02T11:09:00.000-07:00

Nazwa: Domaine De Montgenas

Kraj: Francja, AC Fleurie

Szczep: Gamay

Rocznik: 2007

Cena: do 5,95 Euro

Miejsce zakupu: hipermarket w Grenoble

Wino ma piękny, głęboki kolor rubinu wpadającego w purpurę. Z jednej strony jest ciemne i gęste, z drugiej doskonale przejrzyste. Nos też złożony. Najpierw charakterystyczny dla Gamay owoc (bardzo dojrzałe maliny), potem ciekawe zapachy mocno wędzonej śliwki i świeżo palonej kawy, całość intrygująca. Wreszcie usta – zaczynają się obiecująco – jest tu kontynuacja nosa – sok malinowy połączony z wędzarnią. Raczej delikatne, z ładnie ukrytym alkoholem, nie przesadnie kwasowe choć zdecydowane w smaku. Następnie kwasowość zaczyna rosnąć, dociera do podniebienia i...znika. Niestety wino urywa się nagle nie pozostawiając po sobie żadnego wyraźnego finiszu i jedynie cień garbników. Ten brak „tyłu” jest mocno odczuwalny. Gdyby nie ta jedna wada byłby wykrzyknik bo reszta naprawdę niebanalna. Może trochę czasu spędzonego w karafce nieco je wydłuży.

Alpy 2009

2009-03-31T01:54:00.000-07:00

Tydzień spędzony w górskiej miejscowości w Alpach francuskich nie przyniósł szczytów winiarskich doznań a jedynie kilka małych przyjemności. Lokalne sklepiki były raczej średnio zaopatrzone i co gorsza drogie. Na półkach przeważały wina z konglomeratu Club Des Sommelieres, pod którą to etykietą można znaleźć wina z dziesiątków francuskich apelacji. Wina lokalne, AOC Savoir były jeszcze droższe i również w większości spod bandery jednego dystrybutora. Oto czym umilaliśmy sobie codzienne Apres Ski przy Scrabble i Pokerze.

22.03

Nazwa: Club Des Sommeliers Faugeres

Kraj: Francja, AC Faugeres

Szczep: W apelacji stosuje się Carignan, Grenache, Cinsault, Mourvedre, Syrah

Rocznik: 2007

Cena: 3,50 Euro

Kolor bardzo ładny, ciemny z purpurowymi refleksami. Nos lekki o mleczno jogurtowym charakterze z elementami owoców leśnych i bananów (na swój sposób przypomina Beaujolais Nouveau). Usta o bardzo przyjemnej harmonii – jednocześnie świeże i o niezłym ciele. Całość delikatna, owocowa z ziołowa nutą, nie drażniąca i zakończona soczystym garbnikiem.

Dzień na alpejskich stokach chciałem zapić lampką lokalnego wina czyli czymś z Sabaudii. Niestety w pobliskim markecie tutejsze wina były dwa razy droższe niż pozostałe więc padło na butelkę z powszechnie nie znanych apelacji przez co tanią. Wino bardzo dobre w swojej klasie – soczyste, owocowe, łatwe w piciu (zwłaszcza z konkretnym , mięsnym obiadem). 13,5% alkoholu niemal nie wyczuwalne. To wszystko za nie całe 4 Euro – brawo.

23.03

Nazwa: Club Des Sommeliers Fitou

Kraj: Francja, AC Fitou

Szczep: W apelacji stosuje się Carignan, Grenache, Mourvedre, Syrah

Rocznik: 2006

Cena: 3,50 Euro

Kolor raczej jasny, czerwony o odcieniu różu. Nos bardzo delikatny, słodkawy z przewagą akcentów czerwonych owoców i konfitury z róży. Usta żywe i bardzo soczyste. Spora, przyjemnie szczypiąca kwasowość. Wino lekkie, o delikatnej konsystencji ale nie wodniste. Garbniki bardzo delikatne, finisz o mocno owocowym charakterze.

Do win z Fitou odczuwam dziwny sentyment. Może ze względu na księżycowy krajobraz tamtych okolic, który oglądałem zeszłego lata z okna samochodu, może przez prostą, łatwą do zapamiętania nazwę a może dlatego, że tamtejsze chłopskie wina po prostu mi smakują.

24. 03

Nazwa: Jean Perrier et Fils, Abymes

Kraj: Francja, AC vin de Savoie.

Szczep: Jacquere

Rocznik: 2007

Cena: 3,50 Euro

Wino niemal przejrzyste, delikatnie zielonkawe, po nalaniu do kieliszka na ścianka osadziły się drobne bąbelki. Bardzo delikatny i bardzo przyjemny nos – jest tu biały bez, brzoskwinia, słodki agrest. Usta rześkie jak woda z górskiego strumienia, lekkie, proste i przyjemne. Świetna owocowa kwasowość, alkohol praktycznie niewyczuwalny (11,5%), ogólna delikatność zharmonizowana ze świeżością.

W końcu padło na lokalną butelkę. W pobliskim markecie 90% sabaudzkich win pochodzi od tego producenta – to raczej jakaś masówka ale wino nie zawiodło. Potwierdziła się moja dobra opinia o sabaudzkich białych którą wyrobiłem sobie próbując kilku tutejszych butelek z zeszłym roku. Świetne, odświeżające wino o owocowej duszy. Do picia a nie kontemplowania.

25.03

Nazwa: Jean Perrier et Fils

Kraj: Francja, AC vin de Savoie.

Szczep: Gamay

Rocznik: 2007

Cena: 4,00 Euro

Kolor jasno rubinowy wpadający w purpurę. Nos lekkie, delikatny, owocowo ziołowy. Usta to przede wszystkim wysoka, przyjemna kwasowość trwająca od początku po sam koniec. Wino rześkie, owocowe, proste. Garbniki praktycznie nie wyczuwalne, delikatnie zaznaczony alkohol.

Tanie, proste, przyjemne. Niezbyt aromatyczne ale za to przyjemnie odświeżające w ustach. Bez głębi ale też bez wad. Tak czy inaczej Gamay pozostaje wśród moich ulubionych gron.

26.03

Nazwa: Club Des Sommeliers Coteaux D’Aix-En-Provance

Kraj: Francja, AC Coteaux D’Aix-En-Provance

Szczep: Grenache, Cinsault. Syrah

Rocznik: 2007

Cena: 3,50 euro

Kolor bardzo ciemny, niemal nie przejrzysty. Nos skoncentrowany z przewagą nut malinowych, owoców lasu i odrobina ziół. Usta pełne, nieźle skoncentrowane, z przyjemnym pestkowo wiśniowym posmakiem i delikatnie ściągającymi garbnikami. Chociaż alkoholu jest sporo (13,5%) jest on ładnie wtopiony w całość i nie gryzie.

Po dwóch dniach popijania obiadu winami lokalnymi wróciliśmy do cięższych, bardziej aromatycznych południowych klimatów. Więcej tu garbników, więcej ekstraktu i ogólnej masy. Wino bez ambicji ale poprawne i przyjemne w piciu. Do po narciarskich klimatów takie ciepło i puszystość pasują mi bardziej niż chłód i lekkość win z gór.

27.03

Nazwa: Club Des Sommeliers Costieres De Nimes

Kraj: Francja, AC Costieres De Nimes

Szczep: Grenache, Syrah, Mourvedre

Rocznik: 2007

Cena: 3,25 Euro

W kieliszku czysty rubin o różowym połysku. W nosie nieco mydlana słodycz, nuty jagód, dżemu truskawkowego i słodkich ziół. Usta Zaskakująco aksamitne, miękkie i owocowe. Po winie z dodatkiem syrah spodziewałem się ziołowo pieprznych klimatów a tu nic z tego - widać było go mało. Finisz soczysty z delikatnie suszącymi garbnikami.

Zawartość butelki wszystkim przypadła do gustu bo „owocowe, delikatne i soczyste”. Wszystko się zgadza – wino bardzo miękkie, nie nachalne. Nie zachwycił mnie nieco mydlany nos ale poza tym naprawdę ok.

Na zakończenie wyjazdu była jeszcze wizyta w knajpie gdzie przywitał nas nieznośny zapach przypalonego sera. Tamtejsza kuchnia opiera się w głównej mierze na serze właśnie, który po stopieniu zmienia się w Fondue, Raclette i inne dania, które świetnie sprawdzają się gdy na dworze zimno a zakwasy po nartach ciągle nie pozwalają się zrelaksować. To właśnie z takim jedzeniem najlepiej smakują tutejsze wina – myślę, że odarte z tego kontekstu tracą dużo ze swojego chłodnego, górskiego uroku. Dlatego podczas zakupów winiarskich, które zrobiłem dopiero gdy zjechaliśmy z gór i trafiliśmy do dużego marketu, obok zaledwie dwóch czy trzech sabaudzkich butelek (coś z Altasse, coś z Mondeuse) do koszyka trafiły wina z Beaujolais, Alzacji, Korsyki i nie tylko. Tym razem świadomie omijałem półkę „Grand Cru Bordeaux” żeby zamiast pięciu butelek po 15 Euro przywieźć dziesięć po 8. Wrażenia z kolejnych degustacji skrupulatnie opiszę.

Kazayak Pinot Noir

2009-03-19T13:55:00.000-07:00

Nazwa: Kazayak vin

Kraj: Mołdawia

Szczep: Pinot Noir

Rocznik: 2007

Cena: 26 zł w osiedlowym sklepiku, pewnie w większym markecie można dostać taniej

Wino ma dość jasny, czerwony, świetlisty kolor. Nos z początku nieco zamknięty z czasem ujawnia coraz słodkich nut przywodzących na myśl sok z buraków i róże. Usta na początku wydają się słodkie ale z czasem nabierają więcej równowagi – świeża kwasowość, ogólna lekkość, nie mała ilość cukru resztkowego. Niezły, soczysty finisz z bardzo delikatnymi garbnikami.

Mam mieszane uczucia co do tego wina – na pewno nie jest to czerwone w stylu jaki lubię – głębokie i mocno zbudowane. Kazyak można naważ winem kobiecym – jest lekkie, dość świeże, delikatnie słodkie, pije się je bardzo łatwo – moim zdaniem trochę za łatwo. Podoba mi się za to niska zawartość alkoholu – 10,5%. Dzięki temu daleko mu od wstrętnych, wysokoprocentowych win przypominających alkoholizowany kompot. W swojej kategorii – niezłe.

Ps. Mołdawia Mołdawią a walizy już spakowane i jutro ruszam w przeciwnym kierunku – do Francji. I mimo szalejącego kursu Euro pewnie uda się do domu przywieźć parę butelek z Jury, Sabaudii i nie tylko. Zatem paliwa do prowadzenia bloga nie powinno zabraknąć. Adios!

Chillag Giovane Merlot

2009-03-18T02:54:00.000-07:00

Nazwa: Chillag Giovane

Kraj: Izrael, Jeruzalem Mountains

Szczep: 90% Merlot, 10% Cabernet Sauvignon

Rocznik: 2005

Cena: 69 zł

Miejsce zakupu: Winarium we Wrocławiu

Wino o ciemno czerwonym, delikatnie przydymionym kolorze. Nos zapowiada mocno owocowe, soczyste usta - aż łaskocze w podniebienie. Pachnie śliwkami, malinami i żurawiną. Usta zdecydowanie kwasowe z dobrą koncentracją. Intensywność smaku i alkohol przyjemnie zbalansowana świeżością i żywym owocem. Niezłe ciało. W finiszu nieco niedojrzałe garbniki – nie szorstkie ale lekko gorzkawe.

Merlot przyzwyczaił mnie do gładkich, łatwych w odbiorze win o owocowym charakterze. Giovane nie obezwładnia przy pierwszym kontakcie ale gdy dać mu chwilę pokazuje swoje zalety. Zaskoczyło mnie, że wino z tak ciepłego miejsca może mieć tak żywą kwasowość. Dzięki temu mimo sporej koncentracji nie jest nużące. Jednocześnie mocno zaznaczona jest tu obecność Caberneta i beczka. Naprawdę dobre choć jak na mój gust trochę za drogie.

Kreativ Blogger

2009-03-16T03:37:00.000-07:00

Autor jednego z moich ulubionych blogów winiarskich Białe nad Czerwonym raczył przyznać mi nominację do :
.

.
Oto jak to działa:

1. Po otrzymaniu nagrody umieszczamy na swoim blogu logo Kreativ Blogger oraz informujemy, kto przyznał nam wyróżnienie

2. Nominujemy 7 lub więcej blogów i podajemy link do każdego z nich

3. Informujemy wyróżnionego o nominacji w komentarzu na jego blogu

Nie zwlekam więc i przekazuję łańcuszek dalej polecając następujące blogi (tylko 5, na więcej nie ma czasu) :

Vitis Vinifera - Morze treści i świetne pióro. Temat najlepszy z możliwych.

Ian – Czytam o filmie i Arsenalu choć jest też coś o książkach, teatrze i nie tylko.

Cannelle et Vanille – o jedzeniu z niezwykle apetycznymi zdjęciami

Stop crying your heart out – Najświeższe newsy o ukochanym zespole.

Aaaby sprzedać - Handel w Internecie na zły humor – działa zawsze.

Sam na wszystkie zaglądam regularnie i polecam.

De Leuwen Jagt Cabernet Franc / Merlot

2009-03-15T14:48:00.000-07:00

Nazwa: De Leuwen Jagt

Kraj: RPA

Szczep: Cabernet Franc, Merlot

Rocznik: 2004

Cena: 35 zł

Miejsce zakupu: Winarium we Wrocławiu

Kolor ciemno rubinowy z pomarańczowo brunatnymi refleksami. W nosie z początku atakują nuty zwierzęce i korzenne. Wyczuwalna nuta skóry i majeranku. Gdy dać mu trochę czasu w tle budzą się owoce – truskawki, jeżyny, śliwki węgierki. Usta to przede wszystkim kwasowość, alkohol a w tym wszystkim wyraźne elementy ziołowe. Raczej wodnista konsystencja nie jest w stanie unieść pikantności procentów. Finisz o zdecydowanie ziołowym charakterze.

To wino było dla mnie zderzeniem aromatów Cabernet Franc jakie znam z win z doliny Loary z mocno alkoholowym charakterem win nowego świata – zderzeniem moim zdaniem nie do końca udanym. Franc znad Loary to lekkość i świeżość – tutaj gdzieś zagubiona. Aromaty ciekawe ale w ustach szorstkie i pikantne. Może większy udział Merlot nadałby mu chociaż więcej gładkości ?

Bandol rose - podejście drugie

2009-03-12T13:12:00.000-07:00

Nazwa: La Baie Des Pointus

Kraj: Francja, AOC Bandol

Szczep: Mourvedre, Grenache, Cinsault

Rocznik: 2007

Cena: 30zł

Miejsce zakupu: Carrefour we Wrocławiu

Wino ma barwę różowo-łososiową. Pachnie intensywnie, słodko, ale nie porywająco. Wyczuwalne nuty głogu, melona, kantalupy, elementy kwiatowe, echo truskawki. Usta wyraźnie kwasowe ale nie rześkie i niestety - mocno alkoholowe. Wino ma aż 14% i czuć to na podniebieniu. Całość szorstka, gryząca z nieprzyjemną nuta goryczy w finiszu.

Moje drugie spotkanie z różowymi winami z Bandol kończy się podobnie jak pierwsze – zawodem. O ile przy pierwszym podejściu niepowodzenie zrzucałem na być może wadliwą butelkę, teraz zaczynam już mieć wątpliwości. Trochę to wszystko dziwne, bo różowe Bandol ma świetną opinię. Ja tymczasem trafiłem na wino bez cienia subtelności, świeżości i życia. Do trzech razy sztuka? Na razie raczej nie – zwłaszcza, że zważywszy na jakość tego wina było raczej drogie. Może na kolejne próby z różowymi winami poczekam aż zrobi się ciepło.

Ps. W zestawieniu z fantastycznym kurczakiem na modłę indyjską stało się pijalne. Gorzkie elementy zostały przytłumione, uwydatniły się nuty słodyczy. Ale to wciąż za mało.
.
.

Coppola Zin

2009-03-09T12:49:00.000-07:00

Nazwa: Francis Coppola Diamond Collection Red Label

Kraj: USA, Kalifornia

Szczep: 95% Zinfandel, 5% Petite Sirah - 14 miesięcy we francuskim dębie

Rocznik: 2006

Cena: w USA jakieś 17$. U nas około120 zł

Wino ma bardzo ciemny, gesty, buraczany kolor. Ta gęstość wyraźna też w nosie – słodkim, skoncentrowanym, dżemowym. Początkowo uderzają elementy drewniane, słodkie przyprawy (wanilia, cynamon) i czekolada. Gdy ulotni się alkohol otwiera się potężna nuta dżemu truskawkowego, rodzynków i syropu malinowego. Na szczęście ten ciężar nie jest tak przytłaczający w ustach a to dzięki niezłej kwasowości. Wino jest soczyste i jednocześnie pełne. Na języku suszone śliwki i wędzarnia. Przyjemny zwłaszcza finisz ze świetną słodyczą i charakterystycznym dla zinfandela orzechowyo-dymnym elementem.

Pan rezyser zrobił wino pełne, aromatyczne, buchające zapachem i smakiem – przywodzące mi na myśl lekkie porto. Jednocześnie jest to wino na tyle dobrze ułożone, że mimo sporej zawartości alkoholu (13,89%) i raczej ciężkich aromatów – nie przytłacza. Za dużo naraz wypić się go nie da ale ten jeden kieliszek smakuje świetnie. A do lasagne po amerykańsku (czyli z paczki) dobrane idealnie.

Retsina

2009-03-05T09:50:00.000-08:00

Nazwa: Retsina

Kraj: Grecja

Szczep: Savatiano

Rocznik: ?

Cena: 5,99 zł za 0,5l.

Miejsce zakupu: Lidl

Wino blado żółte. Nos dość zdecydowany – najpierw kwiatowy, potem bardziej chemiczny (płyn do naczyń) i żywiczny. Usta lekkie, rześkie i wodniste, mizerne ciało, spora kwasowość, delikatnie choinkowy, raczej krótki posmak.

Nie mogłem się powstrzymać. Kiedy zobaczyłem w Lidlu wino w butelce zamykanej na kapsel za nie całe 6 zł wiedziałem, że muszę spróbować. To pewnie kiepski sposób na pierwszy kontakt z winem z Grecji ale stało się. Choć prawdę mówiąc nie było aż takie złe. Lekkie, trochę wodniste ale gdyby tak popijać je w gorący dzień, w cieniu sosny – do przyjęcia. W dodatku retsina to dość charakterystyczne wino – z dodatkiem żywicy sosnowej (stąd te choinkowe elementy) więc na spotkanie z winami Greckimi winami w klasycznym wydaniu przyjdzie jeszcze czas.

Ps. Ewa stwierdziła, że pachnie i smakuje pleśnią i odmówiła picia. A ja mam katar więc piję i nie narzekam.
Ps2. Z tego co wyczytałem, retsinę bardzo często można spotkać w kapslowanych butelkach. Pije się ją we szklanek o grubym szkle. Założę się, że na miejscu w Grecji smakuje fantastycznie.

Technologia w służbie picia

2009-03-05T03:33:00.001-08:00

Możliwe, że dni tradycyjnej karty win są policzone. Tylko jak w tym natłoku atrakcji znaleźć jeszcze czas, żeby spróbować zawartości kieliszka?

Thx to Junior.

Cellarium Bisencii Muller Thurgau

2009-02-25T12:41:00.001-08:00

Nazwa: Cellarium Bisencii

Kraj: Słowacja

Szczep: Muller Thurgau

Rocznik: 2007

Cena: do 200 koron słowackich

Miejsce zakupu: hipermarket na Słowacji

Wino niemal przejrzyste, delikatnie zielonkawe. Nos bardzo intensywny, pełen zielonych nut. Przeważają elementy kwiatowe, obok czuć limonkę, melona, banany (!?) i akcenty ziołowe (majeranek) które z czasem zaczynają dominować. Usta soczyste i chrupkie. Na języku cytrusy (grejpfrut) i zioła, które zostają na podniebieniu w postaci delikatnej, przyjemnej goryczki w finiszu. Całość harmonijna i odświeżające.

Chociaż przez pół dnia myślałem o ciężkim, południowym, czerwonym winie, wieczorne menu (intensywnie „pachnący” ser, bagietka, oliwki) skłoniło mnie do zmiany planów. Wino rzeczywiście było z południa, ale bliższego a zamiast ciężaru i ciała była świeżość i lekkość. Kosztowało niewiele, smakowało świetnie.

Robert Mondavi Private Selection Chardonnay

2009-02-23T14:43:00.000-08:00

Nazwa: Robert Mondavi Private Selection

Kraj: USA, California Central Coast

Szczep: Chardonnay

Rocznik: 2005

Cena: 130 koron czeskich

Miejsce zakupu: hipermarket w Czechach

Kolor jasno złocisty. Zapach z początku nieprzyjemny z wyraźnymi elementami kapusty kiszonej. Gdy nieco się przewietrzy pojawiają się nuty miodowe i ananas w tle – raczej duszące i ciężkie. W ustach oleiste i niezbyt krągłe. Mimo, że kwasowość jest nie mała winu brakuje rześkości– pewnie ze względu na wysoki alkohol. (13,5%). Na intensywność smaku i finisz narzekać nie można – obu jest sporo. Niestety ich jakość już nie porywa.

Po zapachu jaki dobywa się z kieliszka można wnioskować, że trafiłem na felerną butelkę. Wydaje mi się jednak, że i bez wad to po prostu nudny chardonnay bez krzty polotu – oleisty, ciężki, ananasowy. Na świecie podobno czas na takie wina mija i kiedy w USA ta butelka kosztuje około 10 $ u nas sprzedaj się je po osiemdziesiąt parę złotych.

Le Desir

2009-02-21T02:11:00.000-08:00

Nazwa: La Coume du Roi - Le Desir

Kraj: Francja, AC Cotes de Rousillon Villages

Szczep: Grenache ? Starzone w starym francuskim dębie.

Rocznik: 2005

Cena: Około 10 Euro

Miejsce zakupu: U producenta w Maury

W oku purpura i buraczki. W nosie z początku mleczna czekolada i wiśnie w likierze, potem kawa i śliwki aż wreszcie prażone orzeszki a na sam koniec zapach, który przywodzi mi na myśl, surowe, nie obrane ziemniaki. W ustach w przeciwieństwie do nosa sporo owocu i duża soczystość. Wysoką zawartość alkoholu równoważy spora kwasowość co razem daje intensywny, nasycony smak. Świetna struktura garbnków i długi finisz.

ps. Na drugi dzień ziemniaki wyparowały i w nosie została tylko czekolada i rodzynki. Usta wciąż żywe, kwasowe z krzepimi garbnikami.

Butelka kupiona u źródła, w Maury oo producenta, który pędzi przede wszystkim Vin doux Naturel. Wino o południowym charakterze, soczyste, moce, skoncentrowane ale bez niepotrzebnego ciężaru i konfiturowego charakteru win nowego świata – tutaj wręcz przeciwnie – przy całym tym nasyceniu przyjemna lekkość i owocowość. Przeszkadza mi trochę ten ujawniający się z czasem ziemniaczany zapach ale ogóle wrażenie pozostaje bardzo pozytywne.

Eiswein

2009-02-14T13:30:00.001-08:00

Nazwa: Buchenlanderhof Eiswein !

Kraj: Niemcy, Nahe

Szczep: Riesling

Rocznik: 2002

Cena: 12 Euro za 375 ml u producenta

Miejsce zakupu: Prezent z Niemiec

Wino uderza w nos oleistą słodyczą. Jest tu schnące na słońcu siano, suszone daktyle, migdały, rodzynki i miód gryczany. W ustach eksplozja – z jednej strony likierowa, lepka słodycz, a z drugiej dla równowagi fantastyczna kwasowość zapewniająca świeżość. W ustach dominują mocno dojrzałe owoce – morele i brzoskwinie w syropie. Wino jest aksamitne, rześkie, uderzająco soczyste i trwa w ustach pięknym rodzynkowym posmakiem.

Nie sposób oderwać się od kieliszka. Przed otwarciem zastanawiałem się jak długo może trzymać otwartą butelkę eiswein, teraz zastanawiam się czy uda mi się wytrzymać i nie wypić wszystkiego jeszcze dziś. To bezsprzecznie najlepsze słodkie wino jakie piłem i jedno z najlepszych jakie piłem w ogóle. W nosie prawdziwy wyścig aromatów tworzących wspaniałą, jesienną całość. W ustach idealna równowaga między miodową słodyczą i owocową kwasowością. Fantastyczne.

Alzacki Gewurztraminer

2009-02-11T13:36:00.000-08:00

Nazwa: Vin D'Alsace Cuvee Particuliere

Kraj: Francja, Alzacja

Szczep: Gewurztraminer

Rocznik: 2007

Cena: 30 zł

Miejsce zakupu: Auchan na wrocławskich Bielanach.

Kolor o zdecydowanym, żółtawym odcieniu. Zapach mocno skoncentrowany i bardzo charakterystyczny – uderzające nuty liczi, miodowa słodycz. W ustach kontynuacja – słodko, owocowo, egzotycznie – przyjemnie choć gdzieś echem odbija się element goryczy. Nie zaszkodziłaby o cień wyższa kwasowość – przy tej która jest nieco brakuje życia. Nie zawodzi natomiast intensywność smaku – jest go sporo i nie ulatnia się zbyt szybko.

Gewurztraminer jak to gewurztraminer – nie do pomylenia z czymkolwiek innym. I za to go lubię – jeden tych szczepów, które mam nadzieję rozpoznałbym bezproblemowo w trakcie degustacji w ciemno. Liczi w nosie jest tak uderzające, że można mieć wątpliwość czy zamiast z winogron nie pochodzi z jakiś chemicznych dodatków. A wino jako całość niezłe – może nie zaskakuje ale nie ma też co szukać dziury w całym. No mogłoby być trochę tańsze – jak zwykle u nas niemal dwa razy droższe niż na zachodzie (3.45 Euro), Co nie mienia faktu, że do indyjskiego kurczaka koorgi murgh jak znalazł.

Punto Final

2009-02-09T11:59:00.000-08:00

Nazwa: Punto Final Reserva

Kraj: Argentyna

Szczep: Malbec

Rocznik: 2005

Cena: około 50 zł

Miejsce zakupu: Winarium

Z pękatej butelki leje się wino o głęboko buraczanym, wpadającym niemal w czerń kolorze. W nosie też gęsto i ciężko – jest trochę owoców leśnych, dżemu wiśniowego, śliwek a to wszystko przeszyte zapachem żywicy, sosny i smoły. W ustach gęste i bardzo skoncentrowane. Wino ma potężna struktura i konfiturową konsystencję ale wysoka kwasowość sprawia, że nie od razu staje się nużące. W finiszu uwydatniają się wyraźne elementy drewniane przy jednocześnie miękkich taninach.

Wino z nowego świata niczym nie zaskakuje ale też nie daje czasu na nudę. Uderza smakiem i natychmiast obezwładnia. To się może podobać. Mi do gustu przypadły choinkowe elementy ale za dużo się go na raz wypić nie da. Co nie zmienia faktu, że w swojej kategorii – bardzo dobre.

Milflores

2009-02-07T09:18:00.000-08:00

Nazwa: Milflores

Kraj: Hiszpania, Rioja.

Szczep: Prawdopodobnie tempranillo

Rocznik: 2007

Cena: Około 5 euro

Miejsce zakupu: Prezent z Barcelony

Wino ma przede wszystkim bardzo ładną butelkę – etykietę stanowi kwiecisty wzór namalowany na butelce. W kieliszku wino wygląda równie zachęcająco – błyska się na rubinowo z różowym refleksem. Świeżo po otwarciu w osie znalazłem kontynuację tego różowego elementu - wino pachnie delikatnie, słodko, jakby jogurtowo z nutami czerwonych owoców i kwiatów. Usta mało wyraziste, delikatne. Wino ma dobrze zachowaną równowagę między delikatną kwasowością a subtelne zaznaczonym elementem słodyczy ale brakuje mu głębi, życia i finiszu – urywa się nagle i nie pozostawia po sobie śladu.

30 minut później

Wystarczyło te pół godziny napowietrzania a wino przyjemnie się otworzyło. W nosie uwydatniły się owoce (truskawki) a usta zdecydowanie się ożywiły. Pojawiła się przyjemna soczystość i kwaskowaty posmak. Gdy Milflores złapie oddech staje się niezłym, łatwym w odbiorze winem o owocowym charakterze. Nie ma w nim miejsca na zachwyt ale podane do chili con carne umiliło sobotnie popołudnie. .

Templarske Sklepy Cejkovice

2009-02-04T12:14:00.000-08:00

Nazwa: Templarske

Kraj: Słowacja

Szczep: Modry Portugal

Rocznik: 2006

Cena: do 200 koron słowackich

Miejsce zakupu: hipermarket na Słowacji

Wino ma blado rubinowy, wodnisty kolor. W nosie bez mocy i głębi. Delikatny zapach malin, śliwek i przypraw. Usta w jednym szeregu z okiem i nosem czyli też nieco rozwodnione. Zdecydowanie brakuje tu harmonii, panuje spory chaos. Wysoka kwasowość, mizerny owoc, nieprzyjemny, gorzkawy finisz. Zdecydowanie brakuje tu ciężaru, struktury. Smak przywodzi mi na myśl domowe wino z działkowych winogron. Niestety - poza ładna etykietą z rycerzami zakonu templariuszy – niezbyt przyjemne.

Les Cormiers

2009-01-31T11:57:00.000-08:00

Nazwa: Les Cormiers Sauvignon Touraine

Kraj: Francja, Dolina Loary

Szczep: sauvignon blanc

Rocznik: 2003

Cena: Około 12 euro

Miejsce zakupu: Zamek Chambord

Świetliste, lekko złotawe wino pachnie bardzo intensywnie i owocowo. W kieliszku znalazłem nutki agrestu, kruszonki i mirabelek. W ustach przyjemna świeżość przy nieco mlecznej konsystencji. Podobnie jak w nosie elementy agrestowe i sporo życia. Wino bez cienia wodnistości, skoncentrowane, pełne w smaku o intensywnym, lekko ziołowym finiszu. Tę butelkę kupiłem prosto od producenta, który sprzedawał swoje wyroby w największym zamku nad Loarą – Chambord. Bardzo przyjemne, rześkie, owocowe wino. Podane do nieudanego spaghetti carbonara uczyniło je zjadliwym.

Mondavi Private Selection

2009-01-26T11:29:00.000-08:00

Nazwa: Robert Mondavi Private Selection !

Kraj: USA

Szczep: Zinfandel

Rocznik: 2003

Cena: około 150 koron czeskich. U nas jakieś 80 zł (!!)

Miejsce zakupu: hipermarket w Czechach

Wino brudno bordowe. W nosie nasycone. Jest tu ciepło, słodycz i jednocześnie nuta świeżości. Aromaty konfiturowe z przewagą powideł śliwkowych i szczyptą cynamonu a w tle coś jakby herbata z konfitura malinową. Usta świetne, dobrze zbudowane. W intensywnym smaku przyjemna, owocowa kwasowość zbalansowana słodyczą alkoholu. Podobnie skoncentrowane i śliwkowe jak usta z tą charakterystyczną dla zinfandela drewniano orzechową nutą w długim finiszu. To wszystko w ryzach trzymają delikatne garbniki. Świetne wino a przy zakupie za korony stosunek jakości do ceny wręcz znakomity. Jednocześnie intensywne i pełne harmonii, rześkie i aksamitne. To może nie jakieś winiarskiale szczyty ale dobrze zrobione wino pełne smaku i aromatu. Podane do klasyka amerykańskiej kuchni jeszcze lepsze.

..
.

Bordowo w Winarium

2009-01-22T02:58:00.000-08:00

Tym razem Winarium zabrało nas do Bordeaux. Widać, że ta nazwa ma wciąż swoją renomę bo przy sklepowym stole zabrakło miejsca. Naszym przewodnikiem tego wieczoru był Erwan Coz z firmy Les Grand Chais De France handlującej bordoskim winem. Wieczór zaczęliśmy od filmu z wizyty Marka Kondrata w kilku ważniejszych posiadłościach nad Żyrondą . Potem był wykład o historii tamtejszych win a we wszystko to wpleciona degustacja ośmiu win.

Na pierwszy ogień poszło proste, białe oblicze Bordeaux

1. Mezain Blanc 2007 AOC Bordeaux Superieur

Szczep: Sauvignon Blanc

Rocznik: 2007

Cena: 27 zł

Wino o naprawdę ładnym intensywnym zapachu cytrusów (grejpfrut) i passiflory. W ustach świeże, trawiasto agrestowe. Jednocześnie kwasowe i gładkie. Ani śladu goryczy, piekącego alkoholu. Przykład dobrze zrobionego niedrogiego Bordeaux (założę się, że we francuskich marketach kosztuje grosze).
.

Dalej wieczór należał już niemal zupełnie do win czerwonych. Po kolei piliśmy:

2. Relais Du Cheval Blanc, AOC Bordeaux

Szczep: przewaga Merlot

Rocznik: 2007

Cena: ?

Pod tą mylącą nazwą (z tego co wyczytałem w Internecie bywa mylone z drugą etykietą Chateau Cheval Blanc - Le Petit Cheval) kryje się nieco zamknięte wino. Nos delikatny, wręcz ulotny. Trochę czarnej porzeczki i owoców leśnych. W ustach względnie soczyste ale brakuje mu krągłości. W finiszu suszące garbniki i cień goryczki. Wino nie gryzące, nie przesadnie szorstkie ale też nie zachwyca. W USA kosztuje aż 12 $ - moim zdaniem za dużo.

3. Bois Chantanant, AOC Bordeaux Superieur

Szczep: przewaga Merlot

Rocznik: 2007

Cena: ?

Gdy wpisać jego nazwę w google nie pojawia się ani jedna strona. Stąd brak zdjęcia. W kieliszku piękny buraczany kolor. Nos, który z początku wydawał mi się nieco piwniczny po chwili się przewietrzył i pokazał swoje owocowe oblicze. Są tu maliny i dżem truskawkowy. W ustach sporo ekstraktu, soczystość i miękki garbnik. Przyjemne.

4. Croix de Chene , AOC Pomerol

Szczep: przewaga Merlot

Rocznik: 2006

Cena: ?

Znowu piękny kolor i uderzający, owocowy nos. Słodkie zapachy malin i śliwek. Równie przyjemne w ustach – soczyste, krągłe i aksamitne. Taniny delikatniejsze niż w poprzednich butelkach. Jedno z przyjemniejszych win wieczoru.

5. Cap de Haut, AOC Haut Medoc, Cru Bourgeois

Szczep: 45% Cabernet Sauvignon, 39% Merlot, 16% Cabernet Franc

Rocznik: 2003

Cena: 63 zł

Już kolor wina wskazuje na przesiadkę na lewy brzeg rzeki – mniej tu światła i blasku, więcej odcieni bordowych i brunatnych. Wyczuwalne owoce leśne, konfitury, czarna porzeczka i fiołki. Usta przestrzenne, krągłe ale mniej żywe i owocowe niż wina z Merlota. Więcej tu elegancji, niska kwasowość (wino z gorącego rocznika) i zaskakująco mało garbnika.

6. Lestage Simon, AOC Haut Medoc, Cru Bourgeois

Szczep: przewaga Merlot

Rocznik: 2006

Cena: 79zł

Ciekawe wino – z lewego brzegu a oparte na Merlot. I widać to w kieliszku – znowu wracają do niego buraczane odcienie, rubin. W nosie ponownie soczysta owocowość, czerwone owoce, truskawki i słodycz. W Samku równie owocowe, mocno zbudowane z wyraźniejszą strukturą tanin niż Merlot z Pomerol.

7. La Rose Bel Air , AOC Pauillac

Szczep: Cabernet Sauvignon

Rocznik: 2004

Cena: ?

W nosie słodkie i różane. Usta miękkie, krągłe i aksamitne, umiarkowanie kwasowe. Bardzo fajny, długi finisz i delikatne garbniki. Kulminacja wieczoru okazała się bardziej subtelna niż można się było spodziewać.

Na koniec do kieliszków trafiło wino deserowe.

8. Cornelien, AOC Loupiac

Szczep: : 80% Semillon, 20% Muscadelle

Rocznik: 2007

Cena: 46 zł

W zapachu dominują suszone morele z nutą skórki pomarańczowej. W ustach kwasowość zredukowana do minimum, pozostaje likierowa słodycz ale co ciekawe mimo tego wino jest bardzo przyjemne. Dzieje się tak za sprawą aksamitnej konsystencji. Nie ma tu nieprzyjemnych gorzkich elementów, które znam z tanich Monbazillac.

8 win to dużo jak na jeden wieczór. Tym bardziej, że kaliber dość ciężki a tempo w jakim na stół trafiały kolejne butelki też nie małe. Może dlatego do domu wróciłem z szumem w głowie i z nie najtańszą, argentyńską butelką Punto Final Reserva z 2005 roku.

Chateau Topolcianky Alibernet

2009-01-20T09:20:00.000-08:00

Nazwa: Chateau Topolcianky Archivne Vino

Kraj: Słowacja

Szczep: Alibernet

Rocznik: 2003

Cena: do 200 koron słowackich

Miejsce zakupu: hipermarket na Słowacji

Kolor smolisty, ciemno buraczany. Nos zdecydowany, owocowy. Nieco jogurtowy z nutami jabłek i jeżyn. Usta mocno soczyste, nasycone. Świetna kwasowość i całkiem przyjemne, miękko ściągające taniny. Tym wschodnioeuropejskim winem uczciłem zaprzysiężenie Baracka Obamy na prezydenta USA. Wino ma tak intensywny kolor, że aż zwątpiłem w jego naturalność. Nos nie do końca mi odpowiada ale to raczej kwestia gustu. Usta nieźle zrównoważone, intensywne i soczyste. Czyli przyjemne, mocno owocowe wino - może nie na tak wzniosłe okazje jak ta, którą właśnie relacjonuje połowa kanałów tv ale wciąż całkiem dobre.

La Llose

2009-01-18T08:11:00.000-08:00

Nazwa: Domaine Du Mas Blanc, La Llose

Kraj: Francja, AC Collioure

Szczep: Grenache, Syrah, mourvedre

Rocznik: 2004

Cena: Około 10 euro

Miejsce zakupu: Mały sklepik z winem w Collioure

Wino ciemne, na brzegach brązowo różowe. Nos pełen ciepłej słodyczy. Sporo sie tu dzieje - przeważają nuty dżemu truskawkowego i toffi przeszyte zapachami drewnianymi i dymnymi z czasem wsparte mleczną czekoladą. Po gęstym nosie w ustach niespodzianka – raczej wodnista konsystencja i lekkość. W smaku podobnie jak w nosie truskawki i coś przypominającego przypalone mleko. Spora ale nie gryząca kwasowość, finisz średni, dymny. Pamiętając krajobraz i pogodę w Collioure spodziewałem się wina gęstego, ciężkiego, w nowoświatowym stylu. Tymczasem Francuzi ze szczepów, które kojarzą mi się z winami gęstymi zrobili wino wodniste w ustach i dość gładkie mimo wysokiej zawartości alkoholu (13%). Całość nieszablonowa. Podoba mi sie ciekawy nos, przeszkadzają zbyt mocne elementy drewniane – przydałoby się więcej owocu. Ale gdy da mu się trochę czasu wszystko nabiera równowagi i zostawia dobre wrażenie.

Wigilijne zaległości

2009-01-04T10:00:00.001-08:00

Obecnie walczę z posylwestrowym przeziębieniem (wspomagając się czosnkiem) więc wina spokojnie starzeją się na półce. Dlatego w pierwszym wpisie w nowym roku pojawiają się dwa wina, które towarzyszyły mi w czasie świąt.

Do kolacji wigilijnej popijaliśmy rieslinga:

Nazwa: Riesling Cuvee Anne-Laure

Kraj: Francja, Alzacja

Szczep: Riesling

Rocznik: 2006

Cena: 41 zł

Miejsce zakupu: Winarium

Wino delikatnie w nosie o miodowo kwiatowym charakterze. Usta miękkie, z powiewem świeżości w finiszu. Gładkie, dobrze zrównoważone, soczyste z fajnym, ziołowym posmakiem. Do wigilijnych dań sprawdziło się perfekcyjne – dało sobie radę z kapustą w pierogach i z ciężkim, tłustym karpiem. Bardzo uniwersalne.

Do deseru polała się Marsala:

Nazwa: Vinci Marsala Fine Ambra Secco Dry

Kraj: Włochy, Sycylia

Szczep: Grillo, Inzolia, Catarratto

Cena: 27 zł

Miejsce zakupu: Winarium

Piękny bursztynowo złocisty kolor. Nos nie przytłacza- są tu śliwki, rodzynki i dym wędzarni. Usta lekkie, wyraźnie słodkie ale ożywione kwasowością. Brakuje finiszu – zamiast niego w ustach zostaje ciepło alkoholu. Wino przyjemnie zaskakuje lekkością ale brakuje mu intensywności smaku. Ogólnie niezłe.

Świętujemy

2008-12-24T07:10:00.000-08:00

Do kolacji wigilijnej poleje się dziś alzacki riesling a do deseru marsala.

Niech i u was się przelewa jeszcze w tym i w całym nadchodzącym roku!

Palatinarum Soave Classico

2008-12-23T08:05:00.000-08:00

Nazwa: Palatinarum Soave Classico

Kraj: Włochy, Veneto, DOC Soave

Szczep: Garganega

Rocznik: 2006

Cena: 29 zł

Miejsce zakupu: Sklepik Gusti Italiani

Lekki, słomkowy kolor nie zapowiada gęstego, miodowego nosa. Przeważają nuty suszonych fig i moreli z dodatkiem olejku migdałowego i żółtych jabłek. W ustach znowu zaskoczenie – smak raczej płytki, prosty. Wyraźna kwasowość przy jednocześnie mlecznej konsystencji. Posmak dość długi, migdałowy, soczysty. Wino nie porywające ale ciekawe – zwłaszcza w nosie.

Torre de Rejas

2008-12-22T08:36:00.000-08:00

Nazwa: Torre de Rejas

Kraj: Hiszpania, DO La Mancha

Szczep: Temparnillo

Rocznik: 2007

Cena: 8,99 zł

Miejsce zakupu: Biedronka

W oku ciemny rubin, w nosie słodycz owoców leśnych, malin i truskawek i element ziół. Usta lekkie, o konsystencji wody. Chłodne, rześkie, owocowe. Spora kwasowość, niezły ekstrakt i długi soczysty posmak. Wino na co dzień, lekkie, o odświeżającym charakterze. Stosunek jakości do ceny – na piątkę. Kupiłem je, po tym jak blog vitis vinifera przypomniał o istnieniu grzańca. Po dodaniu przypraw i miodu – pycha.

Virgine Pillet

2008-12-20T13:55:00.000-08:00

Nazwa: Virgine Pillet, Pernand-Vergelesses

Kraj: Francja, Burgundia, AC Pernand-Vergelesses

Szczep: Chardonnay

Rocznik: 2003

Cena: Około 15 euro

Miejsce zakupu: Hipermarket we Francji

W kieliszku blade, delikatnie żółtawe. W nosie na początku dominują nuty owocowe – jabłka, gruszki, kwaśne, żółte śliwki, podkreślone delikatną beczkową wanilią. Z czasem owoc się ulatnia a jego miejsce zajmują nieco cięższe aromaty rumianku i lipy. Usta pełne ale nie tłuste. Świetna równowaga przy zdecydowanej kwasowości, która podkreśla długi finisz. Doskonały przykład wina z dobrze wywarzoną beczką. Dzięki niej ciekawy staje się nos a usta nie gryzą kwasem. Świetne samo, jeszcze lepsze w połączeniu z gnocchi z grzybami.
.

De Leuwen Jagt

2008-12-19T13:38:00.000-08:00

Nazwa: De Leuwen Jagt, Leuwenblanc

Kraj: RPA, Western Cape

Szczep: Chenin Balnc

Rocznik: 2007

Cena: 26 zł

Miejsce zakupu: Winarium

Wino lekko złociste. W nosie, świeże, owocowe z wyraźnymi akcentami jabłek i gruszek i nutami miodowymi. Usta miękkie, łagodne ale jednocześnie przyjemnie szczypiące. Średnio krągłe, soczyste, delikatnie gorzkie w finiszu. Sporo tu ciepła, cień słodyczy, dużo owocu, niezła równowaga i przyjemne aromaty. Świetnie się skomponowało z rukolą z orzechami i kurczakiem z gorgonzolą. Proste, przyjemne, codzienne wino.

La Pierre Du Diable

2008-12-18T03:27:00.000-08:00

Nazwa: La Pierre Du Diable

Kraj: Francja, AC Cotes du Ventoux

Szczep: Grenache, Cinsault

Rocznik: 2006

Cena: Do 5 euro

Miejsce zakupu: Hipermarket we Francji

Wino fioletowo różowe, ciemne. W nosie niezbyt intensywne, nieco landrynkowe z ziołowymi akcentami. Przeważają nuty śliwkowe i syropu malinowego. Usta płaskie czy jak to ujęła Ewa, puste w środku. Jest tu góra, brakuje dołu, krągłości, jakiejś głębi. Jest za to dużo (za dużo) alkoholu (14%) i goryczkowy posmak. Wino grubo ciosane, mało soczyste, jednowymiarowe. Po godzinie czy dwóch wietrzenia nieco się otworzyło ale wciąż brakuje mu finiszu.

Banjo Yarraman

2008-12-11T13:22:00.000-08:00

Nazwa: Banjo Yarraman !

Kraj: Australia

Szczep: Shiraz, Merlot

Rocznik: 2004

Cena: 29 zł

Miejsce zakupu: Winarium

Kolor: Wiśniowe z różowym refleksem, nieco mętne, wręcz gęste.

Nos: Zapach aż wiruje w nosie i roznosi się po pokoju. Jest słonecznie i upalnie. Pełno tu dojrzałych , soczystych jeżyn, które w kombinacji z delikatnymi nutami beczkowymi dają wspaniały zapach letniego ciasta z owocami. W tle świeże zioła

Usta: Usta krągłe, pełne ale dzięki sporej kwasowości nie smakuje jak dżem. Wino jest bardzo soczyste, owocowe. Wspaniała koncentracja maskuje alkohol (14%). Całość sprawia niemal wrażenie lekko musującego. Ładne wkomponowana, miękka beczka, finisz, który trwa i trwa i garbniki tak lekkie, że niemal niewyczuwalne.

Komentarz: To wino nie zostawia miejsca na szukanie niuansów, odkrywanie kolejnych aromatów. Od razu uderza zapachem i smakiem i takie już zostaje. Czysta przyjemność za mniej niż 30zł. Cabernet/Merlot od Yarraman zrobiło na mnie równie dobre wrażenie.

Bąbelki w Winarium

2008-12-10T03:36:00.000-08:00

Kolejna degustacja we wrocławskim Winarium przebiegła pod hasłem „Wina musujące świata”. Były 3 kraje i 6 butelek. Był też pokaz slajdów z piwnic i winnic oraz dawka cennej wiedzy.

Na pierwszy ogień poszła Cava

1. Cava Brut Gran Reserva, Bohigas, Catalunya

Kraj: Hiszpania, Katalonia

Szczep: Macabeo, Xarel.lo, Parellada, Chardonnay

Cena: 37 zł

Wino o uderzającym zapachu drożdży, który po chwili przywodzi na myśl ciasto i skórkę od chleba. W tle nuty brzoskwiń i orzechów laskowych. Usta żywe, nieco szorstkie z delikatnie gorzkawym posmakiem.

2. Cava Semi Sec Bohigas, Catalunya

Kraj: Hiszpania, Katalonia

Szczep: Parellada, Xarel.lo

Cena: 27 zł

W nosie cytrusy (grejpfrut) i słodycz, które razem tworzą coś co przypomina skórkę pomarańczową albo brytyjską marmoladę z pomarańczy. Usta złagodzone subtelną słodyczą- soczyste i żywe z miękkim finiszem.

Drugie w kolejności było Prosecco

3. Prosecco Crede, Bisol, DOC Prosecco do Conegliano Valdobiaddene

Kraj: Włochy

Szczep: Prosecco, Pinot Bianco, Verdiso

Cena: 63 zł

Zapach bardzo delikatny, ulotny. Nutka białych porzeczek i cytrusów. Usta żywiołowe i bardzo orzeźwiające a w finiszu nieco kwiatowe czy nawet mydlane.

4. Prosecco Cartizze, Bisol, DOC Prosecco DO Conegliano Valdobiaddene Superiore

Kraj: Włochy

Szczep: Prosecco

Cena: 117 zł

Nos lekki, owocowo trawiasty. Usta delikatne, nie przytłumione słodyczą. W finiszu miękkie, maślane. Nic tu się nie gryzie, nic nie zawadza.

Na koniec do kieliszków trafił Szampan, o którym opowiadał świetnie zaciągając po francusku przedstawiciel firmy Jacquart.

5. Champagne Mosaique Brut, Jacquart, AOC Champagne

Kraj: Francja

Szczep: Chardonnay 50%, Pinot Noir 35%, Pinot Meunier 15%

Cena: 178 zł

Uderzający swoją intensywnością, słodki nos. Są tu gruszki, truskawki i orzechy włoskie. Wybuchowy i bardzo soczysty w ustach.

6. Champagne Tradition Demi Sec Jacquart, AOC Champagne

Kraj: Francja

Szczep: Chardonnay 33%, Pinot Noir 33%, Pinot Meunier 33%

Cena: 165 zł

Tu również intensywnym słodki nos z wyraźnym aromatem ciasta drożdżowego, suszonych fig, truskawek i migdałów. W ustach świetnie wywarzona słodycz i ekspolozja owoców.

Ach! Pyszne te bąbelki. Niby tworzone w podobny sposób ale jednak różne. Cavy odświeżające, plażowe. Prosecco chłodne, sylwestrowe. Szmapny potężne i jednocześnie subtelne. I wszystkie łaskoczą podniebienie i wędrują prosto do głowy.

A do domu tym razem wróciłem z butelką niedrogiego Chenin Blanc z RPA.